Mπουμπουλίνα

Η Λασκαρίνα Πινοτσή, γνωστή πλέον με ως Μπουμπουλίνα ήταν κόρη του Υδραίου Σταυριανού Πινοτσή και της Σκέως Κοκκίνη. Φαίνεται ότι γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1776 όταν η μητέρα της πήγε εκεί να επισκεφθεί τον φυλακισμένο πατέρα της. Μετά τον θάνατο του πατέρα της που πέθανε στην φυλακή, μάνα και κόρη εγκαταστάθηκαν στις Σπέτσες, όπου

Ο Λαρίσης Πολύκαρπος

Φίλος του Κωλέτη, κολλητός το Αλή Πασά. κάνει το τραπέζι στον Άγγλο γιατρό Herny Holland, o οποίος μας το περιγράφει: στο τρίπατο σπίτι του, ένα από τα καλύτερα της Λάρισσας... σερβίρεται από σερβιτόρους-κληρικούς-υπηρέτες, << σούπα, βραστό πρόβατο, κοτόπουλα ψητά, αρνί ψητό, πουλερικά με κάστανε, αρνί με σέλινο, αρνί καπαμά, τυρί κατσικίσιο, αχλάδια ψητά και σταφύλια>> Ο λόρδος γιατρός τάχασε. Ούτε στον πύργο του στην Σκωτία δεν είχε

Ο Κορίνθου Κύριλλος και ο Τριπόλεως Δανιήλ

Από τον Φεβρουάριο του 1821, η τουρκική διοίκηση της Πελοποννήσου, είχε πληροφορίες ότι κάτι γίνεται, κάτι ετοιμάζεται από τους ραγιάδες. Αρχές λοιπόν Μαρτίου καλεί στην Τρίπολη τους επιφανέστερους κοτζαμπάσηδες του Μοριά και όλους τους αρχιερείς για να συζητήσουν δήθεν φήμες περί επικείμενης επανάστασης, αλλά στην πραγματικότητα, για να τους χρησιμοποιήσει ως

Το «αν» εσπάρθη πολλές φορές, αλλά δεν εφύτρωσε.

Το Γένος μας και άλλες φορές σταυρώθηκε, αλλά ιδού ζώμεν.

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ( 1770-1843 ,

 

"Δε λεν κανένα Ψαριανό, εδώ είναι Υπουργείο, να ζητιανέψεις πήγαινε μες στο φτωχοκομείο!".

Πριν σαράντα, και χρόνια, τσακώνονταν οι μαθητές,

ποιος θα απαγγείλει τα ποιήματα στις εθνικές εορτές

και συγκεκριμένα το: Μέριασε βράχε να διαβώ του

Α. Βαλαωρίτη και ο Ματρόζος του Γ. Στρατήγη. Και τα

δύο έντεχνα δεν ακούγονται πλέον στις σχολικές αίθουσες.Σας παραθέτω..

ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Άλλο ένα μεγάλο ψέμα της νεότερης επίσημης ιστοριογραφίας , που αποτελεί μέρος του πλαστού ιδεολογήματος του «Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού» και πέρασε ως ιστορικό δεδομένο στην ελεγχόμενη από την Εκκλησία παιδεία , είναι ύπαρξη στα χρόνια της Τουρκοκρατίας κρυφού σχολειού . Το ψέμα αυτό βασίστηκε στο γνωστό πίνακα του Γύζη «Το Κρυφό Σχολειό», που παρουσιάστηκε το 1876 . Ο Γύζης σπούδασε στη Γερμανία με έξοδα του Ιδρύματος της Παναγιάς της Τήνου και οι περισσότεροι πίνακες του έχουν θρησκευτικό περιεχόμενο .

Ελβετός τραπεζίτης που ξόδεψε για την Ελλάδα.

Ιδιαίτερη φυσιογνωμία φιλέλληνα, τον οποίο τιμούμε μέχρι και σήμερα, είναι ο Ελβετός Jean- Gabriel Eynard, ο γνωστός ως Ιωάννης- Γαβριήλ Εϋνάρδος, προς τιμήν του οποίου η Εθνική Τράπεζα έχει ονομάσει το Μέγαρο Εϋνάρδου το κτίριο που στεγάζει το Μορφωτικό της Ίδρυμα στο κέντρο της Αθήνας. Ο Εϋνάρδος ήταν τραπεζίτης, τα φιλελληνικά αισθήματα του οποίου αναπτύχθηκαν όταν το 1814, στο συνέδριο της Βιέννης, γνώρισε τον Ιωάννη Καποδίστρια. Πρόσφερε τεράστια ποσά για την υπόθεση της Επανάστασης, ενώ πίεζε όπου μπορούσε η διεθνή διπλωματία, υπέρ της ελληνικής υπόθεσης. Μετά την δολοφονία του Καποδίστρια, δραστηριοποιήθηκε με όλες τις δυνάμεις του προς την κατεύθυνση της δόμησης μίας ελληνικής οικονομίας, ενώ υπήρξε από τους σημαντικότερους που συνέβαλαν στην ίδρυση της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος. Ιδιαίτερα σημαντικό είναι το γεγονός ότι αντιπαρατέθηκε γενναία με τους Άγγλους τραπεζίτες, για τις παράλογες απαιτήσεις που είχαν από το ελληνικό κράτος, τις οποίες στήριζαν στο εθνικό δάνειο που είχε συνάψει η Ελλάδα μαζί τους, το 1832. Μάλιστα ο ίδιος διέθεσε ένα μεγάλο ποσό από την προσωπική του περιουσία (πεντακόσιες χιλιάδες χρυσά φράγκα), για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις εκείνες

Τα Δάνεια της Αγγλίας

Οι Έλληνες ζήτησαν και πήραν από τους Άγγλους, για τι ανάγκες του Αγώνα, δύο δάνεια, συνολικού ύψους 2.800.000 λιρών। Το πρώτο συνομολογήθηκε το 1823 για 800.000 λίρες, από τις οποίες οι Έλληνες πήραν στα χέρια τους μόλις 278.700 λίρες। Το δεύτερο συνομολογήθηκε το 1825 για 2.000.000 λίρες και πήραν μόνο 816.000 λίρες। Η διαφορά κρατήθηκε από τους Άγγλους δανειστές αδελφούς Ρικάρντο, για προκαταβολές τόκων, έξοδα, προμήθειες και μεσιτείες των διαφόρων επιτήδειων। Τα δάνεια αυτά, καθαρώς τοκογλυφικά και ληστρικά δεν είχαν προηγούμενο στις διεθνείς συναλλαγές και δεν χρησίμευσαν καθόλου για τους σκοπούς για τους οποίους συνομολογήθηκαν।
Το γεγονός αυτό επισημαίνει και ο Κοραής, σε επιστολή του προς τον Κουντουριώτη: <<Το δάνειο το γινόμενον από το Αγγλικόν έθνος δεν πρέπει να το στοχάζεσθε ως ευεργεσία। Και αυτόν τον διάβολο ήθελον ούτοι μετά χαράς δανείσει αργύρια, αν ο διάβολος είχε να τους ασφαλίσει τα ενέχυρα। Το πρώτο κατασπαταλήθηκε στον εμφύλιο για την εξαγορά των Ρουμελιωτών και στην εξόντωση των καπεταναίων του Μοριά, και το μεγαλύτερο μέρος του καρπώθηκαν οι Υδραίοι και οι Σπετσιώτες। Το μεγαλύτερο μέρος του πρώτου δανείου γράφει ο George Finlay, καταναλώθηκε από τους πλοιοκτήτες και τους ναύτες και η μερίδα του λέοντος έπεσε στους Αρβανίτες της Ύδρας και των Σπετσών>>.
Το δεύτερο δάνειο προοριζόμενο για την δημιουργία τακτικού στρατού και σύγχρονου πολεμικού ναυτικού, χάθηκε σε κερδοσκοπικές παραγγελίες πλοίων, που δεν ήρθαν ποτέ στην Ελλάδα και σε μεσιτείες, αμοιβές και προμήθειες। Ο ρόλος που έπαιξαν στις διαπραγματεύσεις, στη σύναψη και ακόμη και στη διαχείριση αυτών των αισχρών δανείων ο Ορλανδός και ο Λουριώτης, θεωρήθηκε μεγάλη επιτυχία για την οποία το Έθνος, έπρεπε να τους οφείλει ευγνωμοσύνη।
Μόνος αντίθετος στα αγγλικά δάνεια ο Κολοκοτρώνης। Για αυτό ούρλιαζε από το Λονδίνο ο Ορλανδός και ζητούσε '' εδώ και τώρα'' να τον κρεμάσουν, γιατί αυτή ήταν η επιθυμία των Άγγλων δανειστών। Έτσι όλα εξηγούνται। Και μετά ο κατατρεγμός και η φυλάκιση του Γέρου του Μοριά। Όσο αυτός ήταν ζωντανός ή ισχυρός δεν μπορούσαν να φθάσουν οι λίρες στις υδραϊκές ή σπετσιώτικες τσέπες। Και για του λόγου το αληθές, στις 2 Φεβρουαρίου 1825 φυλακίζεται στην Ύδρα ο Κολοκοτρώνης και πέντε ημέρες αργότερα, στις 7 Φεβρουαρίου υπογράφεται η συμφωνία και το δεύτερο δάνειο.

Σαν βεβαιώθηκαν οι Άγγλοι τοκογλύφοι ότι δεν υπήρχε πλέον πρόβλημα – το εμπόδιο Κολοκοτρώνης είχε ξεπεραστεί- αποφάσισαν να χορηγήσουν το δάνειο με τους όρους που ήθελαν και έσπευσαν να υπογράψουν τη ληστρική συμφωνία. ¨Έτσι στις 21 Απριλίου 1825 καταφθάνει στο λιμάνι του Ναυπλίου το αγγλικό πλοίο ‘’Lively’’ με 60.000 λίρες. Η κυβέρνηση το υποδέχεται με τυμπανοκρουσίες και πανηγυρισμούς. Η στρατιωτική μπάντα παίζει τον αγγλικό εθνικό ύμνο ‘’Ο Θεός σώζοι τον Βασιλέα’’, ενώ το πλήθος κραύγαζε: ‘’Ζήτω ο Γεώργιος! Ζήτω ο Βασιλιάς της Αγγλίας!’’ Ζήτω γιατί; Επειδή καταδέχτηκαν οι άνθρωποι του βασιλιά να μας στείλουν 60.000, ενώ υπογράψαμε για 2.000.000 και οι υπόλοιπες πήγαν στις τσέπες των δανειστών, των κερδοσκόπων και στα κεμέρια των Αρβανίτικων οικογενειών!

Σαράντα ημέρες αργότερα στις 9 Ιουνίου 1825, γράφει από το Ναύπλιο, ο γνωστός μας συνταγματάρχης Φαβιέρος στο Φιλελληνικό Κομιτάτο του Παρισιού:<< Η Κυβέρνηση ξόδεψε πενήντα εκατομμύρια γρόσια: Είκοσι για να τσακίσει τον Κολοκοτρώνη, που τώρα τον αποκαλεί μοναδικό σωτήρα, πέντε ως έξι για τους αποστόλους στην Ευρώπη και για το δάνειο και τα υπόλοιπα στους ναυτικούς και στους Ρουμελιώτες που λεηλάτησαν τον Μοριά και νέκρωσαν τους κατοίκους, έτσι που τώρα νοσταλγούν τους Τούρκους.>> Πικρές αλήθειες από ένα ξένο, αξιόπιστο, αντικειμενικό παρατηρητή που έζησε από κοντά τα γεγονότα.

Τα αγγλικά δάνεια ήταν ένα από τα μεγαλύτερα, ίσως το συνταρακτικότερο σκάνδαλο της εποχής του. Το πήραν είδηση και το ξεσκέπασαν οι αγγλικές εφημερίδες. Οι Times του Λονδίνου αποκάλυψαν ότι οι τράπεζες Ricardo, δύο από τους δανειστές κράτησαν για τον εαυτό τους, ως προμήθεια 64.000 λίρες. << Οι κ.κ. Ricardo τσέπωσαν 64.000 λίρες. Το κομψό αυτό ποσό που κράτησαν για τον εαυτό τους οι εκδότες του δεύτερου δανείου είναι διπλάσιο των συνεισφορών όλων των φιλελλήνων της Ευρώπης, Κομιτάτων, συλλόγων, σχολείων, πανεπιστημίων, συναυλιών… Το ελληνικό δάνειο είχε τύχη του ταξιδιώτη εκείνου που πηγαίνοντας από την Ιερουσαλήμ στην Ιεριχώ, έπεσε στα χέρια ληστών και δεν είχε την τύχη να βρει τον καλό Σαμαρείτη. Η Ελλάδα έχασε όλα τα πλεονεκτήματα που περίμενε από το δάνειο. Η υπόθεση της Ελλάδας προδόθηκε. Και προδόθηκε στην Αγγλία. Θα θριάμβευε σήμερα το ελληνικό ζήτημα, χωρίς την Αγγλία και το αγγλικό χρηματιστήριο>>

Τι σχόλια να κάνει κανείς; Το άρθρο αυτό τα λέει όλα. Να μας έλειπε το δάνειο. Έτσι και αλλιώς δεν χρησίμευσε καθόλου στον αγώνα και δεν στήριξε τις πολεμικές επιχειρήσεις. Εμφύλιο και καταστροφές έφερε μόνο. Το αγγλικό δάνειο ήταν Δούρειος Ίππος της άλωσης, της κομματικοποίησης, της διαίρεσης και της εξάρτησης του Έθνους, από τα αγγλικά συμφέροντα।

Τα Ψιλά Γράμματα της Ιστορίας

Θεόδωρος Δημοσθ। Παναγόπουλος

Οι Δικηγόροι της Κεφαλονιάς.

Όσοι είχαν επισκεφθεί την Κεφαλονιά την εποχή της Επανάστασης, είχαν να λένε και να γράφουν για τους Κεφαλονίτες γιατρούς και δικηγόρους। Οι περισσότερο εύποροι νέοι σπούδαζαν στην Ιταλία δικηγόροι και γιατροί। Πολλοί από αυτούς παρέμειναν και έκαναν καριέρα σε διάφορες χώρες και πόλεις της Ευρώπης και της Ανατολής।
Μερικοί, όμως, κυρίως δικηγόροι, επέστρεψαν στον τόπο τους, διότι δεν επρόκειτο να μείνουν χωρίς δουλειά। Τους Κεφαλονίτες δικηγόρους τους θεωρούσαν τη μάστιγα της Κεφαλονιάς। Αλλά, ας μην τα ρίχνουμε όλα στους δικηγόρους। Και οι υπόλοιποι πολίτες δεν ήσαν άγιοι। Οι Κεφαλονίτες ήσαν φιλόδικοι, δικομανείς και ραδιούργοι και, για το τίποτε, κατέληγαν στα δικαστήρια। Πρόσφοροι σε ίντριγκες και ραδιουργίες, κυνηγούσαν με πάθος το χρήμα, όπου υπήρχε, και για ψύλλου πήδημα κατέληγαν στα δικαστήρια। Αναφέρεται πως μια αντιδικία μεταξύ δύο οικογενειών για 180τ,μ, κράτησε κοντά τέσσερις γενιές,150 χρόνια και ξοδεύτηκαν στα δικαστήρια και στους δικηγόρους 4।5οο λίρες।
Ήσαν, όμως, και δραστήριοι, έξυπνοι, εφευρετικοί, τολμηροί στις αποφάσεις, αλλά συνάμα θορυβώδεις και πολυλογάδες। Για τους Κεφαλονίτες λέγανε ότι, όταν έφτιαξε ο Θεός τον κόσμο, θέλησε να γλυτώσει από τρεις διαβόητους κατεργάρηδες και έστειλε τον ένα Κεφαλονιά, τον δεύτερο στη Μάνη και τον τρίτο στην Αγία Μαύρα।
Πάντως, παρά τα ελαττώματά τους αυτά, εθεωρούντο για την εποχή τους οι πιο μορφωμένοι Έλληνες। Δεν υπήρχε μέρος της Ευρώπης και πόλη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που δεν θα συναντούσες Κεφαλονίτη και μάλιστα γιατρό। Κεφαλονίτης ήταν και ο ένας από τους τρεις γιατρούς του Αλή πασά। Λέγανε τότε στην Κεφαλονιά πως η μαμή όταν ξεγεννούσε μια γυναίκα με θηλυκό παιδί, της ευχόταν να παντρευτεί γιατρό। Είναι γνωστό ότι ένας Κεφαλονίτης καπετάνιος, ο Κωνσταντίνος Γεράκης, έγινε εκατόν σαράντα χρόνια πριν από την Επανάσταση του' 21, αντιβασιλιάς του Σιάμ.

Προδότες και αντίποινα.

Για τους προδότες δεν υπήρχε έλεος। Τους εκτελούσαν, αφού πρώτα τους βασάνιζαν φρικτά। Στις 24 Οκτωβρίου 1822 πιάστηκε ένας παπάς, κατάσκοπος των Τούρκων। Βρήκαν επάνω του γράμματα του Ομέρ Βρυωνη, που τα έστελνε στους πολιορκημένους Τούρκους της Ακροκορίνθου, με τα οποία τους ενημέρωνε ότι ετοιμάζεται εκστρατεία για την άρση της πολιορκίας। Ο παπάς πρόλαβε και πέταξε στη θάλασσα και άλλα γράμματα। Αρνήθηκε όμως να ομολογήσει την πράξη του και τον βασάνισαν άγρια। Πρώτα του έσπασαν τα δάχτυλα και του έκαψαν τα νύχια με πυρωμένο σίδερο। Ύστερα τον περιέλουσαν με βραστό νερό και αφού τον έχτισαν ζωντανό μέχρι τον λαιμό, του άλειψαν το πρόσωπο με μέλι για να τον φάνε οι μύγες।
Έναν Εβραίο πάλι που είχε αλλαξοπιστήσει και είχε γίνει μουσουλμάνος, τον έπιασαν με γράμμα που αποκάλυπτε ότι είχε αναλάβει να δολοφονήσει τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, με αμοιβή 3.००० γρόσια। Τον γύμνωσαν εντελώς, τον γύρισαν έτσι μέσα στην πόλη, του έκοψαν τα γεννητικά όργανα και, αφού τον μαχαίρωσαν παντού, τον κρέμασαν σε ένα δένδρο। Στη Χαλκίδα πάλι, κρέμασαν δύο Έλληνες, αφού πρώτα τους βασάνισαν άγρια, γιατί τους έπιασαν να αγοράζουν ζώα για λογαριασμό των Τούρκων।
Και ο Κολοκοτρώνης έχτισε ζωντανό έναν Τριπολιτσιώτη κατάσκοπο των Τούρκων κοντά στο Χρυσοβίτσι και έκοψε τη γλώσσα ενός άλλου από τα Τσιπιανά Ηλείας, γράφει ο αυτόπτης αγωνιστής Ρηγόπουλος στο Ημερολόγιό του। Η σκληρότητα αυτή ήταν απαραίτητη για την επιτυχία του Αγώνα। Αλίμονο εάν οι Τούρκοι μάθαιναν για τις κινήσεις των εξεγερμένων Ελλήνων। ''Εάν οι αρχηγοί δεν μετεχειρίζοντο τοιαύτα μέτρα, ούτε στρατόν ήδύνατο να συγκροτήσουν ούτε πειθαρχίαν να τηρήσουν, καθόσον δεν υπήρχαν ούτε νόμος ούτε δικαστήρια.

ΜΑΝΤΩ ΜΑΥΡΟΓΕΝΟΥΣ

Μαγδαληνή Μαυρογένους, η γνωστή μας από τα σχολικά χρόνια Μαντώ।Κόρη του πλούσιου μεγαλέμπορου της Τεργέστης Νικολάου Μαυρογένους, φαναριώτικης καταγωγής.
Μεγάλωσε στην Τεργέστη όπου την οδήγησε ο πατέρας της, σπαθάριος του Μαυρογένους, ύστερα από τον αποκεφαλισμό του οσποδάρου από τον σουλτάνο Σελίμ, και μορφώθηκε με επιμέλεια। Μιλούσε γαλλικά και ιταλικά। Είναι προικισμένη με έναν γλυκύτατο χαρακτήρα। Αλλά όταν μιλάει για την ελευθερία της πατρίδας της, φλογίζεται, η συζήτηση ζωντανεύει και τα λόγια της κυλάνε με μία φυσική ευγλωτία που σου κρατούν την ανάσα।
Μόλις ξέσπασε η Επανάσταση, κατέβηκε στην Ελλάδα, εγκαταστάθηκε στην Μύκονο, τόπο καταγωγής της μητέρας της, συγκρότησε στόλο με δικά της έξοδα και άρχισε ναυτικές επιδρομές σε βάρος των Τούρκων και των πειρατών। Στην συνέχεια σχημάτισε δικό της στρατιωτικό σώμα, από 800 άνδρες και ντυμένη ανδρικά έλαβε μέρος σε πολλές μάχες। Για την δράση της αυτή, της απενεμήθη ο βαθμός του αντιστρατήγου.
Λεπτή, ψηλή, όχι τόσο όμορφη, ηλικίας μεταξύ 25 και 35 ετών। Λέγεται ότι διατηρούσε ερωτική σχέση με τον Δημήτριο Υψηλάντη, ο οποίος της είχε υποσχεθεί γάμο, αλλά άρχισαν να παίρνουν και να δίνουν τα κουτσομπολιά, ότι στο Ναύπλιο, όπου είχε εγκατασταθεί, τα έφτιαξε με το Άγγλο Edward Blaquiere, τον Βλακέρο, όπως τον αποκαλούσαν οι Έλληνες , που έφερε την πρώτη δόση του δανείου στην Ελλάδα και σαν το έμαθε, τελευταίος, όπως ήταν φυσικό, ο Υψηλάντης: επικράθη πάρα πολύ και απεφάσισε να πάρη τον λόγον του οπίσω, όπου είχε δώσει προς αυτήν πριν ανακαλύψει τας μετά του κυρίου Βλακέρου σχέσεις της। Αλήθεια, ψέματα, κουτσομπολιά ή πραγματικότητα δεν θα το μάθουμε ποτέ। Ίσως και να παρεξηγήθηκε η στάση της και η συμπεριφορά της, να κάνει την εποχή εκείνη παρέα με έναν Άγγλο ευγενή, δεδομένου ότι και ευρωπαική παιδεία διέθετε και πολλές ξένες γλώσσες γνώριζε και ήταν φυσικό να δημιούργησε κάποια κοινωνική σχέση। Τώρα, αν αυτή η σχέση εξελίχθηκε σε ερωτική, κανείς δεν το ξέρει σίγουρα। Πάντως τα αυστηρά ήθη της επαναστατικής περιόδου, δεν επέτρεπαν κανενός είδους ελευθεριότητα στη γυναίκα। Τα ελληνικά ήθη δεν απείχαν και πολύ από τα τουρκικά, που ήθελαν τη γυναίκα κλεισμένη στο σπίτι। Είναι αλήθεια, ότι τη φήμη αυτή μεταφέρει ο ιστορικός Τρικούπης, στον γαμπρό του Μαυροκορδάτο। Είναι επίσης γεγονός ότι από τότε άρχισε ο διωγμός της। Πρώτα βάζουν φωτιά στο σπίτι της στο Ναύπλιο και μετέπειτα συλλαμβάνεται με διαταγή του Κωλέττη και στέλνεται στη Μύκονο, για να καταλήξει στην Πάρο και να πεθάνει θεόφτωχη। Υπάρχουν αναφορές της προς το Βουλευτικό, με τις οποίες ζητάει από την κυβέρνηση οικονομική βοήθεια για να ζήσει। Η Κυβέρνηση εγκρίνει την παροχή βοηθήματος προς την Μαντώ: διά λόγον ευχαριστήσεως δια τας προς την Πατρίδαν και το Έθνος εκδουλεύσεις της κυρίας Μαντούς Μαυρογένη।
Μεταγενέστερες όμως αιτήσεις της: να λάβη πρόνοιαν η Διοίκησις να εξοικονομήση και αυτήν δυστυχούσαν ήδη, δυστυχώς απερρίφθησαν μετά πολλών βαίων। Οι απορριπτικές αυτές αποφάσεις της κυβέρνησης του κ। Κωλέττη και λοιπών, είναι οι δάφνες που εδικαιούτο, που η πατρίδα της όφειλε και τώρα της αρνιόταν, για την συμμετοχή της στον Αγώνα। Αρνήθηκαν τη βοήθεια σε ποιά; Στην ηρωίδα, στην πάμπλουτη Ελληνίδα, που την κατάντησαν ζητιάνα, να παρακαλάει για ένα κομμάτι ψωμί, στη γυναίκα που διέθεσε όλη την τεράστια περιουσία της για την ελευθερία της Ελλάδας, αγοράζοντας και εξοπλίζοντας δέκα πολεμικά πλοία και σχηματίζοντας στρατιωτικό σώμα, από 16 λόχους, πολεμώντας με τους άνδρες, σαν άνδρας।
Φαρμακωμένη, πικραμένη, ζώντας από την ελεημοσύνη των συγγενών της, τη βρήκε ο θάνατος στην Πάρο,όπου και την έθαψαν στον περίβολο της εκκλησίας της Εκατονταπυλιανής.
Ο Blaquiere Edward στα απομνημονεύματά του γράφει: Αυτή η ενδιαφέρουσα γυναίκα, αφού ξόδεψε το σύνολο της περιουσίας της στην ελληνική υπόθεση, απόμεινε μονάχα με τον πατριωτισμό και την αγάπη προς την πατρίδα, που, όπως πιστεύω, και πεντακάθαρος είναι και αφιλοκερδής।Μου έκανε εντύπωδη κατά τις συνομιλίες μας η σοβαρότητα των αισθημάτων της, καθώς και η φιλοδοξία της να δει τους Έλληνες ενωμένους.

ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ

Χρήστος Παναγιωτόπουλος ή Χριστοπανάγος 1790_1863 ο οποίος στα εξήντα πέντε του άρχισε κήρυγμα κατά της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος του Βασιλιά Οθωνα και των Άγγλων. Είχε αυτοχειροτονηθεί καλόγερος ,είχε ι ιδρύσει μια σκήτη κι ένα ναό ,περιόδευε πόλεις και χωριά .Με πύρινα κηρύγματα συνέπαιρνε τους απλούς κληρικούς και το λαό. Οι οπαδοί του πλήθαιναν κι όπου πήγαινε τον ακολουθούσαν χιλιάδες φανατικοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί, οι οποίοι τον αποκαλούσαν Παπουλάκο.Οι ηγήτορες της Εκκλησίας της Ελλάδος και του παλατιού τρόμαξαν από την επιρροή του και τη λαϊκή θερμή στήριξη. Με συνοδική διαταγή του απαγορεύτηκε το κήρυγμα, αλλά οι πιστοί του εξεγέρθηκαν κατά της Εκκλησίας και του βασιλιά Οθωνα Α΄. Τότε στρατιωτικά αποσπάσματα τέθηκαν σε καταδίωξή του. Ο Παπουλάκος προδόθηκε από έμπιστο του, έναντι αδράς αμοιβής και συνελήφθην ,τον φυλάκισαν στο Ρίο στην Πάτρα και κατόπιν τον έκλεισαν στην μονή της Παναχράντου στην Άνδρο , όπου πέθανε ξεχασμένος στις 18 Γενάρη του 1863. Η διδασκαλία του Παπουλάκου συνοψιζόταν σε τούτο, να ξεσηκωθούν , οι Χριστιανοί κατά των παραβατών της Βίβλου, άσχετα αν αυτοί οι παραβάτες είναι ηγέτες Χριστιανικών Εκκλησιών κι Ομολογιών ή κρατών.