Μήν ξανασυμβεί

Στις αρχές του περασμένου αιώνος συνέβη η παρακάτω ιστορία και είναι πραγματική. Ένας καμπούρης στην Πάτρα πήρε μια πέτρα την εκσφενδόνισε χωρίς συγκεκριμένο στόχο γιατί τον φώναξαν καμπούρη και σκότωσε
ένα νιόπαντρο .Κανένας από τους τότε συνηγόρους δεν αναλάμβανε την υπεράσπιση του καμπούρη φοβούμενος την οργή του κόσμου .Έτσι την ημέρα της δίκης ο πρόεδρος διόρισε νεαρό άρτι αποφοιτήσαντα της νομικής ως υπεράσπιση . Διεξάγεται η δίκη τα γεγονότα αδιαμφισβήτητα και έρχεται η ώρα του συνηγόρου ,ο οποίος αρχίζει την αγόρευση του ως εξής, :Κύριε πρόεδρε κύριοι δικασταί μετά σιωπή και αμέσως μετά πάλι κύριε πρόεδρε κύριοι δικασταί και πάλι σιωπή το ακροατήριο αρχίζει τα μειδιάματα ο πρόεδρος
κτυπά το κουδούνι και επιβάλλει σιωπή λέγοντας , παρακάτω κύριε συνήγορε συνεχίστε και αρχίζει πάλι αυτός ,Κύριε πρόεδρε κύριοι δικασταί, και μετά πάλι σιωπή ,μέσα στην αίθουσα γίνετε της τρελής ο κόσμος να κρατά την κοιλιά του ο πρόεδρος να ωρύεται κτυπώντας το κουδούνι, με μια λέξη μπάχαλο ο πρόεδρος όρθιος απειλεί να εκκενώσει την αίθουσα και σε πάρα πολύ αυστηρό ύφος απευθύνεται προς το πλήθος λέγοντας ότι όποιος τολμήσει έστω κιχ να κάνει θα οδηγηθεί στο κρατητήριο και προς τον συνήγορο λέγοντας για όνομα του Θεού
συνεχίστε .ΑΚΡΙΒΩΣ ΓΙΑ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ κύριε πρόεδρε και κύριοι δικαστές εδώ και μερικά λεπτά σας αποκαλώ κυρίους και θέλετε εσείς μεν να μου πετάξετε το κουδούνι στο κεφάλι εσείς δε να με δείρετε .ΑΥΤΟΣ ο άνθρωπος που μια ζωή τον φωνάζουν καμπούρη τι έπρεπε να κάνει? Ο πρόεδρος του δικαστηρίου κατεβαίνει από την έδρα και σφίγγοντας το χέρι του συνηγόρου λέει είναι πολύ μικρή η αίθουσα των Πατρών για σας κύριε Γούναρη. Ήταν ο μετέπειτα πρωθυπουργός και εκτελεστής στο Γουδί. ΤΑ τελευταία λόγια του ήταν με έφαγε ο εφέτης των
Πατρών.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ ΕΧΟΥΝ ΞΑΝΑΓΙΝΕΙ

Παρουσιάστηκε ο Ελλησπόντιος καί είπε στή βουλή τίς προτάσεις τού Μαρδόνιου।
Ο Λυκίδης, ένας από τούς βουλευτές, θεώρησε τίς προτάσεις συμφέρουσες καί πρότεινε να τίς παρουσιάσουν στήν εκκλησία του δήμου।Δέν είναι γνωστό αν ο Λυκίδης πήρε χρήματα από το Μαρδόνιο καί είπε αυτά η πραγματικά τα θεωρούσε σωστά। Οι Αθηναίοι,τα μέλη της βουλής και οι έξω, όταν το άκουσαν, όργίστηκαν τόσο πολύ, ώστε τον περικύκλωσαν καί τόν σκότωσαν με λιθοβολισμό।
Τόν δε Μουρυχίδη, τον Ελλησπόντιο, τον έστειλαν πίσω χωρίς να τόν πειράξουν।Όταν μαθεύτηκαν τα καθέκαστα στη Σαλαμίνα καί έγινε μεγάλος θόρυβος, οι γυναίκες τών Αθηναίων, λέγοντάς τα η μία στήν άλλη, όρμησαν στό σπίτι του Λυκίδη καί λιθοβόλησαν τη γυναίκα του καί τα παιδιά του।

η ταν ή επί τας

Κάποια Λάκαινα όταν έμαθε πώς το παιδί της,πού πολεμούσε। σκοτώθηκε στή μάχη, είπε:
<Θάψτε τον και βάλτε στή θέση του το μικρό αδελφό του।>

ΕΤΣΙ ΒΟΥΛΙΑΞΑΤΕ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ

Μετά απο μισόν αιώνα (ακριβώς) απο τότε που άρχισα να υπηρετώ την πανεπιστημιακή παιδεία, και μετά απ' τους όποιους αγώνες (στους οποίους έχω συμμετάσχει, με νούν καί με χέρια) κατά του πολιτικού κονφουζιονισμού, αισθάνομαι οτι έχω υποχρέωση να ξαναβάλω τις φωνές:

του Θ. ΤΑΣΙΟΥ

Τί είναι πάλι ετούτη η βαθύτατα αντιλαϊκή θεατρική παράσταση που παίζεται τους τελευταίους μήνες γύρω απ' το θέμα «ελληνικό πανεπιστήμιο»; Με όσην μου απόμεινε φωνήν, διαμαρτύρομαι για την περι ιδιωτικών λέει πανεπιστημίων μπουζουριέρα: Εδώ το ελληνικό πανεπιστήμιο βουλιάζει από μέσα-του, κι εμείς αλλού τοποθετούμε τους φωνακλάδικους καβγάδες μας...


1. Το Ασυλον καταπατείται τρείς φορές τη βδομάδα: Η βίαιη εισβολή φοιτητικών ομάδων στους τόπους εργασίας (υπαλλήλων, τεχνιτών, δασκάλων και διοικήσεων), καθώς και οι καθημερινές απειλές κατά των διαφωνούντων, συνιστούν καραμπινάτη παρεμπόδιση παραγωγής και διάδοσης ιδεών και γνώσεων στο Πανεπιστήμιο. Αυτήν ακριβώς την παρεμπόδιση ηθέλησε να αναστείλει ο περι Ασύλου Νόμος - κι ο μόνος φόβος παλαιότερα ήταν βέβαια η Αστυνομία. Τώρα που η Αστυνομία (τα τελευταία 30 χρόνια) ΟΥΔΕΠΟΤΕ παρεμπόδισε το πανεπιστημιακό έργο, τώρα που το έργο αυτό (αυθαίρετα και βίαια) παρεμποδίζεται απο μέλη της πανεπιστημιακής Μή-Κοινότητας, τώρα λέγω βουλιάξαμε. Τον δε αντίλογό-σας οτι τάχα αυτά τα επονείδιστα γεγονότα είναι «για το καλό της Παιδείας», να πάτε να τον πείτε στους πολύχρωμους και μπαγιάτικους οπαδούς των ευρωπαϊκών ολοκληρωτισμών. Διάβολε, πώς είναι δυνατόν με τη μόνιμη βία, την εξωπέταξη και τον τραμπουκισμό κατά των Δασκάλων να μπορεί να υπηρετηθεί ενα ιδεώδες; Και ποιός, πότε και με τί εμπειρία, ειδίκευση και ευθύνη το μελέτησε αυτό το «ιδεώδες», ώστε να έχει καταλήξει στο μεταφυσικό αλάθητον - ακυρώνοντας για χάρη-του τη λειτουργία του Πανεπιστημίου; Κι όχι για μιά βδομάδα κάθε 5 χρόνια (όπως λ.χ. στη Γαλλία), αλλά για 2 μήνες κάθε 6 μήνες. Ο επαναστατικός επαρχιωτισμός σ' όλο-του το μεγαλείο...


2. Η Δημοκρατία προοδεύει στην ελληνική κοινωνία, αλλά έχει προ πολλού καταργηθεί στα ελληνικά πανεπιστήμια. Η αντιπροσωπευτικότητα των φοιτητών που συμμετέχουν στη διοίκηση (ή στην παρεμπόδιση της διοίκησης, το ίδιο είναι), είναι διάτρητη. Πρώτον διοτι ουδείς εγγυάται την δημοκρατική ορθότητα των φοιτητικών συνελεύσεων (προσκλήσεις, απαρτίες, διαδικασίες, αντιδημοκρατικός τσαμπουκάς, κ.ά.). Δεύτερον διότι συχνά δέν στέλνονται έγγραφες εξουσιοδοτήσεις εκπροσώπων. Τρίτον διοτι συχνότατα όποιος γουστάρει (φοιτητής ή μή) μπουκάρει στη συνεδρίαση των οργάνων διοίκησης, όπου συμμετέχει ή ασχημονεί.
Αλλά η διάτρητη αντιπροσωπευτικότητα δέν είναι το μόνο έλλειμμα δημοκρατίας μέσα στο πανεπιστήμιο: Το χειρότερο είναι η κατα συχνά δυστυχώς διαστήματα εκτόξευση άμεσων ή έμμεσων απειλών κατά των άλλων μελών της πανεπιστημιακής Μή-Κοινότητας, κατά των Διδασκόντων δηλαδή. (Των απειλών αυτών βεβαίως διαφεύγουν όσοι Δάσκαλοι αιδημόνως σιγούν ή εξωπετάγονται αδιαμαρτύρητα.)
Εάν τα απαράδεκτα αυτά Αντιδημοκρατικά φαινόμενα συνέβαιναν σε Εργατικό Συνδικάτο, θα είχαν κατασταλεί άμεσα: Απ' τη διοίκηση του Συνδικάτου ή απ' τη Γ.Σ.Ε.Ε. ή απ' την Δικαιοσύνη. Στο Πανεπιστήμιο (κατ' αναλογίαν), οι μέν Πρυτανείες ποιούν την νήσσαν εξ ανάγκης, το κατα τα άλλα λαλίστατον Υπουργείο Παιδείας καμώνεται οτι τα αγνοεί, η δε Δικαιοσύνη είναι μή προσβάσιμη για τους τλήμονες πανεπιστημιακούς - διότι «Ασυλον (σου λέει) θα το... ποινικοποιήσεις;».
Ιδού γιατί σας λέω οτι γίναμε όλοι ξεδιάντροποι - θύτες και θύματα.
Κι ύστερα, τί όνειδος Δημοκρατίας είναι τούτο όταν το δικό-μου συνδικαλιστικό Σωματείο δέν έχει κηρύξει απεργία, οι «εκπρόσωποι» όμως ενος άλλου «σωματείου» με... απεργούν δια της βίας, πετώντας-με στον δρόμο; Χωρίς να αισχύνονται για την αντιδημοκρατική-τους συμπεριφορά, σου απαντούν (οι ανίδεοι) «μα, είναι πολιτικό το θέμα» (sic!).
Βεβαίως, τα φαινόμενα αυτά προέρχονται πάντοτε απο φοιτητικές μειονότητες, ενώ η συντριπτική πλειονότητα των φοιτητών μας δέν συμμετέχει σ' αυτές τις αντιπανεπιστημιακές ασχήμιες, αλλ' ούτε και τις καταδικάζει! Διοτι απουσιάζει απ' τις αντίστοιχες φοιτητικές συνελεύσεις όπου αργά την νύχτα παίρνονται οι σχετικές αποφάσεις - εν ονόματι ΟΛΩΝ των απόντων. Γιατί απουσιάζουν; Είτε διοτι δέν αντέχουν στις συνθήκες αυτού του αθλήματος, είτε διοτι πάσχουν καί αυτοί απ' τον ίδιο ραγιαδισμό όπως όλοι μας.


3. Ητανε το κλήμα στραβό, το τρώει και το βόδι: Μικρή και υποανάπτυκτη Χώρα είμαστε, δέν έχομε (έτσι κι αλλιώς) μεγάλη Επιστήμη - κι ας μή γίνει (σήμερα) λόγος για την συντεχνία-μου των Διδασκόντων (εμείς καμωνόμαστε πως είμαστε εκτός κρίσεως). Κι εκεί απάνω που πάει να γίνει η στροφή, με νύχια και με δόντια, εκεί νά και μας προκύπτουν οι εθνοσωτήριες «καταλήψεις», «στάσεις», «πορείες», «προληπτικά κλεισίματα», και ακυρώνουν περίπου το 30% του συνολικού διδακτικού έργου. Οχι το 3% (που θα ήταν ήδη κρίσιμο και πολύτιμο) αλλα το δεκαπλάσιό του. Κι όλοι μαζί απο κοινού αδιαφέροντος κινούμενοι, παρανομούμε μονίμως υπογράφοντας οτι δήθεν πραγματοποιήθηκαν οι ελάχιστες 13 διδακτικές βδομάδες ανα εξάμηνο. Ψεύδος βέβαια. Ψεύδος όμως το οποίο ΟΥΔΕΠΟΤΕ το θυμούμαστε όταν αναλύομε (υψιπετώς) την πανεπιστημιακή-μας κατάντια.


4. Την (έμμονη πλέον) καταστροφή δημόσιας περιουσίας μέσα στα πανεπιστήμια, την έχομε φάει στην περήφανη μάπα μας, τριάντα χρόνια τώρα. Γιατί το αιδήμον Υπουργείο δεν ανακοινώνει τις ετήσιες στατιστικές αυτής της κυριολεκτικά απίστευτης αιμορραγίας των φορολογουμένων; Μα, υποθέτω διοτι δύσκολα θα βρεί φιλικούς χώρους για να δημοσιεύσει αυτά τα στοιχεία.
Με όλα τούτα τα δεδομένα, συνιστά φαρισαϊσμόν η ερώτηση «γιατί δεν πάει μπροστά το ελληνικό πανεπιστήμιο». Σας ερωτώ κι εγώ με τη σειρά μου: Εάν ανάλογα φαινόμενα συνέβαιναν στη φαμίλια σας, στα χωράφια σας, στο μαγαζί σας, στην επιχείρησή σας - θα είχατε ποτέ θέσει την αφελή ερώτηση «γιατί δεν πάει καλά το μαγαζί»;
Ετούτα δε όλα ΔΕΝ είναι βεβαίως θέματα παιδείας - είναι θέματα Απαιδείας πολιτικής. Αρα δέν είναι δουλειά των Δασκάλων - είναι αντικείμενο ευθύνης των Βουλευτών, εκείνων δηλαδή που αντιπροσωπεύουν τον Λαό που είναι μάλλον αδιάφορος έναντι των απωλειών χρήματος, καλλιέργειας και ανάπτυξης, τις οποίες συνεπάγονται όλα ετούτα τα (μοναδικά στην Ευρώπη) τερτίπια.


Δύο πράγματα συμβαίνουν, αγαπητοί μου. Είτε όλα τούτα τα αγνοεί ο ελληνικός λαός και τα ελληνικά ΜΜΕ - οπότε έχομε οξύτατο έλλειμμα ευφυΐας. Είτε όλοι τα ξέρουν (το και πιθανότερο), και βουλιάζομε μέσα στον ραγιαδισμό μας (τα είχε προβλέψει κι ο Ιονέσκο με τους ρινώκερους) ή μέσα στην επαναστατική απολιτικότητά-μας. Και επιτρέψτε-μου να σας θυμίσω οτι η Δημοκρατία δέν αναγνωρίζει πολίτες πρώτης κατηγορίας, με βάση το κριτήριο της ηλικίας: Οταν η «επανάσταση» γίνεται τρείς φορές τον μήνα επι τριάντα χρόνια, κάποιο απολιτικό σύνδρομο μου μυρίζει εμένα. Μια άγνοια δηλαδή της απέραντης περιπλοκής των πολιτικών πραγμάτων και των συμφερόντων του «υπόλοιπου» λαού...


Τί προτείνω; Είναι απλό: Να σταματήσει αμέσως η περι ιδιωτικών πανεπιστημίων μπουζουριέρα («άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε»), και ν' ασχοληθεί επιτέλους η Βουλή των Ελλήνων με την ΚΥΡΙΑ μάστιγα του ελληνικού πανεπιστημίου. Κι αμέσως μετά, θά 'ρθει η ώρα για τη γούνα α) των Διδασκόντων και β) των Κενταύρων του Υπουργείου Παιδείας. Υπο τον όρον οτι τα ράμματα θα ράβονται πάντοτε μέσα στη Βουλή των Ελλήνων. Τέρμα οι υπεκφυγές.


Υ.Γ.: Παρακαλώ όσους διαφωνούν με τις απόψεις-μου, να έχουν την καλοσύνη να χτυπήσουν κατα προτίμηση τις απόψεις μου, κι όχι τα τζάμια του Γραφείου μου.


Ο κ. Θεοδόσης Π. Τάσιος είναι ομότιμος καθηγητής του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου.

ΑΒΑΡΙΣ μήπως χωρίς βάρος?Η ΓΗ ολλοστρόγγυλη?

Δέν αναφέρω βέβαια όσα λένε γιά τον Άβαρι, που τον θεωρούν Υπερβόρειο και λένε πώς ένα βέλος τον περιέφερε σ' όλη τη γη , χωρίς στο μεταξύ αυτός να τρώη τίποτα।Αν υπάρχουν Υπερβόρειοι θά υπάρχουν καί Ύπερνότιοι।Γελώ δε όταν βλέπω, πώς πολλοί που έκαναν περιγραφές της γης, δεν εξηγούν τίποτε καθαρά।Παριστάνουν τον Ωκεανό να περιβάλλη τη ΓΗ πού είναι ΟΛΛΟΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ,σαν έχη περάσει από ΤΟΡΝΟ.
Ηροδότου ιστορία Δ 36

ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΟΣΟ ΠΟΤΕ

Noam Chomsky: Η στρατηγική της πολιτικής χειραγώγησης από τα ΜΜΕ

Ο Αμερικανός γλωσσολόγος Noam Chomsky συνέταξε μια λίστα με τις 10 στρατηγικές πολιτικής χειραγώγησης από τα ΜΜΕ:

1. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ
Το θεμελιώδες στοιχείο τού κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική τής απόσπασης τής προσοχής που έγκειται στην εκτροπή τής προσοχής τού κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές μέσω τής τεχνικής τού κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών. Η στρατηγική τής απόσπασης τής προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς τής επιστήμης, τής οικονομίας, τής ψυχολογίας, τής νευροβιολογίας και τής κυβερνητικής. «Διατηρήστε την προσοχή τού κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη θεμάτων που δεν έχουν καμία σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει καθόλου χρόνο για να σκεφτεί - πίσω στο αγρόκτημα, όπως τα υπόλοιπα ζώα» (απόσπασμα από το κείμενο: "Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους").

2. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΛΥΣΕΩΝ
Αυτή η μέθοδος καλείται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Δημιουργείται ένα πρόβλημα, μια προβλεφθείσα «κατάσταση» για να υπάρξει μια κάποια αντίδραση από τον κόσμο, με σκοπό αυτός ο ίδιος να ορίσει τα μέτρα που η εξουσία θέλει να τον κάνει να δεχτεί. Για παράδειγμα: Αφήνεται να ξεδιπλωθεί και να ενταθεί η αστική βία ή οργανώνονται αιματηρές επιθέσεις που αποσκοπούν στο να απαιτήσει ο κόσμος νόμους ασφαλείας και πολιτικές εις βάρος τής ελευθερίας. Ή ακόμα: Δημιουργούν μία οικονομική κρίση ώστε να γίνει αποδεκτή ως αναγκαίο κακό η υποχώρηση τών κοινωνικών δικαιωμάτων και η διάλυση τών δημόσιων υπηρεσιών.

3. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΔΙΑΚΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ
Για να γίνουν αποδεκτά τα διάφορα απαράδεκτα μέτρα, αρκεί η σταδιακή εφαρμογή τους, λίγο λίγο, επί συναπτά έτη. Κατά αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν τις δεκαετίες του ΄80 και ΄90 οι δραστικά νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός): ανύπαρκτο κράτος, ιδιωτικοποιήσεις, ανασφάλεια, ελαστικότητα, μαζική ανεργία, μισθοί που δεν εξασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα, τόσες αλλαγές που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση αν είχαν εφαρμοστεί μονομιάς.

4. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΜΟΝΗΣ
Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσουν ως «επώδυνη και αναγκαία», εξασφαλίζοντας τη συγκατάβαση του λαού τη δεδομένη χρονική στιγμή και εφαρμόζοντάς τη στο μέλλον. Είναι πιο εύκολο να γίνει αποδεκτή μια μελλοντική θυσία απ' ό,τι μία άμεση. Κατά πρώτον επειδή η προσπάθεια δεν καταβάλλεται άμεσα και κατά δεύτερον επειδή το κοινό, η μάζα, πάντα έχει την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «τα πράγματα θα φτιάξουν στο μέλλον» και ότι οι απαιτούμενες θυσίες θα αποφευχθούν. Αυτό δίνει περισσότερο χρόνο στο κοινό να συνηθίσει στην ιδέα των αλλαγών και να τις αποδεχτεί με παραίτηση όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου.

5. ΑΠΕΥΘΥΝΣΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ
Η πλειονότητα τών διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν λόγο, επιχειρήματα, προσωπικότητες και τόνο τής φωνής, όλα ιδιαίτερα παιδικά, πολλές φορές στα όρια τής αδυναμίας, σαν ο θεατής να ήταν μικρό παιδάκι ή διανοητικά καθυστερημένος. Όσο περισσότερο θέλουν να εξαπατήσουν το θεατή τόσο πιο πολύ υιοθετούν έναν παιδικό τόνο. Γιατί; «Αν κάποιος απευθύνεται σε ένα άτομο σαν αυτό να ήταν 12 χρονών ή και μικρότερο, αυτό λόγω τής υποβολής είναι πολύ πιθανό να τείνει σε μια απάντηση ή αντίδραση απογυμνωμένη από κάθε κριτική σκέψη, όπως αυτή ενός μικρού παιδιού» (βλ. "Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους").

6. ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝAΙΣΘΗΜΑΤΟΣ, ΠΑΡΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ
Η χρήση του συναισθήματος είναι μια κλασική τεχνική προκειμένου να επιτευχθεί βραχυκύκλωμα στη λογική ανάλυση και στην κριτική σκέψη τών ατόμων. Από την άλλη, η χρήση τών συναισθημάτων ανοίγει την πόρτα για την πρόσβαση στο ασυνείδητο και την εμφύτευση ιδεών, επιθυμιών, φόβων, καταναγκασμών ή την προτροπή για ορισμένες συμπεριφορές.

7. Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ
Κάντε το κοινό να είναι ανήμπορο να κατανοήσει τις μεθόδους και τις τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο και τη σκλαβιά του. «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι η φτωχότερη και μετριότερη δυνατή, έτσι ώστε το χάσμα της άγνοιας μεταξύ τών κατώτερων και τών ανώτερων κοινωνικών τάξεων να είναι και να παραμένει αδύνατον να γεφυρωθεί» (βλ. "Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους").

8. ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ
Προωθήστε στο κοινό την ιδέα ότι είναι της μόδας να είσαι ηλίθιος, χυδαίος και αμόρφωτος.

9. ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΝΟΧΗΣ
Κάντε τα άτομα να πιστέψουν ότι αυτά και μόνον αυτά είναι ένοχα για την κακοτυχία τους, εξαιτίας τής ανεπάρκειας τής νοημοσύνης τους, τών ικανοτήτων ή τών προσπαθειών τους. Έτσι, τα άτομα αντί να εξεγείρονται ενάντια στο οικονομικό σύστημα, υποτιμούν τους εαυτούς τους και νιώθουν ενοχές, κάτι που δημιουργεί μια γενικευμένη κατάσταση κατάθλιψης, τής οποίας απόρροια είναι η αναστολή τής δράσης. Και όπως γνωρίζουμε χωρίς δράση, δεν υπάρχει επανάσταση.

10. ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠ' ΟΤΙ ΑΥΤΑ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ
Κατά τα τελευταία 50 χρόνια, η ταχεία πρόοδος τής επιστήμης έχει δημιουργήσει ένα αυξανόμενο κενό μεταξύ τών γνώσεων τού κοινού και εκείνων που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι κυρίαρχες ελίτ. Χάρη στη βιολογία, στη νευροβιολογία και στην εφαρμοσμένη ψυχολογία, το σύστημα έχει επιτύχει μια εξελιγμένη κατανόηση τών ανθρώπων, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Το σύστημα έχει καταφέρει να γνωρίζει καλύτερα τον «μέσο άνθρωπο» απ' ό,τι αυτός γνωρίζει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το σύστημα ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο και μεγάλη εξουσία πάνω στα άτομα, μεγαλύτερη από αυτήν που τα ίδια ασκούν στους εαυτούς τους.

kalami

Ο ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ γιά μίζες βατοπέδι ..... λέει

Οσοι κάνουν πράξεις πού αξίζουν εξορία η δεσμά η πρόστιμο, πρέπει να τούς καταδικάζουμε καί νά μήν τούς αθωώνουμε।Όποιος αθωώνει παρά τον νόμο, με κριτήριο κάποιο κέρδος η ικανοποίηση, αδικεί, καί πρέπει αυτό να του αρέσει

Και τότε είχαν προβλήματα εγκληματικότητος

Ληστή και πειρατή όποιος σκοτώνει, να είναι αθώος,καί ώς αυτουργός. καί ώς εντολέας καί ώς δικαστής με ψήφο।

Μάθημα οικονομίας από το αμερικανάκι που κορόιδευαν

Οικονομική πολιτική σημαίνει: αν κινείται φορολόγησέ το, αν συνεχίζει να κινείται ρύθμισέ το νομοθετικά, αν σταματήσει να κινείται επιδότησέ το.

Το τότε καί το σήμερα .........

ΤΟΤΕ
Τά οικονομικά τών Αθηνών।
Α।Έσοδα
Τα έσοδα του αθηναϊκού Κράτους διακρίνονται σε δυο κατηγορίες τακτικά και έκτακτα।
Τα τακτικά ,που ονομάζονται καταβολές προέρχονται από τις εξής πηγές:
α)। Απο τα μεταλλεία της Θράκης,της Θάσου και κυρίως του Λαυρίου।
β)Από μισθώσεις δημοσίων γαιών σε ιδιώτες।
γ)Από τους τελωνειακούς δασμούς,που οι κυριότεροι ήσαν:η πεντηκοστή ,φόρος 2% επί της αξίας των εμπορευμάτων από το λιμάνι του Πειραιά, το επώνιον επί της αξίας των πωλουμένων εμπορευμάτων και το διαπύλιον επί των εισαγομένων στην αγορά।
δ)Από τα πρόστιμα των δικών και το ΜΕΤΟΙΚΙΟ δηλαδή Φόρος που ήσαν κατ' έτος υποχρεωμένοι να καταβάλλουν οι εγκατεστημένοι στην Αθήνα ΞΕΝΟΙ
ε)Από εισφορές συμμάχων।
ΚΑΙ τις εισφορές πλουσίων, τις οποίες καθόριζε η Εκκλησία σε έκτακτες στιγμές για την κάλυψη των αναγκών του δημοσίου।Επίσης με την Επίδοση δηλαδή η εθελοντική προσφορά των πολιτών ,όταν το κράτος βρισκόταν σε δύσκολη κατάσταση।
Τέλος οι πλούσιοι επιβαρύνονταν και με τα έξοδα των λειτουργιών ,Την πολιτεία επιβάρυναν τα θεωρικά και αποζημίωση των αδυνάτων αναπήρων και γενικά ανικάνων προς εργασία

Φιλελευθερισμός με άλλα λόγια αποκτήνωση κατά αγέλες

ΝΙΤΣΕ

αρχαιοελληνική οπτική για να ξαναδείτε το ΜΑΤΡΙΧι

μτφρ:ο ανθρωπος είναι τ'όνειρο μιας σκιάς.

πινδαρος : Σκιάς όναρ άνθρωπος

ο άνθρωπος είναι τ' όνειρο μιας σκιάς.

Ο ζημιών το έθνος ουδένα ζημιοί

Ήδη από το 1714 οι πρόκριτοι του Μοριά ,απέκτησαν προνομιακή μεταχείριση από μέρους των Τούρκων και κατέστησαν κοτζαμπάσηδες, διότι επρόσφεραν την πατρίδα τους αυθορμήτως να ενωθεί με την λοιπήν Οθωμανικήν Αυτοκρατορίαν,θέλοντας να απαλλαγούν απο την Ενετική κατοχή।Πρός τούτο κάλεσαν τον Τοπάλ πασά της Θήβας να μπει με τον στρατό του στην Πελοπόννησο,η οποία μέσα σε εκατό μέρες έγινε ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΠΑΡΧΙΑ।Οι Κοτζαμπάσικες οικογένειες του μοριά εκμεταλλεύονταν την παραχωρηθείσα από τους Τούρκους τοπική αυτοδιοίκηση καθαρά για δικό τους συμφέρον।Αρκεί ένα παράδειγμα।Ο Τούρκος βοεβόδας του Πύργου νοίκιαζε από την Πύλη τα λιμενικά δικαιώματα για 350ο γρόσια και τα υπενοικίαζε έναν κοτζάμπαση για 1750ο και ο τελευταίος εισέπραττε από τους κατοίκους 4500ο।
Απόσπασμα απο το βιβλίο τα ψιλά γράμματα της ιστορίας θ Παναγόπουλου

ΚΡΗΤΗ ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΣΟΦΟΝΙΑΣ?

Ουαί οι κατοικούντες
το σχοίνισμα της θαλάσσης,
πάροικοι Κρητών λόγος Κυρίου εφ'υμάς. Χαναάν γή αλλοφύλων και απολώ υμάς εκ κατοικίας ,και έσται ΚΡΗΤΗ
ΝΟΜΗ ΠΟΙΜΝΙΩΝ ΚΑΙ ΜΑΝΔΡΑ ΠΡΟΒΑΤΩΝ δηλαδή θα κάνει την Κρήτη λιβάδια και στάνες αυτό είναι το απωθημένο τους, από τότε τι τους έχουν κάνει οι Κρήτες και θέλουν την καταστροφή τους?????

Διαβάζοντας ειδήσεις και μελετώντας τις ΓΡΑΦΕΣ

Ισραήλ προς Ελλάδα: “Μαζί απέναντι στην Τουρκία”

Τετάρτη, 5 Ιανουαρίου 2011

του Γιάννη Μούτσου «Ελάτε να συνεργαστούμε οι τρεις χώρες, Ελλάδα, Ισραήλ και Κύπρος, για να εκμεταλλευτούμε τον ορυκτό πλούτο που υπάρχει στις περιοχές μας που συγγενεύουν στη Μεσόγειο και μη φοβάστε τους Τούρκους»


ΙΕΖΕΚΙΗΛ:ίδου έγώ έκτείνω τήν χείρα μου επί τούς άλλοφύλους καί ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΣΩ ΚΡΗΤΑΣ καί άπολώ τούς καταλοίπους τούς κατοικούντας τήν παραλίαν :Κεφάλαιον ΚΕ16