Πάουλο Κοέλο

Αν θες κάτι με όλη σου την ψυχή, το σύμπαν θα συνωμοτήσει για να σε βοηθήσει να το πετύχεις.

Ο δρόμος του προσκυνήματος είναι ο δρόμος των κοινών ανθρώπων.

Πνίγεσαι όχι αν πέσεις στο ποτάμι, αλλά αν παραμείνεις βυθισμένος σ' αυτό.

Κάθε ευλογία που παραμελείται, γίνεται κατάρα.

Ο Θεός κρίνει το δέντρο από τους καρπούς, όχι από τις ρίζες.

Μπορείς να τυφλωθείς, αν βλέπεις όλες τις μέρες ίδιες. Κάθε μέρα είναι διαφορετική, κάθε μέρα φέρνει ένα δικό της θαύμα. Το ζήτημα είναι να δώσεις προσοχή στο θαύμα.

Να είσαι γενναίος. Ρισκάρισε. Δεν υπάρχει υποκατάστατο για την εμπειρία.

Το γνωρίζετε ότι ο πρωτομάρτυρας Στέφανος δολοφονήθηκε από τον Παύλο;

Ο Στέφανος ομιλεί για τα πιστεύω του। Η σκηνή ξαφνικά μεταβάλλεται σε δικαστήριο। Χιλιάδες γροθιές υψώνονται στον αέρα। Στη στιγμή, αρπάζουν τον Στέφανο, τον σέρνουν, μεσ΄από στενούς δρόμους της αγοράς, στον τόπο των συνεδριάσεων του Συνεδρίου, στην αυλή του Ναού, όπου, καθισμένοι σε ημικύκλιο, ήταν συναθροισμένοι οι πατέρες του Ισραήλ। Να διαστρέψουν τα λόγια του, δεν ήταν δύσκολο। Για μια ακόμη φορά ο Στέφανος προσαρμόζει την μασσιανική αντίληψη στην ιστορική της συνάρτηση και τελειώνει με την φοβερή κατηγορία: (Νυν υμείς προδόται και φονείς γεγένησθε)। Ξέσπασμα θυμού και τρίξιμο των δοντιών γεμίζουν την αίθουσα। Ο Στέφανος στέκεται ακίνητος, βυθισμένος σε έκσταση και ατενίζει προς τα πάνω। Ο αρχιερεύς, ο άκαμπτος Καιάφας (16-32 μ।χ),ήθελε να κάμει ψηφοφορία। Ένοχος η αθώος; Ο Σαύλος (Παύλος), που είχε δικαίωμα ψήφου,(Πράξ.κστ΄,10)και, ως νομοδιδάσκαλος, ήταν μέλος του Συνεδρίου, ήταν έτοιμος να ρίξει την ψήφο του στην κάλπη। Αλλά δεν χρειαζόταν πια। Εβραίοι από όλες τις συναγωγές έσερναν ήδη τον νεαρόν ήρωα έξω απ΄την αίθουσα, προς την πύλη της Δαμασκού। Ο τόπος του λιθοβολισμού ήταν κάτι σαν προσκήνιο, δυό οργιές ύψος। Ο Σαύλος (Παύλος), είχε ορμήσει έξω μαζί τους, και, ως μόνος νομοδιδάσκαλος, ήταν επόπτης στην φονική πράξη। Οπρώτος επόπτης έδωσε του Στεφάνου μια σπρωξιά και τον ξάπλωσε ανάσκελα χάμω। Εκείνος προσπάθησε να γυρίσει με την πλάτη του προς τα πάνω, αλλ΄αυτός (Παύλος) τον γύρισε ανάσκελα। Ύστερα, ο δεύτερος επόπτης πήρε μια πέτρα, και με όλη του την δύναμη την έρριξε πάνω στην καρδιά του, δεν κατόρθωσε όμως να τον αφήσει στον τόπο। Τώρα σύμφωνα με τον Νόμο (Δευτερ।ιζ΄7), ερχόταν η σειρά του όχλου। Οι άνδρες άφηναν τα λευκά τους ιμάτια στα πόδια του Σαύλου,(Παύλου), για να μην εμποδίζονται στο αιματοβαμμένο έργο τους। Ο Στέφανος, συγκεντρώνοντας τις τελευταίες του δυνάμεις, σηκώθηκε όρθιος। Ανοίγοντας τα χέρια του και γυρίζοντας το βλέμμα του προς τον ουρανό, άρχισε να προσεύχεται: Κύριε Ιησού, δέξαι το πνεύμα μου। Οι πρώτες πέτρες σφύριξαν στον αέρα। Ο νεαρός ήρωας έπεσε στα γόνατα। Με το κτυπημένο του μάτι γυρισμένο προς τον Σαύλο,(Παύλο), μέσα στην κοσμοχαλασιά του πετροβολήματος άφησε μια φωνή που συνεκλόνιζε λες την ψυχή: Κύριε, μη στήσης αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην। Το έργο είχε συμπληρωθεί। Ο ήρωας ,νεκρός, έπλεε στο αίμα του। Ο Σαύλος,(Παύλος), ήταν ευχαριστημένος, είχε σκοτώσει διαφωνούντα.
JOSEPH HOLZNER ΠΑΥΛΟΣ
Μετάφρασις Αρχιμ। ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΚΟΤΣΩΝΗ
Καθηγητού πανεπιστημίου

ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ

Χρήστος Παναγιωτόπουλος ή Χριστοπανάγος 1790_1863 ο οποίος στα εξήντα πέντε του άρχισε κήρυγμα κατά της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος του Βασιλιά Οθωνα και των Άγγλων. Είχε αυτοχειροτονηθεί καλόγερος ,είχε ι ιδρύσει μια σκήτη κι ένα ναό ,περιόδευε πόλεις και χωριά .Με πύρινα κηρύγματα συνέπαιρνε τους απλούς κληρικούς και το λαό. Οι οπαδοί του πλήθαιναν κι όπου πήγαινε τον ακολουθούσαν χιλιάδες φανατικοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί, οι οποίοι τον αποκαλούσαν Παπουλάκο.Οι ηγήτορες της Εκκλησίας της Ελλάδος και του παλατιού τρόμαξαν από την επιρροή του και τη λαϊκή θερμή στήριξη. Με συνοδική διαταγή του απαγορεύτηκε το κήρυγμα, αλλά οι πιστοί του εξεγέρθηκαν κατά της Εκκλησίας και του βασιλιά Οθωνα Α΄. Τότε στρατιωτικά αποσπάσματα τέθηκαν σε καταδίωξή του. Ο Παπουλάκος προδόθηκε από έμπιστο του, έναντι αδράς αμοιβής και συνελήφθην ,τον φυλάκισαν στο Ρίο στην Πάτρα και κατόπιν τον έκλεισαν στην μονή της Παναχράντου στην Άνδρο , όπου πέθανε ξεχασμένος στις 18 Γενάρη του 1863. Η διδασκαλία του Παπουλάκου συνοψιζόταν σε τούτο, να ξεσηκωθούν , οι Χριστιανοί κατά των παραβατών της Βίβλου, άσχετα αν αυτοί οι παραβάτες είναι ηγέτες Χριστιανικών Εκκλησιών κι Ομολογιών ή κρατών.

ΝΗΣΤΕΙΑ

Κατά τη διάρκεια των νηστειών, το φαγητό των στεριανών ήταν κυρίως λάχανα με πιπέρι και αλάτι, σαλιγκάρια με σκόρδο, κρεμμύδια ψητά στη χόβολη και μόνο τις γιορτές έριχναν λίγο λάδι। Των νησιωτών, μύδια, αχινοί, χταπόδια। Από την Πέμπτη μέχρι την Κυριακή έμεναν κυριολεκτικά νηστικοί। Κρέας έτρωγαν μόνο του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Δημητρίου, τα Χριστούγεννα και το Πάσχα।
Τη Μεγάλη Σαρακοστή ούτε κρέας, ούτε ψάρια, ούτε λάδι, ούτε αβγά, ούτε τυρί, με συνέπεια στο τέλος της νηστείας να είναι τόσο πολύ εξασθενημένοι, ώστε να μην είναι σε θέση να εργασθούν। Οι φωτισμένοι Έλληνες της εποχής είχαν συλλάβει τις βλαβερές επιπτώσεις της σκληρής νηστείας στην υγεία του λαού και στην οικονομία। Ο Κοραής είχε προτείνει απλοποίηση των νηστειών, αλλά δέχτηκε τα σφοδρά πυρά του ιερατείου। Αλλά και ο ανώνυμος συγγραφέας της Ελληνικής Νομαρχίας, ταυτίζεται με την άποψη του Κοραή: (Αναγκαίον είναι να ολιγοστεύση ο πατριάρχης το πλήθος των εορτών και των νηστειών, επειδή αι μεν εορταί εμποδίζουσι το κέρδος με την αργίαν εις τον λαόν, και αι νηστείαι του αφανίζουν την υγείαν। Όθεν τας μεγάλας εορτάς ημπορούσε να τας διορίση εις όλας τας Κυριακάς , και εις τας άλλας εορτάς να δώση την άδειαν να δουλεύουν। Δια τας σαρακοστάς να τας σμικρύνη και τας περισσοτέρας να τας αποβάλη και τότε ο πτωχός ζη με ολιγώτερα έξοδα και τρέφεται καλλιότερα)।
Η Εκκλησία επιχειρώντας να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, δογματίζοντας ότι ο άνθρωπος είναι φύση αμαρτωλός και το σώμα μολυσμένο από την αμαρτία, κατέληξε στο σόφισμα ότι η ευσέβεια και η πίστη είχε ως μέτρο την αποχή από το φαγητό και συνακόλουθα από κάθε είδους απόλαυση। Το πρότυπο του καλού χριστιανού ήταν ο ακριδοφάγος Άγιος Αντώνιος। Όλα τα άλλα, απαγορεύονται,(φαγητό, γεννετήσιες σχέσεις,απολαύσεις της ζωής, κλπ), και μόνο κατ΄εξαίρεσιν, κατ΄οικονομίαν, όπως το λένε....οι άγιοι πατέρες και σε σπάνιες περιπτώσεις, επιτρέπονται।
(Επειδή οι Τούρκοι αρπάζουν από τους Έλληνες τα πάντα, εκτός από εκείνα που επαρκούν μόλις για να κρατηθούν, η Εκκλησία επέβαλε 200 μέρες τον χρόνο νηστεία। 'Ετσι οι Έλληνες υποσιτίζονται στα δύο τρίτα του χρόνου। Έτσι, συνηθίζοντας στη λιτότητα, με τις σχολαστικές νηστείες, εξασφάλισαν τα μέσα για να χορταίνει ο κλήρος। Οι πιο σκληρές ήταν αυτές του Πάσχα। Πολύ σκληρές ήταν και οι νηστείες του δεκαπενταύγουστου και 40 μέρες πριν τα Χριστούγεννα।Αν αυτό συνέβαινε, γράφει ο Sieber,στους βόρειους λαούς θα αφανιζόταν ολόκληρες περιοχές, σαν να επρόκειτο για εποχή λιμού। Οι Έλληνες, όμως, επιβιώνουν χάρις στις κλιματολογικές συνθήκες της χώρας τους, γιατί σχεδόν όλον τον χρόνο υπάρχουν λαχανικά για να χορτάσουν την πείνα τους। Ωστόσο τα αποτελέσματα της νηστείας είναι ολοφάνερα στα πρόσωπά τους। Είναι ωχροί και αδύνατοι। Οι Τούρκοι βέβαια χαμογελούν με την βλακεία της θρησκείας των Ελλήνων। Λένε πως σκάβουν μόνοι τους τον λάκκο τους).

Γ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗΣ

Αμα ζήσω, θα τους γαμήσω। Αμα πεθάνω, θα μου κλάσουνε τον μπούτζον!

- Γενναιότατε αδελφέ καπετάν Νικόλα, είδα όσα με γράφεις. Έχει και τουμπλέκια [τουρκικά όργανα του ιππικού] ο πούτσος μου, έχει και τρουμπέτες [ελληνικά όργανα]. Όποια θέλω από τα δυο θα μεταχειρισθώ...

- Γαμώ την πίστιν σας και τον Μωχαμέτη σας. Δεν εντρέπεσθε να ζητείτε «από ημάς» συνθήκην με «έναν» κοντζιά σκατο-Σουλτάν Μαχμούτην -να τον χέσω και αυτόν και τον Βεζίρην σας και τον Εβραίον Σιλιχτάρ Μπόδα την πουτάνα!

- Ιδού οι Έλληνες! Αυτοί σας χέζουν και τώρα και πάντα.

- Οι δυνάμεις σου, στρατηγέ μου, πέσανε πολύ, του λέει ο γιατρός.
- Ο πούτσος μου έπεσε, ωρέ, όχι οι δυνάμεις μου!, του λέει!

Έφερεν πολλούς πολλάκις εις απώλειαν η πλεονεξία.

Ποντικός, μην αρκούμενος εις όσας έκλεπτε καθημέραν τροφάς, εβασανίζετο με την επιθυμίαν κομματίου κρέατος, το οποίον δεν εχώρει της φωλεάς του η τρύπα। Αφού εσυμβουλεύθη με την γυναίκα και τα τέκνα το απεφάσισε να πλατύνη την τρύπαν, δια να δύναται εις το εξής να κλέπτη και μεγάλα και μικρά। Αλλά την επλάτυνε τόσον πολύ, ώστε ο γάτος , ο οποίος είχεν έξωθεν ακούσει το συμβούλιον, εμβήκε πάραυτα και τον εξωλόθρευσε με όλην του την συγγένειαν.

Είμαστε λαός ήσυχος.Όταν πρόκειται όμως για την ελευθερία μας, είμαστε ικανοί σαν λαός να κάνουμε πράγματα που δεν περιγράφονται.

Η ΘΥΣΙΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΝΕΩΝ ΠΕΡΣΩΝ ΠΑΡΑ
ΤΗΝ ΝΑΥΑΡΧΙΔΑ ΤΟΥ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ

Όταν εξημέρωσεν, ο μεν Ξέρξης εκάθητο εις υψηλόν μέρος και επεθεώρει τον
στόλον του και την στρατιωτικήν παράταξιν επάνω από τον τόπον όπου ήτο,
καθώς γράφει ο Φανόδημος, ο ναός του Ηρακλέους, και εις τον χώρον, όπου με
μικρόν πέραμα διαχωρίζεται η νήσος ( Σαλαμίς) από την Αττικήν। Αλλά κατά
τα λεγόμενα του Ακεστοδώρου, (ο Ξερξης εγκατεστάθη) εις κάποιο μέρος των
συνόρων προς την Μεγαρίδα επάνω από τα καλούμενα Κέρατα, όπου ετοποθέτησεν
ένα χρυσούν θρόνον, πλησίον του οποίου εστέκοντο πολλοί γραμματείς, των
οποίων το έργον ήτο να καταγράφουν όσα επρόκειτο να λάβουν χώραν κατά
την ναυμαχίαν।
Καθ΄ον χρόνον ητοιμάζετο ο Θεμιστοκλής να προσφέρει θυσίαν πλησίον της
ναυαρχίδος του, προσήχθησαν εις αυτόν τρεις αιχμάλωτοι, οι οποίοι ήσαν
ωραιότατοι εις το πρόσωπον, ενδεδυμένοι με λαμπρά φορέματα και στολισμένοι
μεγαλοπρεπώς με χρυσά κοσμήματα। Ελέγετο δε περί αυτών, ότι ήσαν τέκνα της
αδελφής του βασιλέως (Ξέρξου) Σανδαύκης και του Αρταύκτου। Όταν είδεν αυτούς
ο μάντις Ευφραντίδης, καθώς αφ΄ενός μεν ανεπήδησεν από τα ιερά σφάγια
κάποια μεγάλη και από παντού φαινομένη λάμψις, αφ΄ετέρου δε συγχρόνως
από το δεξιόν μέρος ηκούσθη κάποιο πτάρνισμα ως δηλωτικόν σημείον, αφού
εχαιρέτισε με το δεξί του χέρι τον Θεμιστοκλή τον προέτρεψε να αρχίση την
τελετήν της θυσίας από τους νεανίσκους και, αφού προσευχηθή να τους θυσιάση
(σφάξη) όλους προς τιμήν του ωμησθού Διονύσου, διότι (έλεγεν ο μάντις), ότι έτσι θα εξασφαλίσουν την σωτηρίαν των και την νίκην। Καίτοι δε ο Θεμιστοκλής εξεπλάγη, διότι ο λόγος αυτός του μάντεως ήτο υπερβολικός και φοβερός, καθώς όμως συνήθως συμβαίνει κατά τους μεγάλους αγώνας και εις περιστάσεις δυσκόλους οι περισσότεροι, επειδή εστήριζον την ελπίδα της σωτηρίας των μάλλον εις τα παράλογα παρά εις τα λογικά, επεκαλούντο τον Θεόν με μία συγχρόνος φωνήν και αφού ωδήγησαν τους αιχμαλώτους πλησίον του βωμού εξηνάγκασαν να εκτελέσθή η θυσία, καθ΄ ον τρόπον υπέδειξεν ο μάντις। Αυτά λοιπόν διηγείται ο Φανίας ο Λέσβιος, ο οποίος ήτο φιλόσοφος και δεν εστερείτο πείρας εις τα ιστορικά θέματα।
Πλούταρχου Βίοι Παράλληλοι
Θεμιστοκλής - Κάμιλλος

Στην Τρίπολη, έξι μήνες μετά την άλωση, λειτούργησε δωρεάν το πρώτο, σε ελεύθερο έδαφος, δημόσιο ελληνικό σχολείο.

Στην Τρίπολη, έξι μήνες μετά την άλωση, λειτούργησε δωρεάν το πρώτο, σε ελεύθερο έδαφος, δημόσιο ελληνικό σχολείο.

Την ίδρυσή του ανακοίνωσε η Πελοποννησιακή Γερουσία τον Μάρτιο του 1822. Στην ιδρυτική πράξη αναφέρεται ότι η Γερουσία: έλαβε πατριωτική κηδεμονία δια την αγωγή της νεολαίας προθυμουμένη να συστήσει σχολείο εις αυτή την πόλη…. και προσκαλεί διδασκάλους δια να διδάξουν δια της Λαγκαστερίου μεθόδου κοινά γράμματα, ελληνικά, μαθηματικά και προς τούτοις την γαλλική και την ιταλική διάλεκτο, προσκαλεί δε και την φιλομαθή νεολαία από όλη την Πελοπόννησο να συντρέξει εδώ δια να διδαχθεί αμισθί.

Το σχολείο στεγάστηκε μέσα σε ένα τζαμί που μετατράπηκε σε διδακτήριο. Πρώτος δάσκαλος ο Νικήτας Νικητόπουλος, καλόγερος από τη Δημητσάνα. Μέθοδος διδασκαλίας η αλληλοδιδακτική μέθοδος, αυτή που η Γερουσία αποκαλεί Λαγκαστέριο μέθοδο, από το όνομα του Ιωσήφ Λάνκαστερ, ο οποίος πρώτος τη θεμελίωσε και η οποία συνίστατο στο να διδάσκονται οι μαθητές των κατωτέρων τάξεων από τους καλύτερους μαθητές των ανωτέρων τάξεων.

Ανάμεσα στους μαθητές αυτού του σχολείου και ο μικρότερος γιός του Κολοκοτρώνη, Κωνσταντίνος ή Κολλίνος, ένα πολύ όμορφο παιδί, δέκα ή δώδεκα χρόνων, ντυμένο με μεγαλοπρέπεια και ζωσμένο με πιστόλες και γιαταγάνια, να τρέχει πέρα- δώθε και αυταρχικά να κυβερνάει τους συμμαθητές του, λες και ήθελε να τους αποδείξει ότι τα άρματα έχουν μεγαλύτερη δύναμη από τα γράμματα και πως η κυριαρχία των καπεταναίων ήταν, όπως του σουλτάνου, κληρονομική και αιώνια.