.. Βρήκε ο γύφτος τη γενιά του κι αναγάλιασε η καρδιά του.

Θυμάμαι όταν οι Ιταλοί και Γάλλοι διώχνανε τους Ρωμά ο Μεγάλος Γ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ και Πρωθυπουργός μας έλεγε ας έρθουν εδώ,και ήρθαν και ρήμαξαν τα πάντα αναρτώ λοιπόν τα κάτωθι για να μαθαίνει και μην ξανακάνει λάθος ।

ΠΟΜΑΚΟΙ ΚΑΙ ΡΩΜΑ

Ποιοι είναι πραγματικά οι Πομάκοι και οι Ρωμά και πόσο σχετίζονται φυλετικά με τους Τούρκους; (Ας σημειωθεί ότι, αν αποκαλέσεις κάποιον Πομάκο της Θράκης <<Τούρκο>>, το θεωρεί ύψιστη προσβολή.)

Οι Πομάκοι λοιπόν είναι αυτόχθονες Θρακιώτες, που διέμεναν πάντα στα ορεινά της Ροδόπης, κατάγονται δε από τους αρχαίους Αγριάνες (επρόκειτο για πολεμικό λαό), στους οποίους αναφέρεται ο Ηρόδοτος, Ο Θουκυδίδης, Ο Πολύβιος και ο Στράβων (υπάρχει σχετική αναφορά και στο άρθρο του δικηγόρου Διονυσίου Καραχάλιου, στον ιστότοπο του Αντίβαρου, με τίτλο Η Μουσουλμανική Μειονότητα της Θράκης και η Στρατηγική Χρησιμοποίησή της από την Τουρκία)

Οι Πομάκοι εξισλαμίσθηκαν κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Πού διαφωτιστικό πάνω στο θέμα είναι ένα άρθρο-κατάθεση εμπειρίας, του πρώην υπουργού Μακεδονίας-Θράκης Νικολάου Μάρτη. Σύμφωνα με αυτό, κατά τη διάρκεια της υπουργίας του ο καθηγητής της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Νίκος Μουτσόπουλος του ζήτησε να χρηματοδοτήσει ανασκαφές σε χωριά, στα οποία κατοικούν Πομάκοι, όπως και έγινε, από το Πρόγραμμα Παραμεθόριων Περιοχών.

Όταν έκανε την ανασκαφή, βρέθηκε χριστιανική εκκλησία. Οι Πομάκοι που χρησιμοποίησε για την ανασκαφή του είπαν: << Χριστιανοί δεν έζησαν εδώ>>. Τους απάντησε << Εσείς ήσαστε Χριστιανοί και σας έκαναν Μουσουλμάνους>> Οι χριστιανικές ρίζες τους αποδεικνύονται και από το ότι σταυρώνουν το ψωμί τους, κάνουν βασιλόπιτα την Πρωτοχρονιά, ενώ πιστεύουν στην Παναγία, συχνότατο δε όνομά τους είναι το Ηλίας. Τα γεγονότα σχετικά με το βίαιο εξισλαμισμό των Πομάκων αναφέρει Η Αιμιλία Λαδοπούπου, από βουλγαρικές πήγες και από τον Τσέχο γλωσσολόγο και ιστορικό Leopold Geitler. ( Εφημερίδα ΕΣΤΙΑ – 10 Φεβρουαρίου 2010)

¨Οσον αφορά τώρα τους Αθίγγανους (Ρωμά) αυτοί εγκαταστάθηκαν στη Θράκη μεταξύ του 10^ου ή 11^ου μ.Χ. αιώνα. Για την προέλευσή τους υπάρχουν κυρίως δύο εκδοχές: η μία υποστηρίζει ότι προέρχονται από την Ινδία, από όπου έφυγαν διαδοχικά, προς το Ιράν, και από εκεί, μέσω της Αρμενίας και του Καυκάσου, ήρθαν στην Ελλάδα.

Σύμφωνα με την άλλη εκδοχή, προέρχονται από τους Μελχισεδεκίτες (λάτρεις του Μελχισεδέκ, βασιλιά της Παλαιάς Διαθήκης, τον οποίο θεωρούσαν ανώτερο από το Χριστό) της Φρυγίας και της Λυκαονίας, οι οποίοι εξισλαμίσθηκαν επίσης κατά την οθωμανική περίοδο.

Με μία μικρή ιστορική έρευνα λοιπόν, εύκολα διαπιστώνουμε ότι οι ισχυρισμοί περί << τουρκικής μειονότητας>> στη Θράκη, όσον αφορά τουλάχιστον του Πομάκους και τους Ρωμά, είναι εντελώς αστήρικτοι και αυθαίρετοι (αν όχι κακόβουλοι) επιστημονικά

Γηράσκω δ' αεί διδασκόμενος

Αυτά τα λόγια ανήκουν στον νομοθέτη και σοφό Σόλωνα τον Αθηναίο । Ωστόσο την μεγάλη τους διάδοση την οφείλουν στο παρακάτω περιστατικό που το οποίο το αναφέρει το περιοδικό Μαθητική Εστία :
Κάποια μέρα μια παιδούλα παρουσιάστηκε στον Σωκράτη και του ζήτησε λίγη φωτιά για να πάει στο δικό της σπίτι। Ο Σωκράτης , βλέποντας ότι το κοριτσάκι δεν είχε φέρει τίποτε μαζί του για να μεταφέρει τ ' αναμμένα κάρβουνα , είπε:
-Κοριτσάκι μου , να σου δώσω φωτιά μα πως θα τη μεταφέρεις...θα καείς।
Τότε το κοριτσάκι έσκυψε στη γωνία , γέμισε τη χούφτα του με στάχτη και πάνω στη στάχτη έβαλε τα πυροκόκκινα κάρβουνα ।
- Γηράσκω αεί διδασκόμενος , που αποδόθηκε στην Νεοελληνική με το όσο ζώ , τόσο μαθαίνω ή δεν το έχω που πεθαίνω , μα όσο ζω τόσο μαθαίνω.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Η ΕΚΦΡΑΣΗ "ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΦΟΡΟ"

ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΤΣΙ


Ο Αθηναίος (Δειπνοσοφιστές Α' , σελ.45, έκδοση Βιβλιοθήκη των Ελλήνων , τομ। 156) αναφέρει τα εξής : Ο 'Ερμιππος αναφέρει ότι ο Θεόκριτος ο Χίος χαρακτήριζε τον Αναξαμένη ως αντιαισθητικό κι ανάγωγο γιατί ντυνόταν άσχημα। Επίσης ο Καλλίσρατος , ο μαθητής του Αριστοφάνους , κατηγόρησε σε κάποιο συγγραμμά του τον Αρίσταρχο ,ότι δεν ντυνόταν καλαίσθητα , σαν η πράξη του αυτή να αντανακλούσε τη μορφωσή του। Γι' αυτό και ο Αλέξις λέει: Γνώρισμα ανελεύθερων ανθρώπων είναι το να βαδίζουν άτσαλα στους δρόμους χωρίς ρυθμό και τάξη । Ενώ μπορούν να περπατούν ωραία । Φόρο δεν δίνεις (οι μήτε πράττεται τέλος) σαν περπατάς ωραία । Κανείς ποτέ δεν πλήρωσε , ούτε πήρε αντίτιμο απ' άλλους....
Εκδοχή δεύτερη
Ο τάκης Νατσούλης (Παροιμιώδεις εκφράσεις ) αναφέρει τα εξής :
Όταν οι Ενετοί κατάλαβαν κατά τον Μεσαίωνα την Αθήνα , εφρόντισαν περί της διοικητικής αυτής οργανώσεως κατά το σύστημα το οποίον εφάρμοζαν σ' όλες γενικώς τις κτήσεις τους । Κράτος τέλεια οργανωμένο για την εποχή εκείνη , η Βενετία , το πρώτο που φρόντισε , ήταν να πάρει με το μέρος της τους Έλληνες । Σε κάτι όμως που έπεσε έξω , ήταν που προσπάθησε να επιβάλει στους Αθηναίους να μιλούν μόνο ιταλικά । Φυσικά οι Έλληνες , εκτός ότι δεν μπορούσαν να μάθουν τόσο εύκολα , δεν ήθελαν και να ξεχάσουν τη γλώσσα τους । Γι' αυτό προτίμησαν να μην μιλούν καθόλου । Ακόμη και το εμπόριο τους γινόταν με νοήματα , όταν βρισκόντουσαν σε μέρος όπου μπορούσε να τους ακούσει κανένας ξένος । Οι Ενετοί που δεν περίμεναν κάτι τέτοιο , για να τους αναγκάσουν να βρούν τη φωνή τους , τους επέβαλαν φόρο σιωπής । Δηλαδή εκείνοι που δεν μιλούσαν όταν οι Ενετοί τους απεύθυναν διάφορες ερωτήσεις, πλήρωναν πρόστιμο । Βέβαια , ο περίεργος όσο και απάνθρωπος αυτός φόρος , καταργήθηκε γρήγορα (ελπίζω καλή ώρα να καταργηθούν και αυτοί οι γελιοί φόροι που μας επέβαλαν και όπως λέει ο Τράγκας απο την αριστοαλητοκρατία των Αθηνών) । Απο τότε όμως έμεινε η φράση ας μιλάη όσο θέλει , δεν πληρώνει φόρο.

ΕΤΣΙ ΕΞΗΓΕΙΤΑΙ ΓΙΑΤΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΠΑΓΚΑΛΟΣ ΜΑΜΑΚΙΖΕΤΑΙ ΣΑΝ ΓΝΗΣΙΟΣ ΤΖΕΙΩΤΗΣ

Ο Ιάκωβος Ρώττας απαντώντας προφανώς σε ερώτημα του Κοραή στις 12-3-1825 του γράφει ότι οι Χίοι Κουρπάν λέγουν όχι την τζειάν που είναι σιτάρι ξεφλουδισμένο και οι Έλληνες ονομάζουν φάρον, αλλά το αλεσμένο απο το χερόμυλο σιτάρι , το οποίον στην Κέα λέγουν πληγούρι । Όταν οι Τζειώτες δεν έχουν χερόμυλο , το κοπανίζουν και την πράξη τη λένε μαμακίζω । Περιγράφει λεπτομερώς το χερόμυλο , τον τρόπο λειτουργίας και τον κόπανο । Τις πληροφορίες αυτές ο Κοραής θα τις χρησιμοποιήσει στα Άτακτα । Στο Ρώτα απαντά στις 6-7-1825 ότι ξέρει τον φάρον । Το πληγούρι θεωρεί ότι είναι τούρκικο μπλουγούρ । Φοβάται ότι και ο Κουρπάς είναι τούρκικος και για το μαμακίζω επιφυλάσσεται ।
Απόσπασμα απο το βιβλίο Κώστα Β। Κουκουρίδη ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΚΟΡΑΗ

Ο παρανοϊκός βομβαρδισμός του Πειραιά

Μεσημέρι της 11^ης Ιανουαρίου του 1944!

Η πιο εγκληματική ενέργεια των παραφρόνων συμμάχων. Βομβαρδίζουν τον Πειραιά, δήθεν για να διώξουν τους Γερμανούς.

Τα "συμμαχικά" αεροπλάνα, κάνουν στάχτη την πόλη! Στους δρόμους σκορπισμένα πτώματα, φριχτές εικόνες ακρωτηριασμένων παιδιών! Οι δρόμοι κλεισμένοι από ξύλα, κεραμίδια από τις στέγες, αναποδογυρισμένα αυτοκίνητα και λάκκοι που έχουν ανοίξει οι βόμβες.

Σφυροκόπημα για τρεις ώρες, από τις 12 το μεσημέρι - ώρα που ο κόσμος βρισκόταν στους δρόμους.

Τα θύματα υπολογίστηκαν σε 5.500: Ολοι Ελληνες, μόνον 8 ήταν οι νεκροί Γερμανοί στρατιώτες.

Ανάμεσα στις χιλιάδες των θυμάτων της μέρας εκείνης, συγκαταλέγονται 200 μαθήτριες που πέθαναν από ασφυξία στη Γαλλική Σχολή,και 85 μαθήτριες μαζί με τις 15 δασκάλες τους της Δημοτικής Οικοκυρικής και Επαγγελματικής Σχολής Πειραιά, που καταπλακώθηκαν στο καταφύγιο του κτιρίου της Ηλεκτρικής Εταιρείας.

Ακόμη 70 άτομα στο εστιατόριο του Βίρβου, γωνία Ρέπουλη και Βασ. Κωνσταντίνου (Καραολή Δημητρίου+ Πολυτεχνείου σήμερα), στο κτίριο Ταβλαδωράκη, στο ξενοδοχείο "Κοντινένταλ" και αλλού.

Το πολυτελές ξενοδοχείο ΚΟΝΤΙΝΕΝΤΑΛ, χτίστηκε τη δημαρχιακή περίοδο (1899-1903) Τρύφωνος Μουτζοπούλου στη γωνία Δ. Γούναρη και Ακτής Ποσειδώνος, σε οικόπεδο του Τζανείου Νοσοκομείου. Ηταν πάντοτε δημοτικό. Λειτούργησε 4 δεκαετίες. Καταστράφηκε σχεδόν ολόκληρο στις 11-1-1944. Διασώθηκε μόνο το ισόγειο με τα μαγαζιά. Τα τελευταία χρόνια κατεδαφίστηκε και το υπόλοιπο για να ανεγερθεί νέο κτίριο, αλλά οι εργασίες σταμάτησαν γιατί βρέθηκαν αρχαιότητες.

Στο ταφολόγιο του Δημοτικού Νεκροταφείου της Ανάστασης αναφέρονται τα ονόματα 492 νεκρών, ενώ άγνωστος είναι ο αριθμός των πτωμάτων που μεταφέρθηκαν στο Α' και Γ Νεκροταφείο Αθηνών. Ακόμη, θα πρέπει να υπολογιστεί κι ένας σημαντικός αριθμός νεκρών του ίδιου βομβαρδισμού, που τάφηκαν χωρίς να δοθούν τα στοιχεία τους, προκειμένου οι συγγενείς να διατηρήσουν τα ατομικά δελτία τροφίμων, με τα οποία δίνονταν η μερίδα του συσσιτίου ή τα 30 δράμια ψωμιού. Ο κόσμος άρχισε να παίρνει το δρόμο της προσφυγιάς προς την Αθήνα, που είχε χαρακτηριστεί "ανοχύρωτη πόλη".

Μεγάλες ζημιές έπαθε κι ο Σταθμός του Ηλεκτρικού Σιδηροδρόμου. Ωστόσο, τα δρομολόγια διακόπηκαν μόνο για μία βδομάδα. Η εταιρία του Αλεξ. Βλάγκαλη, τον επισκεύασε σύντομα.

Αθικτες έμειναν οι γερμανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις του Ναύσταθμου, το αεροδρόμιο, τα ναυπηγεία του Περάματος, μεταξύ αυτών και το μεγαλύτερο που κατασκεύαζε τσιμεντόπλοια για λογαριασμό των γερμανικών αρχών κατοχής.
Πιο τυχεροί στάθηκαν οι αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης που εκρατούντο στις φυλακές της Κάστορος, όταν έπεσε ξυστά στο κτίριο βόμβα. Κάτω απ' τον κίνδυνο να σκοτωθεί η φρουρά κι ο διευθυντής, ο τελευταίος άφησε ν' ανοίξουν τα κελιά και να φύγουν οι κρατούμενοι.

Ο εφημεριδοπώλης που βγήκε από τον τάφο

Ανάμεσα στους 70 του εστιατορίου και ο μετέπειτα (1975) εφημεριδοπώλης Δημήτριος Μαρκαντώνης, που καταπλακώθηκε, αλλά είναι ο μόνος που διασώθηκε, 27 χρόνων τότε, αρραβωνιασμένος.

Τον κυρ - Μήτσο, τον γνώρισα στα γραφεία της καθημερινής εφημερίδας ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ, στην οδό Κολοκοτρώνη 38, όπου ήμουνα διευθυντής στα 1974. Περνούσε, καθόταν λίγο να ξαποστάσει και έλεγε ιστορίες:

=== Εχω περάσει εγώ…!

--- Σαν τι κυρ Μήτσο;

=== Εμένα που με βλέπεις έχω θαφτεί ζωντανός: Κι όμως έζησα! Και ζω ακόμα δόξα τω θεώ. Είμαι σήμερα 58 χρονών……

--- Καλά, πώς έγινε;

=== «Ητανε τότε με το βομβαρδισμό του Πειραιά. Κείνη την ώρα βρέθηκα στο παλιό εστιατόριο του Βίρβου, στη γωνία Ρέπουλη και Β. Κωνσταντίνου, εδώ δίπλα. Μέσα στο μαγαζί βρισκόντουσαν άλλοι 70 θαμώνες. Ημουνα τότε, 27 χρονών αρρεβωνιασμένος και ακόμη δεν είχα το θάρρος να τρώω στα πεθερικά μου. Σε μια στιγμή εκεί που τρώγαμε, ολόκληρο το μαγαζϊ συγκλονίστηκε από ένα φοβερό «σεισμό». Μια βόμβα είχε πέσει στο εστιατόριο, κι' αμέσως άρχισαν να σωριάζονται δίπλα μας, πάνω μας, στα τραπέζια, στις καρέκλες, οι τοίχοι και το ταβάνια. Δίχως να το καταλάβω βρέθηκε χωμένος μέσα σε σωρούς χωμάτων στο δάπεδο. Γύρω μου ήταν πεσμένοι άλλοι που βογκούσαν, που καλούσαν σε βοήθεια, που έμεναν ακίνητοι, νεκροί. Σκοτάδι πυκνό τύλιγε το χώρο εκείνο της κόλασης. Και το μόνο που καταλάβαινα ήταν ότι μπορούσα να αναπνέω. Η τύχη μου με είχε ρίξει πάνω στη σχάρα του υπογείου και από κει ερχόταν η ζωή. Ερχόταν ο αέρας που μου επέτρεπε να αναπνέω, και να ζω. Αρχισα να ζητάω βοήθεια με όλη μου τη δύναμη, όση μου έμενε. Κι έτσι πέρασαν ώρες, δεν κατάλαβα πόσες,,,,! Οταν με ξέχωσαν τα συνεργεία διάσωσης , είδα ότι ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει! Και γύρω μου πτώματα! Κανένας άλλος δεν είχε ζήσει!»

Σχετικά με το βομβαρδισμό ο Αγγελος Πανάγος σημειώνει στο ημερολόγιό του:

• (11.1ου) Αεροπορική επιδρομή από τους συμμάχους Άγγλους κατά του Πειραιώς. Η αστοχία τους καταστρέφει ολόκληρα τετράγωνα. Στο κατάστημα μας Πειραιώς πέφτει μία βόμβα στο πεζοδρόμιο και ανασκάπτει όλο το κατάστημα, το οποίον και καταστρέφει. Το εις το υπόγειον ευρισκόμενον εργαστήριον μετάξης ευτυχώς δεν έπαθε σοβαρές ζημίες. Ο Γιώργος Πανάγος ευτυχώς είχε καταφύγει στο βάθος και εγλίτωσε ως εκ θαύματος. Σημειωτέον ότι κάθε μεσημέρι εγώ ο Άγγελος και ο αδελφός μου Γεώργιος ετρώγαμε κατά 1 ώραν μετά το κλείσιμο του καταστήματος εις το απέναντι εστιατόριον του ΒΙΡΒΟΥ. ( το εστιατόριο ήταν στη γωνία Ρέπουλη και Β. Κωνσταντίνου), Όταν έπεσεν η βόμβα σ' αυτό το εστιατόριον κατεδαφίσθη ολοσχερώς και όσοι έτρωγαν σ' αυτό σκοτώθηκαν όλοι. Εγώ και ο Γιώργος είμεθα τυχεροί ευτυχώς διότι εγώ ήμουν αδιάθετος και έφυγα ενωρίτερον χωρίς να φάω στο κατεστραμμένον εστιατόριον, ο δε Γιώργος την τελευταίαν στιγμήν μία πελάτισσα τον καθυστέρησε και δεν πήγε στο εστιατόριο που κατέρρευσεν και έτσι ο Γιώργος γλίτωσε ως εκ θαύματος διότι την στιγμήν που εξυπηρετούσε την πελάτισσαν έπεσε η βόμβα στο εστιατόριον. Εγώ πάλι κατά σΰμπτωσιν πήρα το τελευταίο τραίνο του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου, οπότε όταν το τραίνο είχε φθάσει στην Καλλιθέα έγινεν ο βομβαρδισμός που κατέστρεψεν τον Πειραιά και τον ηλεκτρικόν σταθμόν».

Μακρύς ο κατάλογος των θυμάτων

Μερικά εκ των θυμάτων που τάφηκαν εκ των πρώτων:

Βασίλειος Κούσκουλας ετών 68, Κωνστ. Σμυρλής ετών 30,Σ.Στρατηγόπουλος ετών 37, Σμαράγδα Μπόντζου μητέρα, Κουλίτσα Μπόντζου κόρη, Κούλα Μανιά ετών 17, Εμμ. Παπαιωάννου ετών 52, Άγγ. Περδικάρης ετών 27, Κων, Καλονάρχης ετών 54, Δημ. Καραπάνος ετών 24, Άνεσ. Γεωργίου ετών 35, Κ. Σαγγούρης ετών 18, Γ. Αθανασόπουλος ε­τών 18, Άννα Μονογυιού ετών 50, Ν. Δρόσος ετών 23, Δημ. Κουμπής ετών 23, Άλ. Βονιόζος ετών 47, Σ. Καλαβούτου ετών 37, Άλ. Σκεντέρογλου ετών 36, Μίμης Παπαγρηγορίου ετών 12, Ευάγγ. Καρπαθάκης ετών 112, Μιχ. Δημόπουλος ετών 31, Ειρήνη Μονογυιού, Ι. Σπυριδάκος ε­τών 32, Γ. Σπυριδάκος ετών 19, Δημ. Μπουλετίδης ετών 19. Στ. Κοντζιάς ετών 38, Άγγελική Στεργίου ετών 48, Γ, Κυριακίδης ετών 43, Ν. Μινόγιαννης ετών 50, Απ. Μαθσάς ετών 40, Άναστ. Βλαβιανός ε­τών 22, Μαρία Βλαβιανού, Αλεξάνδρα Βλαβιανού ετών 20, Χρυσάνθη Κατσιβελλάκη ετών 65, Μαρία Κατσιβελλάκη ετών 26, Μαγδαληνή Ραφτοπούλου ετών 50, Κορνήλιος Μιχαλεάκος ετών 22, Σπ. Βρυώνης ετών 26, Ν. Λαζαράτος ετών 32. Αλλά ο κατάλογος είναι μακρύς!.....

Αν έχεις τύχη διάβαινε…….

Φρικαλέο, απαίσιο το θέαμα των νεκρών, των διαμελισμένων σωμάτων των ανθρώπων που δεν έφταιξαν σε τίποτα.

Η χαρακτηριστικότερη περίπτωση παραμόρφωσης, από τις χιλιάδες άλλες, αναφέρεται στα δύο πτώματα δύο αδελφών. Ήταν και οι δυο πανύψηλοι, εθεωρούντο από τους ψηλότερους Πειραιώτες. Όταν τα πτώματά τους ανασύρθηκαν από τα ερείπια, παρά το γεγονός ότι δεν τα είχε πλήξει η βόμβα, ήταν αγνώριστα. Είχαν κοντύνει κατά ένα τρίτο. Από την ασφυξία είπαν οι ειδικοί.

Μια άλλη τραγική περίπτωση σημειώθηκε σε ένα σπίτι της οδού Σωκράτους – Πολυτεχνείου τώρα. Κατά καλή τύχη του ιδιοκτήτη του, ενώ όλα τα γύρω σπίτια γκρεμίστηκαν, εκείνο δεν έπαθε τίποτε. Ενας εκ των ενοίκων του ανέβηκε στην ταράτσα για να πάρει ένα ζευγάρι κότες, που είχαν εκεί. Τότε βρέθηκε μπροστά σε ένα ανατριχιαστικό θέαμα, με τις κότες έντρομες και αγριεμένες στη γωνιά της ταράτσας: Το κεφάλι μιας νέας γυναίκας, ήταν πεταγμένο πάνω στην ταράτσα. Και πιο πέρα ένας φρικαλέος σορός ρούχων και σαρκών. Κατέφθασαν γείτονες και αστυνομικοί, αλλά κανείς δεν ανα­γνώρισε ποια ήταν η άτυχη νέα. Γειτόνισσα πάντως δεν ήταν. Και όλα έπειθαν ότι ήταν περαστική από το δρόμο.

Δημήτριος Σπ. Κουμπής ετών 23, κουρέας: Ενα από τα θύματα. Εφυγε από το κουρείο του στην πλατεία Καραϊσκάκη και πήγε στην Αγία Τριάδα για να σωθεί. Ε­κείνος σκοτώθηκε, το κουρείο του έμεινε άθικτο.

Αλλη τραγική περίπτωση είναι εκείνη της πολυμελούς οικογένειας Μπερτζελέτου. Ολοι τους πέθαναν κάτω από τα ερείπια. Μόνον ένας α­δελφός από καλή τύχη ή προαίσθηση, είχε φύγει λίγη ώρα πριν από το σπίτι αυτό.

Αξιοσημείωτη είναι ακόμη μία λεπτομέρεια σχετική με τις μαθήτριες της Επαγ­γελματικής Σχολής. Τα κορίτσια έπρεπε, όπως και άλλοτε έκαναν, να πάνε στο καταφύγιο του Πειραϊκού Συνδέσμου. Κατά κακή έμπνευση, όμως, μιας μαθήτριας που είπε ότι δεν έβλεπε γερό το καταφύγιο του Πειραϊκού, πήγαν στο καταφύγιο της Ηλεκτρικής. Και οι βόμβες έπεσαν εκεί, και σκοτώθηκαν όλες, ενώ το καταφύγιο του Πειραϊκού δεν έπαθε τίποτα.

Κάτι παρόμοιο συνέβη και με τους εργάτες του σαπωνοποιείου Παπουτσάνη.

Η ηρωϊκή ΑΝΝΑ ΛΟΥΛΟΥ

ΜΙΑ ξεχωριστή περίπτωση αποτέλεσε η αείμνηστη Αννα Λούλου. Από νεαρότατης ηλικί­ας η Αννα διέθεσε τον εαυτό της στην υπηρεσία των κοινωφελών ιδρυμάτων, στην υπηρεσία ολόκληρου του Ελληνισμού. Σε ηλικία 15 ετών πρόσφερε τις υπηρεσίες της στο ΠΙΚΠΑ Πειραιώς, υπό την προεδρία του Απόστολου Δοξιάδη και απετέλεσε Ιδρυτι­κό στέλεχος των κατασκηνώσεών του.

Το 1940, ο τότε πρωθυπουρ­γός Ιωάννης Μεταξάς, της ανέθεσε την υποδοχή των ηρώ­ων τραυματιών μας και τη διοίκηση του «Σπιτιού του Στρατιώτη». Κινδύνευσε πολλές φο­ρές από τους βομβαρδισμούς, γυρνώντας στο λιβάνι με το κλεφτοφάναρο στο χέρι.

Ό βασιλιάς Γεώργιος ο Β' την αποκάλεσε ηρωίδα, όταν την ημέρα που καιγόταν το λιμάνι του Πειραιά. Από το βομβαρδισμό των συμμάχων στις 11-1-1944, εκείνη μέσα στις φλόγες φρόντιζε τους τραυματίες.

Ο βασιλιάς Παύλος της απένειμε βασιλικό παράσημο λέγοντας:

«Σε παρασημοφορώ για την μεγάλη κοινωνική σου δράση κι όχι για την εθνι­κή».

Διετέλεσε πρόεδρος της Λέσχης Εργαζομένου Κοριτσιού μετά το 1970, όταν πέθανε η Αθηνά Δηλαβέρη με την οποία ήταν πολύ φίλες και συνεργάτριες.

Ο βομβαρδισμός του Πειραιά

Αναμνήσεις του Κ. Κουσουλού- Λυκειάρχου

ΣΤΙΣ 11 Ιανουαρίου 1944 οι Σύμμαχοι βομβάρδισαν τον Πειραιά. Ό βομβαρδισμός ήταν σφοδρότατος, κυρίως εις το λιμάνι και στα κοντά σ' αυτό κτίρια, όπου εστεγάζοντο γερμανικές υπηρεσίες. Οι βόμβες κατέστρεψαν πολλά κτίρια των ακτών του λιμανιού από τον "Αι Διονύση έως τον "Αι Νικόλα. Οι πιο μεγάλες καταστροφές σημειώθηκαν εις τα τετράγωνα από τον σιδηρ. σταθμό των ΣΠΑΠ έως την οδό Κολοκοτρώνη, πίσω από το Θέατρο.

Έκτος από τις υλικές καταστροφές, πολλοί αθώοι Πειραιώτες κάθε ηλικίας εφονεύθηκαν, ή ηύραν οικτρό θάνατο από ασφυξία, κάτω από τα σωριασμένα κτίρια και κυρίως στα υπόγεια τους. Άλλοι ήσαν ακόμη ζωντανοί και τραυματισμένοι κάτω από αυτά. Όσοι σώθηκαν, σε οικτρά κατάσταση, αφήνοντας την περιουσία τους και τα σπίτια τους στο έλεος του θεού, άρπαξαν λίγο ρουχισμό και έφυγαν από τον τόπο της συμφοράς για την Αθήνα ή αλλού.

Το χειρότερο ήταν πώς διεκόπησαν από την καταστροφή του δικτύου τους, το φως, το νερό, το τηλέφωνο και οι συγκοινωνίες. Έτσι ο Πειραιάς είχε απομονωθεί από την άλλη Ελλάδα. Είχαν διαλυθεί και οι υπηρεσίες όλες, και η Αστυνομία (στα Β' Ε' Α' και Στ' τμήματα), είχε υποστεί συμφορές σε θύματα και σχεδόν δεν υπήρχε.

Εγώ, ο Α75, μαζί με άλλους 30 Συναδέλφους του Α' Αστυνομικού τμήματος Αθηνών, τρεις αρχιφύλα­κες και τον υποδιοικητή μας Νικολόπουλο, ευρεθήκαμε κοντά στους Πειραιώτες το πρωί της 13ης Ιανουαρίου. Μας ξεφόρτωσαν από ένα φορτηγό μπροστά στον ναό του Άγίου Κωνσταντίνου. Ψιλόρριχνε χιονόνερο και το διαπεραστικό κρύο πέρναγε την υγρή μπέρτα, την χοντροϋφασμένη χλαίνη και την στολή και έφτανε ως το κόκαλο. Οι αρβύλες και οι μπότες δεν βάσταγαν κρύο και έμπαζαν νερά.

Ό υποδιοικητής ανέβη στο απάνω σκαλοπάτι της εισόδου του ναού και μας είπε:

- «Κύριοι, ήλθαμε εδώ όπως και τόσοι άλλοι Συνάδελφοι, χθες και σήμερα, για να βοηθήσουμε την Αστυνομία του Πειραιά. Εμείς θα βοηθήσουμε το Β' Αστυνομικό τμή­μα, που είναι κοντά στο ρολόϊ. Το έργο μας είναι δύσκολο και επικίνδυ­νο. Πρέπει να σώσουμε ζωές παγιδευ­μένες κάτω από τους σωρούς των πεσμένων κτηρίων, να συνδράμουμε τραυματίες, να περιφρουρήσουμε την περιουσία των πολιτών. Οι δρόμοι είναι αδιάβατοι από οικοδομικά υλικά των πεσμένων κτιρίων. Εχουν ανασκαφεί σε μερικά σημεία από τις βόμβες. Εχουν ακόμη τραμ ακινητοποιημένα ή κατεστραμμένα, σιδη­ροτροχιές αναποδογυρισμένες στρα­βωμένες και υψωμένες, ζώα πεθαμέ­να σε τυμπανιαία κατάσταση. Πιο επικίνδυνοι για μας είναι οι μισοπεσμένοι και ετοιμόρροποι τοίχοι, οι αιωρούμενες στέγες και τα πατώμα­τα. Ενα λάθος μας ή μια ατυχία, μπορεί να ρίψη αυτά επάνω μας και να μας θάψουν ζωντανούς. Λοιπόν, Κύριοι, κατεβαίνουμε αυτό το δρόμο που είναι αριστερά του θεάτρου. Κάνετε το Σταυρό σας και ο Θεός βοηθός».

Περάσαμε μέσα από χαρακώματα και βγήκαμε στην Λεωφόρο, την αδιάβατη Βασ. Κων/τίνου. Σ' όλο το μήκος της ομάδες Συναδέλφων αγωνί­ζονταν να ανοίξουν τρύπες σε υπόγεια που μπορούσε να ήσαν πλακωμένοι άνθρωποι. Εκεί δεξιά μας στην γωνία της Λεωφόρου και της οδού, συνεργεία Συναδέλφων αγωνίζονταν με τα χέρια να βρουν τις μαθήτριες μιας Σχολής, παγιδευμένες στο υπό­γειο ενός σωριασμένου διώροφου. Μάθαμε πως τις βρήκαν νεκρές. Πλήρωσαν κι αυτές με το φρικτό θάνατο τους την υπόθεση Ειρήνης και της ελευθερίας.

Κατεβαίνοντας με δυσκολία και κίνδυνο την οδό Βασιλέως Γεωργίου, βλέπαμε δεξιά μας την καταστροφή πολλών κτιρίων και προς το λιμάνι πίσω από την λαχαναγορά πιο μεγάλη συμφορά. Μόνοι τοίχοι, φαίνονταν όρθιοι, ψηλά, ετοιμόρροποι.

Στην γωνιά της οδού Φίλωνος αντικρίσαμε τον σωριασμένο σε ερεί­πια ναό της Αγίας Τριάδος και για ειρωνεία στεκόταν κατά την Τράπεζα τα δυο κωδωνοστάσια όρθια. Ερημιά παντού. Ψυχή δεν φαίνονταν, ούτε και ένας Γερμανός. Το λιμάνι βουβό και ακίνητα τα πλεούμενα μικρά και μεγάλα. Μόνον ο σκοπός αστυφύλα­κας στέκονταν στα δεξιά του ναού μπρος στην είσοδο του Β ' Αστυνο­μικού τμήματος.

- Συναγερμός! Φώναξε κάποιος δικός μας.

- Διαλυθείτε! Φώναξε ο Νικολόπουλος και κρυφθείτε όπου σας φωτίσει ο θεός!

Ένα κανόνι από το ύψος της Καστέλας και ένα άλλο μικρότερο έριχναν αραιές βολές. Ήταν η έναρξη του Συναγερμού. Οι Σειρήνες με το ανατριχιαστικό ουρλιαχτό τους είχαν σιωπήσει, διότι είχε καταστροφή το δίκτυο της Ηλεκτρικής. Όλοι χαθήκαμε κάτω από τα δέντρα της πλατείας προς τον "Αι Σπυρίδωνα. Μερικοί στάθηκαν όρ­θιοι κολλημένοι στους κορμούς των δένδρων. Άλλοι ξάπλωσαν κάτω από τα παγκάκια μέσα σε νερά και άλλοι στα θεμέλια κοντά ενός καλοκτισμένου χαμηλού τοίχου προς την Φίλωνος. Νεκρική σιγή παντού, θα ρίχνουνε τα εγγλέζικα αεροπλάνα. Που θα ρίχνανε τα φοβερά σιδερικά τους; επάνω μας; Πέρασε καμιά ώρα αγωνίας, ώσπου σήμανε κατά τον ίδιο τρόπο ή λήξης!

Συγκεντρωθήκαμε πάλι όλοι. Εί­μαστε αγνώριστοι. Μερικοί βλέπον­τας τον υποδιοικητή αγνώριστο, πή­γανε να γελάσουν. Το γέλιο όμως δεν έρχονταν στα χείλη, γιατί φτάνοντας στο πλακόστρωτο μπρος από τα δυο κωδωνοστάσια του ναού της Αγίας Τριάδος πατάγαμε σε νερά κοκκινό­μαυρα. Είχαμε τα βλέμματα προς το τμήμα που μας φαίνονταν έρημο και δεν κοιτάξαμε δεξιά μας στα προπύ­λαια του ναού.

Εκεί ήταν μια τραγική εικόνα, που μόνον φωτογραφία θα αποθανάτιζε την φρίκη της. Ό χώρος ανάμεσα στις γκρεμισμένες πόρτες, τις δύο μαρμάρινες κολώνες και τα κωδωνοστάσια ήταν ένας σωρός ξύλα και πέτρες, κάτω δε απ' αυτά νεκροί καταπλακωμένοι. Φαίνονταν πόδια, χέρια, παραμορφωμένα πρόσωπα. Από κει κατέβαινε μαύρο αίμα που το ξέπλυνε το ψιλόβροχο και έφτανε κάτω, ως το ρείθρο της οδού Βρετανίας (σήμερα Εθνικής Αντιστάσεως).

Όλοι μας ανατριχιάσαμε. Ό α­στυφύλακας της «Πύλης» μπροστά μας, μας ειδοποίησε να μη κάνουμε τίποτε, διότι είναι νεκροί και τα κωδωνοστάσια ετοιμόρροπα.

Φτάσαμε στην είσοδο του Β' αστυνομικού τμήματος γύρω στις 10 ή ώρα. Ό αστυφύλακας, νέος ψηλός, με ωραία χαρακτηριστικά, ντυμένος καλά, μας έβλεπε σαν σωτήρες. Δεν το είπε, μα το έλεγαν τα μάτια του και όλο το πρόσωπο του που έλαμπε από χαρά.

Τον χαιρετίσαμε κι ανεβαίνον­τας τα ματωμένα σκαλοπάτια φτάσα­με στον διάδρομο του πρώτου ορόφου. Μπρος μας δεξιά ολάνοικτη η πόρτα του Αξιωματικού υπηρε­σίας. Τα άλλα γραφεία του διαδρόμου αριστερά και δεξιά ήσαν κλειστά. Άνοιξα ένα. Ηταν γεμάτο από εμπορεύματα και διάφορα οικιακά αντικείμενα με ένα σημείωμα επάνω τους. Τα είχαν μαζέψει από τα ανοικτά καταστήματα ή τα σπίτια και τα φύλαγαν εκεί. Εκείνο που μου τράβηξε την προσοχή ήταν τρεις νεκροί αστυφύλακες που τους είχαν βάλει επάνω σε φύλλα τσίγκου και τους είχαν σκεπάσει με μια κουβέρ­τα. Οι ασκέπαστες αρβύλες τους, πρόδιναν την παρουσία τους.

Ενώ όλοι σπρώχνονταν στο Γρα­φείο του Αξιωματικού, εγώ πήγα και απεκάλυψα τους νεκρούς. Ήσαν αγνώριστοι με την στολή τους ματω­μένη και τα μάτια ολάνοικτα και σκονισμένα. Ζήταγαν κάπου ανάπαυση μαζί με κείνους στον πρόναο της Αγίας Τριάδος και τους τόσους άλλους γνωστούς και αγνώστους νεκρούς του Πειραιά. Ποιός όμως, θα φρόντιζε να τους κάνη αυτήν την χάρη; Κανένας! Τους έθαψαν όλους μαζί στο Νεκροταφείο της Αναστά­σεως μετά από 2-3 ήμερες. Τις φωτογραφίες των τριών αστυφυλά­κων τις είδα προ 6ετίας περίπου, κρεμασμένες στην σειρά μαζί με άλλων πεσόντων αστυνομικών στους τοίχους ενός δωματίου της αστυνομι­κής Δ/σεως Πειραιώς καί έμεινα ά­ναυδος. Τους είδα και εις το Β' Α­στυνομικό Τμήμα.

Ό αξιωματικός υπηρεσίας όρθιος εμπρός σ' ένα σκονισμένο τραπέζι οπού δέσποζαν 2-3 κηροπήγια μας είπε με λίγα λόγια τον τομέα μας και την αποστολή μας.

- Να σώσετε ζωές που θα είναι ακόμη παγιδευμένες στα υπόγεια κά­τω από τις ερειπωμένες οικοδομές, να ρίξετε ετοιμόρροπους τοίχους και όσα αιωρούνταν επάνω στους ανύπο­πτους πολίτες, να φράξετε πρόχειρα τις εκτιθέμενες περιοχές των εμπόρων και των κατοίκων. Αυτό είναι το έργο σας. Για εργαλεία μη συζητάτε. Τα χέρια σας θα γίνουν αξίνες και λοστοί, σφυριά και φτυάρια. Τα μαντήλια σας επίδεσμοι. Ό θεός μαζί σας και σας ευχαριστώ.

- Που θα πάμε; Ρώτησε ένας. Που είναι τα τετράγωνα αυτά; Ό αξιωμα­τικός βγήκε στον εξώστη και έδειξε τα τετράγωνα που είναι προς το θέατρο, από την Φίλωνος έως την Κολοκοτρώνη.

Έτσι βρεθήκαμε σε αδιάβατους και επικίνδυνους δρόμους. Πατάγαμε σε πέτρες και ξύλα, σε λάσπες και χώματα. Όρθιοι μισογκρεμισμένοι τοίχοι στέκονταν δίπλα μας έτοιμοι να πέσουν απάνω μας στο πρώτο φύσημα ανέμου. Στέγες διαλυμένες και πατώματα γερμένα δώθε-κεϊθε σημάδευαν εμάς. Στα καταστήματα έβλεπες τα σκονισμένα και πλακωμέ­να εμπορεύματα από τις πεσμένες πλευρές. Ψηλά έβλεπες, πόρτες, κου­ζίνες, σαλόνια και άλλα δωμάτια σαν εξώστες. Μια απόκοσμη μυρωδιά έσπαζε τις μύτες μας. Φρίκη και μυρουδιά θανάτου παντού.

- Που να είναι οι ζωντανοί άνθρω­ποι; Δεν ακούγεται τίποτε. Ούτε φωνή ούτε ανάσα. Νεκρική σιγή παντού. Όλοι τεντώναμε τα αυτιά. Όλοι με κίνδυνο της ζωής μας κατεβαίναμε σε υπόγειες πόρτες, εμπαίναμε στα μαγαζιά ή περνούσαμε ορθάνοιχτες πόρτες. Ολοι να σώ­σουμε έστω και έναν. Οι ώρες πέρασαν γρήγορα χωρίς αποτέλεσμα. Σε λίγο θα νύχτωνε και το σκοτάδι θα έπεφτε μαύρο και βαρύ σ' όλον τον Πειραιά. Ό συσκοτισμός ήταν αυ­στηρός και ή κυκλοφορία δεν επιτρέπονταν μετά την δύση του ήλιου.

Με σανίδες και ξύλα φράξαμε μερικά μαγαζιά και από την Βασ. Γεωργίου πήγαμε στην Αστυνομική Δ/νση, που ήταν σ' ένα τριώροφο καινούργιο κτήριο στην οδό Αγίου Κων/τίνου και Σωτήρας. Ήταν σκο­τεινά όλα. Ψηλαφητά ανεβήκαμε τις σκάλες και φτάσαμε στο διάδρομο του πρώτου ορόφου. Εκεί το φως ενός κεριού μας άλλαζε την όψι και μας μετέβαλε σε παράξενες σκιές.

Μαζευτήκαμε όλοι σ' ένα σκοτεινό γραφείο καλά καμουφλαρισμένο με μπλε χαρτί στα τζάμια. Το φως του κεριού έφτανε ως εμάς από την ανοικτή πόρτα. Είμαστε αγνώριστοι, λασπωμένοι, βρεμένοι και κατάκο­ποι και νηστικοί. Τότε ήλθε ανάμεσα μας ο Διοικητής μας κ. Ευάγγελος Καραμπέτσος. Ευθυτενής, σοβαρός, με την θλίψη ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του μας κοίταξε όλους και μετά ολιγόλεπτη σιωπή μας είπε:

=== Ή Αστυνομία, όπως γνωρίζετε, προκειμένου να ανταποκριθεί εις το καθήκον της προς τον Πολίτη και την Πατρίδα ευρίσκεται όλο το 24ωρο κάθε ημέρας στο πόδι. Ο βομβαρδι­σμός του Πειραιώς ήταν μια συμφορά για τους Πολίτες του και τους περαστικούς. Δεν ταιριάζει θρήνος και λιποψυχία, διότι τότε δεν θα ανταποκριθούμε στο δύσκολο και ξένο προς τα καθήκοντα μας έργο.

» Αφού όμως, όλες οι υπηρεσίες διελύθησαν και αυτή σχεδόν, ή Α­στυνομία, εμείς, εκτός από το πολύ­πλευρο και υπεύθυνο έργο μας, εγίναμε εκσκαφείς, κατεδαφισταί, τραυμα­τιοφορείς, ιατροί, νεκροφορείς. Εκάναμε το καθήκον μας εις το ακέραιο και άλλοι έρχονται από την Αθήνα, δια τις νυκτερινές περιπο­λίες. Σεις θα πάτε σε λίγο στο Τμήμα μας να πλυθείτε και να ξεκουραστείτε. Φαίνεται πως το 1944, επιφυλάσσει πολλά δια τους "Έλληνες και το Αστυνομικό Σώμα, το οποίον τόσο πιστά υπηρετούμε. Ό Θεός όμως είναι μεγάλος. Θέλω από σας, ενότη­τα, αλληλοβοήθεια, εμμονή εις το καθήκον, διότι έτσι θα ξεπεράσουμε όσο είναι δυνατόν πιο ανώδυνα τις δοκιμασίες σαν την τωρινή. Σας ευχαριστώ όλους σας και σας καληνυ­χτίζω».

Μας έσφιξε όλων το χέρι και πήγε στο διπλανό Γραφείο του υποδιευθυντού. Χάθηκε μέσα στο σκοτάδι του δωματίου. Εμείς βγήκαμε στην οδό Αγ. Κωνσταντίνου όπου το σκοτάδι ήταν πιο βαθύ που μύριζε κόλαση και θανατικό. Μας φόρτωσαν σ' ένα φορτηγό και σιγά-σιγά φύγαμε, χωρίς να βλέπουμε από που περάσαμε».

Βασίλης Παν. Κουτουζής

Δημοσιογράφος

Πηγές: Προσωπικές αφηγήσεις, δημοσιεύσεις.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Δεκτή κάθε πληροφορία που μπορεί να τροποποιήσει ή να συμπληρώσει προς το καλύτερο το παρόν άρθρο.

www.koutouzis.gr

Υπάρχει διαφορά.

Χρόνια πολλά, γιά χριστιανούς ορθόδοξους και ανορθόδοξους, αγριοχρίστιανους και μη...
''Πάσχα'' ονομάζεται η μεγάλη εορτή του ιουδαϊσμού, η οποία καθιερώθηκε ως ανάμνηση της Εξόδου, που ελευθέρωσε τους Εβραίους από την αιγυπτιακή δουλεία.
''Λαμπρή'' και ειδικότερα η ''Ανάσταση του Χριστού'' ή απλώς ''Ανάσταση'', είναι η σπουδαιότερη εορτή του χριστιανικού εκκλησιαστικού χρόνου।

kalami

ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΜΕ ΜΕΛΛΟΝ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΕΣ ΤΙΣ ΞΕΡΟΥΝ ΚΑΛΑ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΠΙΖΝΕΣ

Σεξοτουρισμός στη Σκοτίνα Πιερίας. H Ελλάδα γίνεται...Ταϊλάνδη! Σε συμβολικό επίπεδο, έχει μοναδική αξία: Η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας ξεκινά από τη μετατροπή του κάμπινγκ στη Σκοτίνα σε καμπ σεξοτουρισμού. Το ταϊλανδέζικο μοντέλο θα μεταφερθεί στις παρυφές του Ολύμπου χάρη στο ενδιαφέρον της Ιταλο-ολανδικών συμφερόντων εταιρείας «Mare nostrum» που αναλαμβάνει το έργο μετά από απευθείας ανάθεση εκ μέρους της Εταιρίας Τουριστικών Ακινήτων (ΕΤΑ), η οποία αξιολόγησε την αναπτυξιακή πρόταση αλλά και τη διεκδίκηση της έκτασης με τίμημα 700 εκ. ευρώ. Στην ιστοσελίδα της Mare nostrum (www.marenostrum.it) αναφέρεται ότι «ο σεξοτουρισμός είναι πλέον μια κραταιά βιομηχανία και τα τσάρτερ του έρωτα απογειώνονται συνεχώς από τις ανεπτυγμένες χώρες με προορισμό κυρίως την Ταϊλάνδη, τις Φιλιππίνες, τη Βραζιλία, την Εσθονία ή τη Ρωσία. Ανάμεσα στους «καυτούς» προορισμούς, σύντομα θα συγκαταλέγεται και η Ελλάδα, στην οποία η εταιρία μας φιλοδοξεί να δημιουργήσει μια από τις μεγαλύτερες μονάδες στους πρόποδες του Ολύμπου, εκεί που οι Μαινάδες συναντούσαν τον Σάτυρο». Μην ξεχνάμε ότι, ο υπουργός Πολιτισμού Παύλος Γερουλάνος, όταν επισκέφτηκε τις ΗΠΑ τον Μάρτιο, είχε συζητήσεις γιά ομαδικό gay τουρισμό στην Ελλάδα.

kalami

ΠΑΜΕ ΚΑΛΑ

Θερμό επεισόδιο του "Τσάρου" με δημοσιογράφο της "Ε" στην Ουάσιγκτον
«Θερμό» επεισόδιο με τον ανταποκριτή της "Ελευθεροτυπίας" στις ΗΠΑ Θανάση Τσίτσα είχε το μεσημέρι της Κυριακής -17 Aπριλίου '11- ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου.
Ο τελευταίος εμφανιζόταν το προηγούμενο 24ωρο συνεχώς εκνευρισμένος από τις διαρροές και τα δημοσιεύματα του ξένου τύπου σχετικά με την επιμήκυνση του ελληνικού χρέους. Μάλιστα μετά την συνάντηση που είχε με τον επικεφαλής του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος Καν έδειχνε φοβερά αγχωμένος. Ο Στρος Καν όταν τελείωσε η συνάντηση του κτύπησε μπροστά στην κάμερα την πλάτη και του είπε «GOOD LUCK», δηλαδή «καλή τύχη».
Αμέσως μετά κατευθύνθηκε προς τους Έλληνες δημοσιογράφους για να τους ενημερώσει για τα αποτελέσματα των επαφών του. Μόλις αντίκρισε τον ανταποκριτή της "Ελευθεροτυπίας" με ειρωνικό ύφος του είπε: "Ωραίες ερωτήσεις μου έκανες. Τέσσερις φορές αν έχουμε αποτύχει και αν θα παραιτηθώ. Συγχαρητήρια". Ο Θανάσης Τσίτσας του απάντησε άμεσα: "Nα το εκλάβω ως κοπλιμέντο ή ως ένα σχόλιο για ένα καλό παραπολιτικό;"
Η αιτία που πυροδότησε την έκρηξη του υπουργού Οικονομικών είναι γιατί το περασμένο Σάββατο στη διάρκεια συνέντευξης τύπου, ο δημοσιογράφος της ''Ελευθεροτυπίας'' τον ρώτησε αν μετά τη δήλωση που είχε κάνει παλιότερα ("αν χρειαστούν νέα μέτρα εγώ θα σημαίνει ότι έχω αποτύχει") σκέφτεται να παραιτηθεί ειδικά και μετά την ανταρσία που εκδηλώνεται στο ΠΑΣΟΚ για τις επιλογές του στην οικονομική πολιτική.
Επίσης ο ίδιος δημοσιογράφος τον ρώτησε αν σκοπεύει να στείλει μήνυμα στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ παίρνοντας την αλαζονική απάντηση του «δεν έχω να στείλω κανένα μήνυμα. Εκφράζω την κυβερνητική πολιτική». Ο κ. Παπακωνσταντίνου ήταν επίσης εξοργισμένος με τα δημοσιεύματα που είδαν το φως της δημοσιότητας σχετικά με το γεγονός οτι χρησιμοποίησε το προεδρικό αεροσκάφος για να μεταβεί στην σύνοδο του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον.
Φαίνεται ότι ο υπουργός Οικονομικών έχει μάθει να κινείται σε «ασφαλή νερά» έχοντας επαφή με συγκεκριμένους δημοσιογράφους για να μην πολυενοχλείται από δύσκολες ερωτήσεις που χαλούν το προφίλ του... Ειδικά όταν αυτές καταγράφονται από κάμερες και δεν μπορούν να κρυφθούν από δελτία και από τον κόσμο... "Good night and good luck", κ. Παπακωνσταντίνου.

Σαμάνοι Εσκιμώοι και το Ταξίδι της Ψυχής τους

Σαμάνοι Εσκιμώοι: Το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι ότι επιβάλλεται, βρισκόμενοι σε τέλεια έκσταση, να ταξιδεύουν στο βυθό της θάλασσας για να εξευμενίσουν την Σεντνα, τη Θεά της Θάλασσας, για να ζουν χαρούμενοι και ευτυχισμένοι οι πιστοί Εσκιμώοι। Λέγεται ότι οι Σαμάνοι Εσκιμώοι επιχειρούν το ταξίδι της ψυχής προς όφελος των πιστών τους και πως κυκλοφορούν συνειδητά ανάμεσα στα πνεύματα।¨Οταν επιστρέψουν από αυτά τα ψυχικά και πνευματικά τους ταξίδια είναι γεμάτοι με ''ιερές πληροφορίες'', που ανακοινώνουν στους οπαδούς τους ή θεραπεύουν ασθενείς ή φέρνουν πίσω χαμένες ψυχές που πρέπει να αναπαυθούν। Σε έκσταση οι Σαμάνοι Εσκιμώοι, πέφτουν με τη βοήθεια των χτύπων του τυμπάνου, επικαλούμενοι πνεύματα βοηθούς। Για περισσότερη σιγουριά '' δένουν τα χέρια και τα πόδια σφικτά στο σώμα για να επισπεύσουν την αποδέσμευση της εσωτερικής δύναμης φωτός στην πτήση του πνεύματος'' ( Nevil Drury: ''Σαμανισμός το Δέντρο της Ζωής'' σελ.21) Οι Σαμάνοι Εσκιμώοι λένε πως ρούχα που έγιναν από ζώα φέρουν τις ψυχές των ζώων αυτόν που θέλουν να εκδικηθούν τους ανθρώπους που τα φορούν।
ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΤΥΧΟΥΝ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ συχνά χρησιμοποιούν παραισθησιογόνα φυτά, στο Μεξικό είναι τα ''ιερά μανιτάρια'', το Πεγιότ και το Morning Glory, ενώ στη στη Νότια Αμερική το San Pedro, το Yopo κι άλλα। Οι Σαμάνοι μπορούν άνετα, ύστερα από έντονη έκσταση, να ταξιδεύσουν μέσα στο ψυχικό τους σώμα σε άλλα βασίλεια ύπαρξης। Χαλιναγωγούν φιλικά πνεύματα και έτσι αντιμετωπίζουν σε ένα βαθμό τα πνεύματα του θανάτου ή της ασθένειας। Σε αυτό το ταξίδι της ψυχής συναντούν τους προγόνους τους, που τους συμβουλεύουν για το καλό τ6ων ίδιων και των πιστών τους। Βλέπουν ακόμα και τους Θεούς την Δημιουργίας και μερικές φορές συμμετέχουν στο μυστικό δράμα της ίδιας της δημιουργίας, όπως, άλλωστε, λένε πολλοί εκπρόσωποι του Σαμανισμού। Οι Σαμάνοι στο Ταξίδι της Ψυχής στην αναζήτηση των πνευμάτων για την επίτευξη του σκοπού τους κάνουν εξαντλητικές νηστείες και ατελείωτες προσευχές, χάνουν τις αισθήσεις τους και υπό τους ήχους ψαλμωδιών και τυμπάνων παίρνουν το δρόμο των ψυχών। Οι Σαμάνοι μετά το Ταξίδι της Ψυχής φέρνουν κατά την επιστροφή τους τις ''ιερές'' πληροφορίες για τους πιστούς.

Πονηροί οι πολιτικοί μας, όχι έξυπνοι. Μας καταδίκασαν στο μαρτύριο του Σίσυφου

Κατα τον Όμηρο, ο Σίσυφος ήταν ο πονηρότερος άνθρωπος του κόσμου Ο Σίσυφος ήταν ο κτίστης της Εφύρας που αργότερα την ονόμασαν Κόρινθο Εκεί, όταν Βασίλευε, περίζωσε τον Ισθμό με τείχη κι απαιτούσε απο τους διαβάτες αυθαίρετα να καταβάλουν διόδια Διηγούνται πολλά γιά πλείστους δόλους αυτού, γιά τούς οποίους καταδικάσθηκε στόν Άδη νά κυλάει μιά πέτρα
Ο Αριστοφάνης στους <<Αχαρνής>> γράφει: <<Γιατί λοιπόν ολο τά στρίβεις, κι ολο τεχνάσματα σοφίζεσαι, για να χρονοτριβείς? Πάρε , σάν θέλεις,απο τον Ιερώνυμο καμμιά σκοτοδιασοπυκνότριχη του Άδη περικεφαλαία η βάλε σέ ενέργεια τίς μηχανές του Σισύφου, αλλά κατάλαβέ το, πώς , μιά φορά που ρχήνισε τούτος ο αγώνας δεν παίρνει πια αναβολή>>।
Στην Οδύσσεια το μαρτύριο του Σισύφου περιγράφεται ως εξής: Με τα δυό του χέρια ανασηκώνει και σπρώχνει με πολύ κόπο, μια μεγάλη πέτρα προς την κορυφή ενός βουνού। Την στιγμή όμως που φτάνει στην κορυφή, η ίδια η Κραταιίς, (το υπέρβαρο βάρος ή κατ΄άλλους προσωποποίηση των δυνάμεων της φύσεως), σπρώχνει την πέτρα αντίθετα και την κάνει να ξανακυλάει προς την πεδιάδα। Έπειτα απ΄αυτό ο Σίσυφος ξαναρχίζει।
Λέγεται για άτομα τα οποία βλέπουν το έργο τους να ματαιώνεται την τελευταία στιγμή και είναι υποχρεωμένα να ξαναρχίσουν πάλι από το μηδέν,(Πελοποννησιακή Πρωτοχρονιά 1963, Ρισπέν, Μυθολογία).
Ο Παυσανίας (Κορινθιακά, Ε1) λέει ότι ο Σίσυφος ξέροντας πως ο Ζεύς είχε απαγάγει την Αίγινα, την κόρη του Ασωπού, είπε στον πατέρα της που την αναζητούσε ότι δεν θα του το φανερώσει προτού αναβλύσει για χάρη του νερό και στον Ακροκόρινθο। Όταν ο Ασωπός παραχώρησε την πηγή, τότε το φανέρωσε και για τούτο τιμωρείται στον Άδη।(Βλέπε και Απολλόδωρος, Βιβλ।Α, ΙΧ 3 και Λεξικό Σούδας, λέξη Σίσυφος-Πελοποννησιακή πρωτοχρονιά 1962, σελ। 238 και 1959, σελ। 145).
Φαίνεται πως με το όνομα του Σισύφου χαρακτήριζαν τον πανούργο άνθρωπο, όπως προκύπτει από τα λόγια του Αισχίνη(περί της Παραπρεσβείας,43)।
Με τον Σίσυφο και τον συμβολισμό του ασχολείται ιδιαίτερα ο Paul Diel (ο συμβολισμός στην ελληνική μυθολογία).

Δοκιμασμένα φάρμακα απο την αρχαιότητα κυριε Λοβέρδο, και χωρίς κόστος. Μήν κάνετε περικοπές!

Είναι γιά τήν Αντίκυρα

Δηλαδή είναι τρελλός για δέσιμο। Η Αντίκυρα ήταν αρχαία Φωκική πόλη σ'ένα νησάκι του Κορινθιακού κόλπου, που ο Φίλιππος ο Μακεδόνας την έκαμε γής Μαδιάμ। Ο Παυσανίας (Ι, 36-37) περιγράφει την αγορά και μας δίνει και μερικές άλλες σημαντικές πληροφορίες।
Στα πετρώδη βουνά της Αντίκυρας φύτρωσε ο ελλέβορος, βοτάνι ονομαστό για τις καθαρτικές και εμμετικές του ιδιότητες। Φαίνεται, πως ο ελλέβορος δινόταν σαν φάρμακο και σε όσους δεν έστεκαν καλά στα μυαλά τους। Από δώ μας έμεινε η φράση "Αντικύρας σέ δεί" (εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη)।
Ο Ιωάννης Πούλλος (Ιστορικά ανέκδοτα) αναφέρει τα εξής: "Ο Μενεκράτης ο γιατρός έφθασε μέχρι τέτοιου σημείου αλαζονείας, ώστε να ονομάζει τον εαυτό του Δία। Κάποτε έστειλε προς τον Φίλιππο τον Μακεδόνα τη εξής επιστολή¨Ο Μενεκράτης ο Ζεύς προς τον Φίλιππον (εύχεται) να ευτυχή। Ο Φίλιππος ανταπάντησε¨Ο Φίλιππος εύχεται στον Μενεκράτη να υγειαίνη। Σε συμβουλεύω όμως, φίλε μου, να επισκευθής τους προς την Αντικύραν τόπους"
Ο Αλκίφρων στις Επιστολές γράφει:"Σούστριψε θυγατέρα, και επαναστάτησες, μά την αλήθεια। Σου χρειάζεται βοτάνι για τους τρελούς και όχι από το συνηθισμένο, αλλά από την Αντίκυρα της Φωκίδος, αφού δέν ντρέπεσαι σαν κορίτσι πράμα και κατάργησες απ'το πρόσωπο την αιδώ।"
Και ο Ιουλιανός στο έργο του Κατά του Κυνικού Ηρακλείου, (παρ। 18), γράφει¨"Άν όμως μας περνάς για παιδιά, εμένα ή τον Ανατόλιο που βρίσκεται εδώ, τότε σου χρειάζεται Αντίκυρα."