Να σε κάψω,να σε αλοίψω λάδι?Έτσι πράτουν οι σύγχρονοι Γραμματείς και Φαρισαίοι Μεγάλοι Πολιτικοί

Σήμερα είναι του Αγίου Στεφάνου μεγάλη η χάρη του, ας σκεφτούμε τί μαρτύρια τράβηξε γιατί ήθελε έναν καλύτερο κόσμο.

Το γνωρίζετε ότι ο πρωτομάρτυρας Στέφανος δολοφονήθηκε από τον Παύλο;

Ο Στέφανος ομιλεί για τα πιστεύω του। Η σκηνή ξαφνικά μεταβάλλεται σε δικαστήριο।। Στη στιγμή, αρπάζουν τον Στέφανο, τον σέρνουν, μεσ΄από στενούς δρόμους της αγοράς, στον τόπο των συνεδριάσεων του Συνεδρίου, στην αυλή του Ναού, όπου, καθισμένοι σε ημικύκλιο, ήταν συναθροισμένοι οι πατέρες του Ισραήλ। Να διαστρέψουν τα λόγια του, δεν ήταν δύσκολο। Για μια ακόμη φορά ο Στέφανος προσαρμόζει την μασσιανική αντίληψη στην ιστορική της συνάρτηση και τελειώνει με την φοβερή κατηγορία: (Νυν υμείς προδόται και φονείς γεγένησθε)। Ξέσπασμα θυμού και τρίξιμο των δοντιών γεμίζουν την αίθουσα। Ο Στέφανος στέκεται ακίνητος, βυθισμένος σε έκσταση και ατενίζει προς τα πάνω। Ο αρχιερεύς, ο άκαμπτος Καιάφας (16-32 μ।χ),ήθελε να κάμει ψηφοφορία। Ένοχος η αθώος; Ο Σαύλος (Παύλος), που είχε δικαίωμα ψήφου,(Πράξ.κστ΄,10)και, ως νομοδιδάσκαλος, ήταν μέλος του Συνεδρίου, ήταν έτοιμος να ρίξει την ψήφο του στην κάλπη। Αλλά δεν χρειαζόταν πια। Εβραίοι από όλες τις συναγωγές έσερναν ήδη τον νεαρόν ήρωα έξω απ΄την αίθουσα, προς την πύλη της Δαμασκού। Ο τόπος του λιθοβολισμού ήταν κάτι σαν προσκήνιο, δυό οργιές ύψος। Ο Σαύλος (Παύλος), είχε ορμήσει έξω μαζί τους, και, ως μόνος νομοδιδάσκαλος, ήταν επόπτης στην φονική πράξη। Οπρώτος επόπτης έδωσε του Στεφάνου μια σπρωξιά και τον ξάπλωσε ανάσκελα χάμω। Εκείνος προσπάθησε να γυρίσει με την πλάτη του προς τα πάνω, αλλ΄αυτός (Παύλος) τον γύρισε ανάσκελα। Ύστερα, ο δεύτερος επόπτης πήρε μια πέτρα, και με όλη του την δύναμη την έρριξε πάνω στην καρδιά του, δεν κατόρθωσε όμως να τον αφήσει στον τόπο। Τώρα σύμφωνα με τον Νόμο (Δευτερ।ιζ΄7), ερχόταν η σειρά του όχλου। Οι άνδρες άφηναν τα λευκά τους ιμάτια στα πόδια του Σαύλου,(Παύλου), για να μην εμποδίζονται στο αιματοβαμμένο έργο τους। Ο Στέφανος, συγκεντρώνοντας τις τελευταίες του δυνάμεις, σηκώθηκε όρθιος। Ανοίγοντας τα χέρια του και γυρίζοντας το βλέμμα του προς τον ουρανό, άρχισε να προσεύχεται: Κύριε Ιησού, δέξαι το πνεύμα μου। Οι πρώτες πέτρες σφύριξαν στον αέρα। Ο νεαρός ήρωας έπεσε στα γόνατα। Με το κτυπημένο του μάτι γυρισμένο προς τον Σαύλο,(Παύλο), μέσα στην κοσμοχαλασιά του πετροβολήματος άφησε μια φωνή που συνεκλόνιζε λες την ψυχή: Κύριε, μη στήσης αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην। Το έργο είχε συμπληρωθεί। Ο ήρωας ,νεκρός, έπλεε στο αίμα του। Ο Σαύλος,(Παύλος), ήταν ευχαριστημένος, είχε σκοτώσει διαφωνούντα. Χιλιάδες γροθιές υψώνονται στον αέρα

JOSEPH HOLZNER ΠΑΥΛΟΣ

Μετάφρασις Αρχιμ। ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΚΟΤΣΩΝΗ

Καθηγητού πανεπιστημίου μετέπειτα Αρχιεπισκόπου

Χρονια Πολλά Καλά Χριστούγεννα σε όλους

Ευχές για είρηνη ευτυχία και υγεία, άγιες ημέρες σαν και αυτές όλοι θυμόμαστε την ανθρωπιά μας που έχουμε χάσει μέσα στην διάρκεια των βασάνων και κακουχιών που παρήλθαν μέσα στον χρόνο, σημέρα αναρτώ ξανά δύο ιστορίες ανθρωπιάς (ή μη) και πόνου μήπως και κατάφερω να ξυπνήσω και στην πολιτική ηγεσία το αίσθημα αυτό. Και πάλι Καλές Γιορτές.

Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΗΣ
Τον Δεκέμβρη του 1945 μας ήρθε στην γειτονιά ο ανιψιός της κυρά Νίτσας , μιας παράξενης χήρας συριανής που εισόδημα της ήταν μια πολύ μικρή συνταξούλα που έπαιρνε από τον συχωρεμένο τον άνδρα της .Το όνομα αυτού , Παναγιωτάκης. Πεντάρφανος και βάρος για την θεία του, που αν της περίσσευε καμία δραχμή έτρεχε στον φαρμακοποιό να της φτιάξει καμία αλοιφή για τα αρθριτικά της , υποχρέωνε τον μικρό να βγει από την καμαρούλα που έμεναν τέρμα Σαχτούρη στον άγιο Βασίλη πρωί πρωί, φωνάζοντας μόλις έκλεινε την πόρτα ,<<Τι μου το στείλανε το μούλικο αφού εγώ δεν έχω ούτε για τα φάρμακα μου>> Που τον έχανες που τον έβρισκες ,ο παναγιωτακης ήταν πάντα μεταξύ μπακάλη και φούρναρη, εκεί στο τέρμα του τραμ 17, να κουβαλήσει καμία τσάντα και να κάνει θελήματα, μπας και του δώσουν κάτι να χορτάσει την πείνα του .Τα ίδια ρουχαλάκια χειμώνα καλοκαίρι . Όταν ήρθε η ούντρα (Αμερικανική βοήθεια) σαν πιο μεγάλος εγώ και δουλεύοντας στο λιμάνι γέμισα μια τσάντα με ρούχα και του την έδωσα. Ποτέ δεν ξέχασα το βλέμμα του όταν σήκωσε το κεφαλάκι του και με κοίταξε, ήταν όλα τα ευχαριστώ του κόσμου. Μετά από δυο μήνες μπάρκαρα .Ξαναήρθα στην Ελλάδα μέτα από τριάντα χρόνια, είχα κάνει μεγάλη προκοπή στην Αμερική και είχα δυο αγόρια .Η γυναίκα μου όταν είδε την Φρεαττύδα και το Πασαλιμάνι μου είπε, <<Μακάρι να μέναμε εδώ>> το είπε και το έκανα. Μετά ένα χρόνο γύρισαμε για τα καλά .Τα παιδιά μου έρχονται κάθε καλοκαίρι. Κάνοντας την καθημερινή μου βόλτα μου στην αγορά, βλέπω τον Παναγιωτάκη. Δεν μπορούσε να κρύψει την χαρά του και εγώ βέβαια χάρηκα ,και καθίσαμε να πιούμε ένα καφέ και να τα πούμε ,είχε κάνει οικογένεια και προσπαθούσε να τα φέρει βόλτα, χωρίς να το σκεφτώ του έδωσα ένα ποσόν που είχα επάνω μου και του είπα ότι κάθε 15 ημέρες να βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο. Αυτό συνεχίστηκε πολύ καιρό και κάθε φορά που του έδινα ένα φάκελο το χαιρόμουν, γιατί γνώριζα την φτώχεια του και την αγωνία του να αναστήσει τα παιδιά του ।Ένα απόγευμα σε ένα κουρείο στο δημοτικό θέατρο ήταν ο Παναγιώτης και ξυριζόταν. Στην επομένη συνάντηση τον έθιξα γι’ αυτό το γεγονός, που χαλούσε χρήματα για ξύρισμα. Η απάντηση του όμως , με άφησε άφωνο και με έναν κόμπο στον λαιμό, για πάρα πολύ καιρό.<< Κύριε Νίκο κανένας άνθρωπος εκτός από την μητέρα μου δεν με έχει χαϊδέψει και όταν μου είπαν ότι το παιδί μου χρειάζεται εγχείριση στο μάτι ήρθα να ξυριστώ . Είχα ανάγκη το χάδι.>>

Χειμώνας 1941

Χειμώνας , το κρύο βγαίνοντας από το Τζάνειο νοσοκομείο με έκανε να πονώ φοβερά στις παλάμες των χεριών μου. Ενθύμιο του βαρύ Δεκεμβρίου του 1941 όταν από τότε άρχισα να φροντίζω παιδούλα 11 ετών ολόκληρη την οικογένεια μου. Η μητέρα μου λεχώνα, με την μικρότερη αδελφή μου να κλαίει συνεχώς, και από την ασητεία να μην έχει στο στήθος της γάλα, να κοιτάζει το μωρό με βλέμμα χαμένο, απλανές. Η Ειρήνη η άλλη αδελφή μου 4 ετών έμπαινε μονίμως κάτω από το κρεβάτι και έβγαινε όταν σκοτείνιαζε φοβόταν και με το δάκτυλο στο στόμα απομονώταν. Έπρεπε να φωνάξεις πολλές φορές το όνομα της και να έβλεπε το χέρι, το δικό μου για να βγει από την κρυψώνα της. Ο πατέρας μου με πρησμένα πόδια τύμπανο να ψάχνει για δουλειά, και όταν έβρισκε, κάνοντας διάφορα άνοιγε με δύναμη την πόρτα να τρέξει φωνάζοντας «Ελένη Ελένη σας έφερα φαί σήκω», αν δεν είχε βρει μεροκάματο καθόταν στην αυλή με τον γάτο του και δεν του έπαιρνες κουβέντα. Ο γάτος τον συνόδευε σχεδόν παντού, τον είχαμε από το σπίτι μας στο Πειραιά και τον επήραμε μαζί όταν ήρθαμε στο Περιστέρι, κατόπιν επιθυμίας του πατέρα να μετακομίσουμε το συντομότερο δυνατόν γιατί προέβλεπε ότι το λιμάνι θα βομβαρδιζόταν όπως και έγινε. Δεν είχε καμιά εμπιστοσύνη στους συμμάχους και έλεγε διάφορα για αυτούς, είχε περάσει πάρα πολλά μέχρι να έρθει από τον Πόντο το1922. Η όλη του περιουσία όταν πάτησε στο λιμάνι του Πειραιά ήταν τα βιβλία του, πάρα πολλά ,που τώρα τα καίγαμε για προσανάμματα και ένα τεράστιο μαγκάλι μπρούτζινο με τρία πόδια. Ήταν τόσο τεράστιο που έκανε για όλες τις δουλειές ,εκεί μαγειρεύαμε, εκεί ζεσταίναμε νερό και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς ήταν στο πόλεμο η κουζίνα μας. Στον Πειραιά, το μαγκάλι,δεν το είχα δει ποτέ , είχαμε την σειρά μας. Ο πατέρας μου δούλευε αρχιεργάτης στα νταμάρια του πεθερού του και παππού μας. Μια μέρα ήρθε βρεγμένος μέχρι το κόκκαλο στο σπίτι και η μητέρα μου τον μάλωσε, αλλάζοντας τον άλλα η κούραση και η αβιταμίνωση τον έριξαν στο κρεβάτι . Μια εβδομάδα έτρεχα από πόρτα σε πόρτα σε όλο το περιστέρι και αντάλλασα αλάτι ,που είχαμε ένα τσουβάλι, με οτιδήποτε τους περίσσευε σε φαγώσιμο. Μετά τίποτε, μόνο τσουκνίδες , τα χόρτα δεν υπήρχαν ούτε για δείγμα τα μάζευαν οι μεγαλύτεροι που ήξεραν και να τα ξεχωρίζουν. Πέρασαν δέκα μέρες με φαί τσουκνίδες νερόβραστες, με φώναξε η μητέρα μου και μου λέει «Άννα μην φοβηθείς το μωρό δεν θα σωθεί άλλα βρες κάτι για την Ειρήνη πρήστηκε η κοιλίτσα της». Τότε στην παναγίτσα στην Κολοκυνθού ήταν περιβόλια φυτεμένα με ζαρζαβατικά, έτρεξα προς τα εκεί . Βρήκα εργάτες που έκοβαν λάχανα τους παρακάλεσα να μου δώσουν κάτι αλλά δεν μου απάντησαν καν. Μια κοπέλα μόνο, που στα μάτια μου φαινόταν θεόρατη, μου είπε: « Περίμενε να προχωρήσουμε που κόβουμε και μετά μπες στο χωράφι και μάζευε τις λαχανίδες» , έτσι και έκανα. Για καιρό το άδειο παλιό τσουβάλι του αλατιού το γύριζα γεμάτο στο σπίτι , διατηρηθήκαμε στην ζωή . Ο πατέρας μου σηκωνόταν σιγά σιγά, έδειχνε ότι αναρρώνει η χαρά μου ήταν μεγάλη. Τρέχοντας έφτασα στην κολοκυνθού έκανα τον σταυρό μου και μπήκα στο χωράφι που προηγουμένως είχαν βγάλει μπατζάρια. Άρχισα με ένα μαχαιράκι να ψάχνω και να βρίσκω που και που κανένα, στο μυαλό μου, τα φανταζόμουν σα φάρμακο και όλη η οικογένεια θα γινόταν καλά μόλις τα έτρωγε. Ξαφνικά όμως κάτι με κτύπησε στο πίσω μέρος του κεφαλιού και έχασα τις αισθήσεις μου. Με ξύπνησε ο αφόρητος πόνος που ένοιωθα στα χέρια μου. Όταν συνήρθα από επάνω μου ήταν η Θεώνη, η κοπέλα που μου είχε πει να μπαίνω στο χωράφι μετά το μάζεμα με άλλες δυο , μου κράταγαν τα χέρια και μου έριχναν νερό από μια βαρέλα , προσπαθούσαν να σταματήσουν την αιμορραγία τα κοιτούσα και δεν πίστευα ότι ήταν τα δικά μου, ήταν ανοιγμένα και τρυπημένα σε πολλές μεριές από πάνω και κάτω, από ότι θυμάμαι , λιποθύμησα, ξύπνησα στο σπίτι μας στην αγκαλιά της μάνας μου, με είχαν πάει οι γυναίκες αφού πρώτα με πήγαν σε ένα ιατρείο στα κάτω Πατήσια, με είχαν χαρακώσει στα χέρια το αφεντικό τους και ο γιός του για παραδειγματισμό σαν κλέφτρα , έλεγαν για δικαιολογία, όταν τους στρίμωξαν οι εργάτες. Ποτέ μέχρι και σήμερα δεν έχω φάει στην ζωή μου μπατζάρια.

Ζητούνται Ωμοπλατοσκόποι

Ωμοπλατοσκόποι: αυτοί θα μας πουν τι γίνεται αλλά κυρίως το τι θα γίνει . Όταν ακούς τον κύριο Καρατζαφέρη να λέει.....ότι εάν δεν ψήφιζε για το μνημόνιο δεν θα δινόντουσταν μισθοί και συντάξεις (κάτι που σήμερα αποδείχθηκε ότι ήταν ψέμα ) . Και απο την άλλη ακούς τον κύριο Χρυσοχοϊδη να δηλώνει κάνοντας αυτοκριτική ότι κακός μπήκαμε στο μνημόνιο .
Σίγουρα χρειάζονται οι Ωμοπλατοσκόποι διότι : Προφητεύουν τα μελλούμενα με την επισταμενη παρατήρηση της ωμοπλάτης των σφαγίων . Ανάλογα με την κατάσταση της ωμοπλάτης αλλάζουν και τα δεδομένα για τις προρρήσεις εκ μέρους των Ωμοπλατοσκόπων . Κυρίως χρησιμοποιούν την ωμοπλάτη του αρνιού , κατά τις ημέρες του Πάσχα , γιατί πιστεύουν ότι το αρνί είναι ιερό και έχει μαντικές ιδιότητες . Η πίστη αυτή επεκτάθηκε και στις γιορτές του Αγίου Γεωργίου και της Ανάληψης . Η Ωμοπλατοσκοπία ήταν σε μεγάλη άνθιση στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία . Εκεί οι Βυζαντινοί Ωμοπλατοσκόποι έσφαζαν το αρνί , έψηναν στα κάρβουνα την ωμοπλάτη (=σπάλα), την απογύμνωναν απ' το κρέας και προφήτευαν : Για ζωή ή θάνατο , για ειρήνη ή πόλεμο , για καλό ή κακό καιρό , για φτώχια ή πλούτο , για υγεία ή ασθένεια .
Τώρα βέβαια πρέπει να τους προσθέσουμε στα καθήκοντά τους και την εθνική κυριαρχία , αλλά πιστεύουμε ότι θα ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις της εποχής .

Στους ξενόδουλους πολιτικούς . ΟΧΙ .

Στην Ελλάδα ο λαός υποφέρει πεινά και οι κομπλεξικοί, διεφθαρμένοι, ξενόδουλοι πολιτικοί παραμένουν στις θέσεις τους, ως αρχηγοί κομμάτων, υπουργοί ή βουλευτές. Οι ίδιοι που κατάστρεψαν την πατρίδα μας, θέλουν τώρα να την...ξανα''σώσουν''. Ουδέποτε στην ιστορία του, ο ελληνικός λαός ευτελίστηκε, χρησιμοποιήθηκε, παραπλανήθηκε τόσο βάναυσα, όσο τώρα, από ανδρείκελα πολιτικούς των κομμάτων ''εξουσίας''.

ΟΧΙ. ΟΧΙ. ΟΧΙ. ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ.

Θα το ανεχτούμε? Μας αξίζουν? Θα τους αφήσουμε να συνεχίσουν? ΟΧΙ.ΟΧΙ.ΟΧΙ

Είδαμε τον πρώην πρωθυπουργό, πριν μερικά χρόνια, να χορεύει με τον Τζεμ τον υπουργό εξωτερικών της Τουρκίας και να παραδειγματίζει τον κόσμο για το πόσο καλοί είναι οι Τούρκοι. Η συνέχεια ήταν να παραποιήσουν το βιβλίο της Ιστορίας και να λένε ότι δεν έγινε σφαγή στην Σμύρνη το 1922 αλλά συνωστισμός.

Η Βιολέτα Χιονίδου, καθηγήτρια της Ιστορίας, μας αποκάλυψε πρόσφατα ότι η μεγάλη πείνα του 1941 με τις εκατόμβες θυμάτων οφείλεται στους Εγγλέζους που δεν άφηναν τις Νηοπομπές του Ερυθρού Σταυρού και της Ερυθράς ημισελήνου να πλησιάσουν τον ελλαδικό χώρο παρότι γνώριζαν για την λοιμοκτονία του λαού.

Μοίραζαν οι μεγάλοι με την συμφωνία της Γιάλτας τον κόσμο και στην Ελλάδα είχαμε εμφύλιο.

Η Αμερικάνικη βοήθεια που ήταν σε χρήματα χάθηκε μεταξύ Κάνιγγος και Κλαυθμώνος, όπως έλεγε και έστελνε τηλεγραφήματα ο πρεσβευτής των Η.Π.Α… Η Αμερικάνικη βοήθεια σε είδη (Ούντρα) διαμοιράστηκε στα μέλη της επιτροπής που ήταν για την διανομή. Τα έλεγαν αυτά στην εκπομπή τους στον ΑΛΦΑ Radio 98,9 ο Ντάσκας με τον Παπαγιάννη ανέφεραν δε και το όνομα του Μαρινόπουλου που ήταν στην επιτροπή και αναρωντιόντουσαν.

Ακολούθησαν δοτές κυβερνήσεις βίας και νοθείας και το αποτέλεσμα, το ουσιαστικό εργατικό δυναμικό της Ελλάδος με διακρατικές συμφωνίες και ελάχιστες αμοιβές να μεταναστεύσει. Το γελοίο δε της υποθέσεως είναι ότι το 1969 ο δικτάτωρ Παπαδοπουλος να φέρνει στην Ελλάδα Ινδούς εργάτες γιατί δεν υπήρχαν Έλληνες διαθέσιμοι, (τώρα μας έχουν έρθει εκ των προτέρων γι αυτά που θα γίνουν εκ των υστέρων.)

Στην Μεταπολίτευση ακούσαμε κατά καιρούς η Ελλάδα ανήκει στην Δύση η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες για μια ισχυρή Ελλάδα, αυτοί που είναι αντίθετοι στην αριστερά και στην πρόοδο.

Όλα αυτά που ειπώθηκαν και έγιναν τα αποτελέσματα τα βιώνουμε σήμερα και τα χειρότερα έρχονται, όπως : Χιλιάδες Έλληνες θα πεθάνουν γιατί δεν θα έχουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη λόγω ανεργίας, οι εργαζόμενοι από 1/1/2012 θα πρέπει να πληρώνουν τα φάρμακα τους μια και οι φαρμακοποιοί σταματούν την πίστωση.

Η εγκληματικότητα είναι εκτός ελέγχου και αποφυλακίζονται όλοι με ποινές μέχρι και 10 χρόνια δηλαδή όσοι εγκληματούν θα κυκλοφορούν και θα ζούν ανάμεσα μας χωρίς καμία τιμωρία αντίθετα καθημερινά παίρνουν το δρόμο για τις φυλακές όσοι χρωστούν πάνω από τέσσερις χιλιάδες ευρώ στο δημόσιο και στα ασφαλιστικά ταμεία. Μια επίσκεψη στο τριμελές επαληθεύει τα πάντα που αποφεύγουν οι εφημερίδες να γράψουν και να πουν .

Βλέπουμε συνανθρώπους μας και δη νεαρά άτομα να ψάχνουν για τροφή στα σκουπίδια χιλιάδες άστεγοι που ούτε παγκάκια δεν έχουν μια και φρόντισαν να βγάλουν οι αρμόδιοι να στοιβάζονται στα πιο απίθανα σημεία για να βρουν λίγη ανάπαυση. Θα το ανεχθούμε όλα αυτά που συμβαίνουν τριγύρω μας? Θα αφήσουμε τους άλλους να αποφασίζουν για μας χωρίς εμάς? Μας οδηγούν στον αφανισμό και τη χώρας μας στον εποικισμό θα τους αφήσουμε? Θα αφήσουμε να νομοθετούν για μας με γνώμονα Ξένα συμφέροντα? Μήπως πρέπει να πάρουμε της τύχες μας στα χέρια μας για να σωθούμε? Πρέπει να πούμε βροντερά πολλά ΟΧΙ. ΟΧΙ. ΟΧΙ.