ΠΥΡΛΕΙΑ

ΔΙΑΒΑΖΩ ΚΑΠΟΥ ΣΤΑ ΠΥΡΛΕΙΑ
Παρά τοις Αιγυπτίοις οι νεκροί εδικάζοντο προ της ταφής. Τον νεκρόν έφερον εις τας όχθας ένθα υπήρχον οι Δικασταί και ο δημόσιος κατήγορος εξεφώνει προς τον νεκρόν το όποιος και αν είσαι δος λόγον των πράξεων σου εις την πατρίδα. Ο Νόμος σε ερωτά, η πατρίς σε ακούει, η αλήθεια σε δικάζει.
Εκεί ο νεκρός παρίσταντο άνευ ισχύος, άνευ συνοδείας, αδιακρίτως αν ητο πλούσιος ή πτωχός, άρχων ή αρχόμενος! Μόνην συνοδείαν είχε την αρετήν ή την κακίαν. Όστις είχεν αδικηθεί ή προσβληθεί αδίκως, ήρχετο κατά σειράν να εκθέσει τας εναντίον του πράξεις και να ικανοποιηθεί. Ούτω, εάν απεδεικνύετο οτι η διαγωγή του εις την Κοινωνία ητο κακή ή επιβλαβής, κατεδικάζετο, εστερείτο του Μνημοσύνου ή και αυτής της ταφής, δι' ο και πολλοί κακοί βασιλείς δεν ενταφιασθήκαν, καιτοι προητοίμαζον κολοσσιαίας Πυραμίδας. Εάν όμως ητο ενάρετος και είχε ωφελήσει την Πατρίδα του συνήθροιζον όλους τους συγγενείς του νεκρού, έφερον πλησίον αυτού τα τέκνα του, ίνα ακούσωσι του πατρός των τα έργα δια να έχωσι ταυτας ως μαθήματα. Λόγος επαινετικός εκφωνείτο, κατά τον οποίον όμως ουδέν ανέφερον περί καταγωγής του αλλά μόνον περί των πράξεων του,
Παρ΄ ημιν εις τους επιταφίους μόνον μνεία των καλών πράξεων γίνεται και των αξιωμάτων, τα οποία κατείχεν ο <<εκλιπών>>, χωρίς να ερευνάτε, αν καλώς ή κακώς τα απέκτησε. κτλ.
Αυτά μας μεταδίδει ο Πύρλας για τους σοφούς Νόμους των Αρχαίων Αιγυπτίων, θέλοντας να καυτηριάσει τα ήθη της εποχής του. Ήθη που δεν άλλαξαν καθόλου από τότε γιατί, και σήμερα, αντί να δικάζονται οι θνητοί καταδικάζονται οι αθάνατοι. Άπειρα τα ελληνικά δυστυχώς παραδείγματα από αιώνες: Σωκράτης Κίμων, Αριστείδης, Κολοκοτρώνης,κλπ. κλπ

Πριν 2700 χρόνια, όταν οι άνθρωποι ....

ΤΟ ΣΙΔΗΡΟΥΝ ΓΕΝΟΣ

Το πεπρωμένο δεν θέλησε να γεννηθώ πριν να έρθη το Πέμπτο Γένος στον κόσμο ή όταν θα έχει περάσει. Κι έτσι ανήκω και γω στην Γενιά ή Φυλή του Σιδήρου, που δεν θα πάψει να έχει συντρόφους της την δυστυχία την αθλιότητα, την τρικυμία και μέρα και νύχτα και που οι Θεοί θα της δώσουν περίσσιες σκοτούρες και κόπους και διαρκώς που θα λυώνει στα βάσανα και στις φροντίδες. Μέσα στα τόσα κακά υπάρχουν και καλά βαλμένα, όπως τα ρόδα στα αγκάθια, και μεσ΄στο σκοτάδι η Πούλια, ώσπου Ζεύς και το Γένος αυτό θα ξαλείψει από τον Κόσμο, όταν μωρά θα γεννιώνται στην Γη με κροτάφους γερόντων! ¨Οταν τα τέκνα δεν θαναι τα ίδια όμοια με τους γονείς τους κι ούτε θα υπάρχει φιλία μεταξύ αδερφών και παιδιών και γονέων και θα ατιμάζουν οι γιοί τους γονείς, τα γεράματα, όταν τους πιάνουν θα τους ποτίζουν με λόγια πικρά, με χολή και φαρμάκια, που θα τους κάνουν το βίο αβίωτο και θα προτιμάνε η μαύρη Γη να τους φάγει παρά τέτοια ζωή να τραβάνε. Τέτοιοι θα είναι οι γίοι: σε Θεό και σε πατέρα αντάρτες! Θέλημα, Νόμο Θεού θα αγνοούνε και δεν θα ακοούνε και θα αψηφούνε τον Δία και τους τιμώρους κεραυνούς του, κι ούτε θα ξεύρουνε κι ούτε θα ακούνε τα λόγια τα θεία, κι ούτε σε αυτούς, που τους έθρεψαν, θα αποδίδουν χάρι και θα προσφεύγουν στην βία, αρπάζοντας και αδικώντας κι ούτε καμιά αξία θα έχουν σε αυτους τους ανθρώπους λόγος τιμής και αρχές ηθικής, αγάθου και δικαίου, και θα εκτιμώνται οι κακούργοι, η βία κι οι μαχαιροβγάλτες! Οι τιποτένιοι θα πέρνουν στα χέρια τιμές και εξουσίες
και ούτε ίχνος ντροπής θα αισθάνονται στο προσωπό τους, με το μαχαίρι και το τσεκούρι, θα λύνουν τις διαφορές τους και τους καλούς τους ανθρώπους, με ψέματα, συκοφαντίες με ταπεινές καταδόσεις θα βλάπτουν και θα διασύρουν και για να δίνουνε πίστη στα ψέματα, ψεύτικους όρκους πρόθυμοι πάντα θα είναι να δώσουνε, για να ατιμάσουν ο,τι εκτιμούσε ο Κόσμος κι εσεβόνταν και αγαπούσε και θα φουντώσει ο ΦΘΟΝΟΣ κι η ΖΗΛΕΙΑ στα χρόνια εκείνα με την κακιά τους ψεύτικη Γλώσσα, την Κοσμοχαλάστρα, μεσ΄την καρδιά η χαρά θα φωλιάζει για την δυστυχία που έχουνε γύρω γεννήσει άθρωποι της βίας και του τρόμου και για το γκρέμισμα, ερείπια, τάφους που έχουνε δημιουργήσει κι αντί για παρηγοριά για συμπόνια, βοήθεια κι ελπίδα, η καταδίωξη θα βασιλεύει, το μίσος και η χαιρεκακία
Και τότε απο τη Γη μας αυτή, με τους τόσους δρόμους, με τις πολλές της σκοτούρες, τους τόσους καήμούς και φροντίδες, κρύβοντας με τα λεύκα τους φορέματα, τα προσωπά τους προς των Θεών το αθάνατο και παμμακάριστο γένος, προς τις απάτητες κι ατραφτερές κορυφές του Ολύμπου, θα τραβηχτούν η Αιδώς και η Νέμεσις και θα πετάξουν, εγκαταλείποντας στη Μαύρη Τύχη τους τέτοιους ανθρώπους, αφήνοντάς τους στον πόνο στη θλίψη και μεσα στην κατάρα και να τα βγάλουν πέρα με αυτά τα δεινά, χωρίς να είναι σε θέση.
ΗΣΙΟΔΟΥ ΚΟΣΜΟΓΟΝΕΙΑ
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ; ΚΑΙ ΑΝ ΝΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ