ΝΟΥΜΑΣ:έπεσε από τον ουρανό στα χέρια του Νουμά, όπως διηγούνται, μια χάλκινη ασπίδα।

Κατά τον όγδοο χρόνο της βασιλείας του μια επιδημία, που είχε εξαπλωθεί στην Ιταλία, παρουσιάστηκε και στην Ρώμη। Κι ενώ οι άνθρωποι είχαν χάσει το θάρρος τους, έπεσε από τον ουρανό στα χέρια του Νουμά, όπως διηγούνται, μια χάλκινη ασπίδα। Για αυτή μάλιστα ο βασιλιάς εκοινολόγησε κάποιο θαυμάσιο λόγο, που τον άκουσε από την Ηγερία και τις Μούσες। Δηλαδή, ότι το όπλο ήρθε για τη σωτηρία της πόλης και πρέπει να το φρουρούν μαζί με άλλα έντεκα, όμοια με εκείνο κατά το σχήμα, το μέγεθος και τη μορφή, για να μη μπορεί κανείς κλέφτης εξ αιτίας της ομοιότητος να ανακαλύψει αυτό που έπεσε από τον ουρανό। Ακόμα ότι έπρεπε να αφιερωθεί στις Μούσες το μέρος εκείνο και τα γύρω λιβάδια, όπου συχνά εκείνες έρχονται και συναντούνται μαζί του। Την πηγή τέλος, που πότιζε τον τόπο, να την αφιερώσουν σαν ιερό νερό στις Εστιάδες παρθένες, για να αντλούν από αυτό καθημερινά και να καθαρίζουν και να ραίνουν τον ναό। Αυτά λένε ότι τα επιβεβαίωσε και το περιστατικό ότι η αρρώστια έσβησε αμέσως।
Πλουτάρχου Βίοι παράλληλοι Νουμάς

Σήραγγες της Αττικης Οδού στην θέση ΜΑΥΡΗ ΩΡΑ στον Ασπρόπυργο.

Η θέση Μαύρη Ώρα οφείλει την ονομασία της στο γεγονός ότι ήταν τόπος εκτελέσεως στην Γερμανική κατοχή। Δεν είναι μόνο τα Καλάβρυτα και το Δίστομο, όπου οι βάρβαροι Γερμανοί έκαναν εγκλήματα। Όλη η χώρα είναι βαμμένη με αίμα αθώων ।Τώρα δε, μας ξανακάνουν πόλεμο οικονομικό। Τα ίδια αποτελέσματα θα έχει κι αυτός . Τις υποθήκες του μνημονίου θα τις πληρώσουμε και θα τις εξαργυρώσουμε πάλι με το αίμα μας।

Φτάνει με την «τηλεδημοκρατία», έλεος

Γράφει ο Κλεισθένης.

Παρατηρούμε τελευταία τον πρωθυπουργό να καταγγέλλει τους δημοσιογράφους ότι ευθύνονται για την πολιτική κατάσταση στη χώρα, τον εκπρόσωπο της ΝΔ να καταγγέλλει αποκλεισμό των δράσεων του κόμματος απ’ τα τηλεοπτικά κανάλια και όλα τα υπόλοιπα κόμματα να διαμαρτύρονται για μεροληπτική αντιμετώπισή τους απ’ τα ΜΜΕ.

Το εξουσιαστικό σύστημα δείχνει να ενδιαφέρεται περισσότερο για την επικοινωνία παρά για τις πολιτικές διεργασίες των κομμάτων.

Αλήθεια τι προσέφεραν στο πολιτικό γίγνεσθαι οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι «τηλεαστέρες» πολιτικοί; Μόνο εκλογικά κέρδη για τους ίδιους.

Όλοι γνωρίζουμε ότι τα ιδιωτικά κανάλια έχουν ιδιοκτήτες με συγκεκριμένα συμφέροντα και με επιδιώξεις εξυπηρέτησης αυτών των συμφερόντων, λογικό λοιπόν είναι για να στηρίξουν το άλφα ή το βήτα κόμμα εξουσίας ζητάνε ανταλλάγματα. Μήπως ανακαλύψαμε τον τροχό;

Η επιμονή των κομμάτων να γίνεται η πολιτική μέσω των τηλεοπτικών καναλιών δεν είναι σημερινό φαινόμενο αλλά μας έχει φέρει στο σημερινό αδιέξοδο.

Τα κόμματα ειδικά τα δύο που κυβέρνησαν τον τόπο τις τελευταίες δεκαετίες έχουν αντικειμενική αδυναμία να κατέβουν στο λαό και να συνδιαλλαγούν μαζί του για την εξεύρεση λύσεων καταθέτοντας τις δικές τους προτάσεις. Οι πολίτες δεν εμπιστεύονται τα κόμματα και πολύ περισσότερο πολλούς απ’ τους εν ενεργεία πολιτικούς.

Οι πολιτικοί δεν τολμούν να εμφανιστούν σε ανοικτές συζητήσεις αλλά περιορίζονται σε κάποιες λίγες συγκεντρώσεις με τους σκληροπυρηνικούς οπαδούς τους, φοβούνται το λεγόμενο λαϊκά «κράξιμο». Η παρουσία τους στα κανάλια όπου πηγαίνουν με την σωματοφυλακτική τους κουστωδία τους εξασφαλίζει απ’ τα απρόοπτα και τις εκδηλώσεις των απλών πολιτών που κάθε τόσο γίνονται και πιο επιθετικές.

Η διακομματική άρνηση κάθαρσης και τιμωρίας όσων είναι υπεύθυνοι για το σημερινό κατάντημα της χώρας οδηγεί τους πολίτες σε πλήρη απαξίωση του πολιτικού συστήματος κάτι που όχι μόνο δεν βοηθά στην επίλυση των οξυμμένων προβλημάτων αλλά είναι και βραδυφλεγής βόμβα στα θεμέλια της δημοκρατίας.

Οι ανακοινώσεις περί δεσμεύσεων των κομμάτων με τα λεγόμενα παλαιότερα «συμβόλαια» με το λαό αφήνουν απαθείς τους πολίτες γιατί είναι χιλιοπαιγμένα σενάρια πολιτικών ψεμάτων.

Η εμπιστοσύνη θα επανέλθει με την κατά πρόσωπο επικοινωνία των πολιτικών με τους πολίτες.

Όσο τα κόμματα θα επιμένουν στην τηλεδημοκρατία τόσο το πολιτικό σύστημα θα απαξιώνεται με ότι μπορεί να σημαίνει κάτι τέτοιο για το μέλλον.

Άσε που θα μας αναγκάσουν να σπάσουμε τις τηλεοράσεις μας απ’ τα όσα ακούμε και το κακό είναι ότι δεν υπάρχουν λεφτά για αντικατάσταση.

Όλες οι έρευνες σχετικά με την απαξίωση των πολιτικών δείχνουν ραγδαία αύξηση της επιλογής του «κανένα».

Οι πολίτες απ’ την άλλη δεν εμπιστεύονται καθόλου τις ειδήσεις και ειδικότερα τα σχόλια την τηλεδημοσιογράφων θεωρώντας τους σαν προπαγανδιστές των κομμάτων και όχι σαν ενημερωτές του λαού. Η σχέση τους με τους καναλάρχες και η κατ’ εντολή δημοσιογραφία είναι τόσο πρόδηλη που άρχισαν να κυκλοφορούν και ανέκδοτα.

Η πολιτική όσο θα παραμένει στις ανακοινώσεις-φούσκες, στις αλληλοκατηγορίες χωρία ουσία και στα επικοινωνιακά τρυκς τόσο θα απαξιώνεται και τόσο ο «κανένας» θα θεωρείται η μόνη εφικτή λύση.

Αν όσοι τουλάχιστον μπορούν να γίνουν αποδεκτοί απ’ τους πολίτες δεν κατέβουν απ’ το «θρόνο» τους για να συνομιλήσουν με το λαό και να πάρουν τα μηνύματα τότε το πράγμα θα καταλήξει σαν τίτλος κινηματογραφικής ταινίας «περιμένοντας τον κανένα».

Ευτυχώς για εμάς υπάρχει στη δημοκρατία και η περίπτωση ο «κανένας» να πάρει σάρκα και οστά. Γρηγορούμε και περιμένουμε.
http://ideopigi.blogspot.com/2011/02/blog-post_6527.html

Ρατσιστής δεν ήμουν ούτε έγινα, αλλά με ποιούς θα ζω και θα έχω στην χώρα μου, μπορώ να έχω άποψη και να την λέω.

Ο χειμώνας με βρίσκει τρίτο μηχανικό σε γκαζάδικο πρωτάρη και με δύσκολη βάρδια 12-4.Πλησιάζουμε τις ΗΠΑ να φορτώσουμε και νυχθημερόν οι ναύτες πλένουν τα αμπάρια.Η προσοχή μου αυξημένη, λόγω των βοηθητικών μηχανημάτων που δουλεύουν όλα και της αυξημένης ζήτησης ατμού που χρειαζόταν στα αμπάρια μια και τα έπλεναν. Στα χειριστήρια που ήμουν ακούω έναν θόρυβο και αρχίζω να ψάχνω από πού προέρχεται. Βρίσκω το ιππάριο τροφοδοσίας νερού στα καζάνια να είναι ξεπιασμένο και να κινδυνεύουν να καταρρεύσουν όλα. Αποκαθιστώ και λέω στον θερμαστή να προσέχει .Γυρνώ και πάω προς την θέση μου, στα χειριστήρια, όταν δέχομαι χτύπημα στην πλάτη , πέφτω πάνω στους σωλήνες ατμού και τσουρουφλίζομαι. Ο λαδάς που έκανε βάρδια και αυτός μαζί μας, Σύριος, έχει αρπάξει τον Σομαλό θερμαστή που κρατά με τα δυο του χέρια ένα τεράστιο γατζόκλιδο να μην με ξαναχτυπήσει .Τρέχω στα χειριστήρια να πιάσω το τηλέφωνο όταν δέχομαι δεύτερο χτύπημα, καταφέρνω να σηκωθώ , αρπάζομαι με τον Σομαλό ,γινόμαστε ένα μάτσο κουβάρι ,τον κρατώ σφικτά να μην μπορεί να με κτυπήσει με το κλειδί, πέφτουμε στις σεντίνες και τελικά μετά από μερικά λεπτά βλέπω σχεδόν όλο το πλήρωμα να έχει κατέβει κάτω, μας χωρίζουν και αρχίζω να τα ακούω από τον β μηχανικό, ότι δεν έπρεπε να συμπεριφερθώ έτσι. Μέχρι να του εξηγήσει ο λαδάς είδα και έπαθα. Ο γραμματικός που κάνει και χρέη γιατρού, την άλλη μέρα με πληροφορεί, ότι το ένα δάκτυλο από το δεξί χέρι του Σομαλού έχει σχεδόν αποκολληθεί και είναι κακοφορμισμένο. Στην νέα Ορλεάνη που φτάνουμε πάνε τον θερμαστή στο νοσοκομείο ,μετά από δυο ώρες κάτω στην σκάλα έχουν έρθει με πλακάτ διάφοροι και ζητούν να δικαστώ στην πολιτεία .Η Σωτηρία μου ήρθε με τον αρχικαπετάνιο της εταιρίας τον καπταναποστόλη που ανέβηκε στο πλοίο μας και έμαθε τα καθέκαστα .Λέει στον καπετάνιο ,δεν θα βγει ο τρίτος για κανένα λόγο έξω Πάρε τηλέφωνο τον ατζέντη να έρθει να με πάρει. Πήγε έξω βρήκε δικηγόρους, τηλεφώνησε στο γραφείο, ενεργοποίησε τους πάντες και τη γλύτωσα. Μετά από δύο χρόνια, ξανασυναντήθηκα μαζί του και έχοντας χρόνο τον ρώτησα πως με υπερασπίστηκε με τόση θέρμη. Η απάντηση του ήταν η εξής: Νίκο μου, προ ενός μηνός πριν έρθω στην νέα Ορλεάνη, είχα και εγώ δεχτεί επίθεση από Σομαλό χωρίς λόγο, στο {Παναγία}, όταν είχα πάει και έμεινα να το επιθεωρήσω πέντε μέρες ,στον ώμο έχω δέκα ράμματα .Πως να μην σε πίστευα? Ρατσιστής δεν ήμουν ούτε έγινα, αλλά με ποιούς θα ζω και θα έχω στην χώρα μου, μπορώ να έχω άποψη και να την λέω.

H ιστορία της ''Ψωροκώσταινας'

Στην εποχή που κυβερνούσε την Ελλάδα ο Καποδίστριας ζούσε στο Ναύπλιο μια ζητιάνα, που την έλεγαν «Ψωροκώσταινα».
Σε μια λοιπόν συνεδρίαση της Συνέλευσης, κάποιος θέλοντας να πει για τη φτώχεια του Ελληνικού Δημοσίου το παρομοίασε με την πασίγνωστη ζητιάνα.
Από τότε η λέξη επαναλήφθηκε στις συζητήσεις και τελικά επικράτησε. Μόνο που, όταν λέγεται τώρα δεν εννοεί το Ελληνικό Δημόσιο, αλλά ολόκληρη την χώρα…
Η όλη ιστορία της Ψωροκώσταινας (Ευ. Δαδιώτης, «Αιγαιοπελαγίτικα» τεύχος 13) είναι η εξής: «Δεν έχω τίποτα άλλο από αυτό το ασημένιο δαχτυλίδι κι αυτό το γρόσι. Αυτά τα τιποτένια προσφέρω στο μαρτυρικό Μεσολόγγι», είπε περήφανα η γριά πλύστρα Χατζηκώσταινα και τα άφησε πάνω στο τραπέζι που είχε στήσει στην πλατεία του Ναυπλίου η ερανική επιτροπή, εκείνη την Κυριακή του 1826.
Ύστερα από αυτή την απρόσμενη χειρονομία, κάποιος από το πλήθος φώναξε: «Για δείτε, η πλύστρα η Ψωροκώσταινα πρώτη πρόσφερε τον οβολό της.»
Κι αμέσως το φιλότιμο πήρε και έδωσε. Βροχή έπεφταν πάνω στο τραπέζι λίρες, γρόσια και ασημικά. Αυτή ήταν η συνέχεια της φτωχής προσφοράς της πλύστρας Χατζηκώσταινας, που από εκείνη τη στιγμή αποθανατίστηκε με το παρατσούκλι «Ψωροκώσταινα». Και το παρανόμι αυτό κόλλησε έπειτα στην Ελλάδα.
Αλλά, ποιά ήταν αυτή η «Ψωροκώσταινα»; Ήταν η κάποτε αρχόντισσα των Κυδωνιών, του Αϊβαλιού, Πανωραία Χατζηκώστα, σύζυγος πάμπλουτου Αϊβαλιώτη εμπόρου, που φημιζότανε όχι μόνο για τα πλούτη του άνδρα της, μα και για τα πολλά δικά της κι ακόμα για την ομορφιά της.
Όταν αργότερα οι Τούρκοι πυρπόλησαν την πολιτεία του Αϊβαλί, και έσφαξαν άνδρες και γυναικόπαιδα, ανάμεσα σε αυτούς που σώθηκαν ήταν και η αρχόντισσα Πανωραία Χατζηκώστα, που είδε να σφάζουν οι Τούρκοι τον άνδρα της και τα παιδιά της. Κατά καλή της τύχη ένας ναύτης την βοήθησε και μαζί με άλλους την ανέβασε σε ένα καράβι που ξεμπάρκαρε στα Ψαρά.
Εκεί αναγνωρίστηκε από τον ομοιοπαθή της Βενιαμίν τον Λέσβιο, την προστάτεψε και τον ακολούθησε στην Πελοπόννησο. Στο Ναύπλιο, ο Βενιαμίν παρέδιδε μαθήματα για να ζήσει και η Πανωραία, για να ζήσει, άρχισε να ξενοπλένει και αργότερα, με σαλεμένα σχεδόν τα λογικά της, ζητιάνευε στους δρόμους του Ναυπλίου.
Έπειτα από το περιστατικό του εράνου στο Ναύπλιο, όταν έφτασε ο Καποδίστριας στην Ελλάδα, τη συμμάζεψε κι όταν ίδρυσε το ορφανοτροφείο, η Πανωραία, που τώρα έγινε γνωστή με το παρανόμι «Ψωροκώσταινα», προσφέρθηκε να πλένει τα ρούχα των ορφανών χωρίς καμιά πληρωμή।

kalami

ΠΡΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥΣ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΟΥΣ

Κανένας βοσκός,τσοπάνης δεν υπάρχει στην βουλή;;;;
Κανόνας απαράβατος είναι ότι την αγελάδα την αρμέγεις, δεν την σκοτώνεις।

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΟΥ ΓΑΡΔΙΚΙΟΥ

Η σφαγή που έγινε στο Γαρδίκι στις 15 Μαρτίου 1812 είναι ελάχιστα γνωστή। Η ελληνική ιστορία μόλις που το αναφέρει। Βλέπεις στο Γαρδίκι δεν σφαγιάστηκαν Έλληνες। Οι κάτοικοι του ήταν Αρβανίτες και Τούρκοι। Ολοκαύτωμα για τους Έλληνες είναι το Μεσολόγγι και στα νεότερα χρόνια τα Καλάβρυτα। Το Γαρδίκι ήταν ένα κεφαλοχώρι της Βορείου Ηπείρου। Ο πληθυσμός του υπολογίζεται ότι ήταν γύρω στις 5.000- 6.000 Όλοι Τούρκοι και Αλβανοί। Οι Γαρδικιώτες το 1762 είχαν αιχμαλωτίσει και είχαν διαπομπεύσει τη Χάμκω και τη Χαϊνίτσα, μητέρα και αδελφή του Αλή Πασά। Από τότε είχαν περάσει 50 ολόκληρα χρόνια। Αλλά, όπως λένε, η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο। Μία τέτοια προσβολή δεν μπορούσε να την αφήσει ο Αλής ατιμώρητη। Τους το φύλαγε। Με το πρόσχημα ότι είχαν συγκεντρωθεί εκεί ο πασάς της Τσαμουριάς Μουσταφάς και 60 μπέηδες, όλοι εχθροί του και συνωμοτούσαν σε βάρος του, στέλνει 15.000 στρατιώτες και πολιορκούν την κωμόπολη αυτή। Οι κάτοικοι αντιστέκονται για έναν περίπου μήνα υπερασπιζόμενοι την πόλη τους।Τα χωράφια τους, τα σπαρτά τους, τα δένδρα τους, καταστρέφονται। Τα ζώα τους αποδεκατίζονται। Τα 1.000 πετρόκτιστα σπίτια τους γκρεμίζονται και έτσι αναγκάζονται τελικά να παραδοθούν।Όλα τα αγόρια πάνω από 10 χρόνων, και όλοι οι άνδρες, συγκεντρώνονται στο χάνι του χωριού και ανακρίνονται προσωπικά από τον Αλή, που καθισμένος πάνω στην καρότσα του, στην πόρτα του χανιού, ρωτούσε έναν-έναν τους συλληφθέντες για την ηλικία του, τους συγγενείς του, το επάγγελμά του।{Σταθείς εις το πεζοδρόμιον προ της Πύλης διέταξεν ίνα διέλθωσιν ενώπιόν του ανά είς, και τους επιθεώρησεν ερωτών ένα έκαστον περί του ονόματος και της οικογενείας του}। Από τους ανακριθέντες ξεχωρίζονται 700-800 άτομα, όσοι ζούσαν το 1762 και οι απόγονοί τους।Όσους είχαν εγκατασταθεί στο Γαρδίκι, μετά την προσβολή που έγινε στη μάνα του και στην αδελφή του, τους άφηνε να φύγουν। Τους υπόλοιπους, τους συγκέντρωσε στην αυλή και άρχισε το μακελειό। Με το γιαταγάνι, το ντουφέκι, το τσεκούρι, τους εξοντώνει όλους μέχρις ενός। Το σύνθημα για τη σφαγή το έδωσε ο ίδιος με μια πιστολιά। Η προσέγγιση στον τόπο της εκτέλεσης απαγορεύτηκε। Τα πτώματα παρέμειναν άταφα। Οι προεστοί, ο Μουσταφά πασάς και οι μπέηδες οδηγούνται στα Γιάννενα। Κλείνονται στη φυλακή και ύστερα από ένα μήνα τους ρίχνουν από ένα βράχο, με μία πέτρα δεμένη στον λαιμό, στη λίμνη।Οι γυναίκες πάλι του χωριού, αφού πρώτα παραδόθηκαν βορά στους στρατιώτες, οδηγήθηκαν στο γειτονικό σεράι της Χαϊνίτσας,που πρόσταξε να τις κουρέψουν και να γεμίσουν με τα μαλλιά τους τα στρώματα και τα μαξιλάρια των πασάδων।Λέγεται μάλιστα και επιβεβαιώνεται ότι μετά την εξόντωση του Αλή από τα σουλτανικά στρατεύματα, βρέθηκε στο σεράι του Αλή μεταξωτό στρώμα, παραγεμισμένο με τα μαλλιά των γυναικών του Γαρδικιού।

ΛΑΔΕΜΠΟΡΟΙ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΙ

Εκποίηση 20 τόνων χρυσού από την Τράπεζα της Ελλάδος: Οι σύντροφοι του κινήματος δεν άφησαν ούτε κολυμπηθρόξυλο από τα δημόσια ταμεία και τις τράπεζες, ενώ παράλληλα οι δανειακές υποχρεώσεις της Ελλάδας χτυπούσαν παγκόσμιο πρωταθλητισμό, τα οικονομολογικά σαΐνια της κυβέρνησης Σημίτη σοφίστηκαν νέες πατέντες! Τον Αύγουστο του 2003, ντάλα κατακαλόκαιρο και μέσα στην δίνη που δημιούργησε η επίθεση στο Ιράκ στις 23 Μαρτίου του ίδιου χρόνου, (όταν οι Έλληνες έβλεπαν το Χρηματιστήριο Αθηνών στις 1400 μονάδες και τις Morgan Stanley και Lechman να δίνουν τιμές για την Εθνική και την Άλφα γύρω στα 7(!) ευρώ), ο "σύντροφος" Σημίτης και η επιλογή του για την ηγεσία του κορυφαίου οργάνου την εθνικής οικονομίας κ. Γκαργκάνας, αποφάσισαν με πλήρη μυστικότητα να εκποιήσουν 20 τόνους από τα αποθέματα χρυσού της Ελλάδος. Μεταφέροντας εκτός της χώρας την ανάλογη ποσότητα από τα "χρυσά νομίσματα και τα πλακίδια που αγόραζε από τους ιδιώτες", -πρώτη φορά μετά την Γερμανική Κατοχή- επειδή -λένε οι κ.κ. του ΠΑΣΟΚ- "ο χρυσός σ΄ αυτήν την μορφή δεν ήταν εμπορεύσιμος(!)", ... έτσι αποφάσισε να "αναβαθμίσει" ποιοτικά αυτά τα χρυσά νομίσματα και πλακίδια που αγόραζε από το κοινό και να τα μετατρέψει σε ράβδους διεθνών προδιαγραφών που είναι... εμπορεύσιμες (!) "...Το ένα τέταρτο από αυτήν την ποσότητα (20 τόνοι) αποφασίσθηκε να πωληθεί προκειμένου να επενδυθεί σε ασφαλείς τοποθετήσεις που αποφέρουν αποδόσεις από 2 - 4% (!!!!) (όπως π.χ. ομόλογα ευρωπαϊκών κυβερνήσεων) έναντι της σχεδόν μηδενικής απόδοσης των τοποθετήσεων σε χρυσό (!!!!) και δεν τίθεται θέμα εκχώρησης του προϊόντος της ρευστοποίησης σε οποιονδήποτε τρίτο, η οποία άλλωστε αποκλείεται και από την ισχύουσα νομοθεσία..." Αυτοί οι κύριοι σήμερα, βγαίνουν και μιλάνε για το Μνημόνιο ότι ήταν αναγκαίο και δεν λενε για την Υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας.

ΑΠΟ ΤΟ ΘΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑΓΗ, ΣΤΟ ΠΡΕΠΕΙ :ΑΡΕΣ ΜΑΡΕΣ ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΕΣ

Το δικαίωμα να λες τη γνώμη σου δεν συνεπάγεται αυτόματα το δικαίωμα να σε παίρνουν στα σοβαρά.

ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ

<< Δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για τα λάφυρα।Και ο τελευταίος απο τους ανθρώπους του είναι πλουσιότερος απ' αυτόν । Αγωνίζεται μόνο για την ελευθερία। Το θάρρος του είναι ακαταδάμαστο । Ρίχνεται στην μάχη ασυγκράτητος । Πρώτος αρχίζει τελευταίος τελειώνει ।

Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΗΣ

Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΗΣ

Τον Δεκέμβρη του 1945 μας ήρθε στην γειτονιά ο ανιψιός της κυρά Νίτσας , μιας παράξενης χήρας συριανής που εισόδημα της ήταν μια πολύ μικρή συνταξούλα που έπαιρνε από τον συχωρεμένο τον άνδρα της .Το όνομα αυτού , Παναγιωτάκης. Πεντάρφανος και βάρος για την θεία του, που αν της περίσσευε καμία δραχμή έτρεχε στον φαρμακοποιό να της φτιάξει καμία αλοιφή για τα αρθριτικά της , υποχρέωνε τον μικρό να βγει από την καμαρούλα που έμεναν τέρμα Σαχτούρη στον άγιο Βασίλη πρωί πρωί, φωνάζοντας μόλις έκλεινε την πόρτα ,<<Τι μου το στείλανε το μούλικο αφού εγώ δεν έχω ούτε για τα φάρμακα μου>> Που τον έχανες που τον έβρισκες ,ο παναγιωτακης ήταν πάντα μεταξύ μπακάλη και φούρναρη, εκεί στο τέρμα του τραμ 17, να κουβαλήσει καμία τσάντα και να κάνει θελήματα, μπας και του δώσουν κάτι να χορτάσει την πείνα του .Τα ίδια ρουχαλάκια χειμώνα καλοκαίρι . Όταν ήρθε η ούντρα (Αμερικανική βοήθεια) σαν πιο μεγάλος εγώ και δουλεύοντας στο λιμάνι γέμισα μια τσάντα με ρούχα και του την έδωσα. Ποτέ δεν ξέχασα το βλέμμα του όταν σήκωσε το κεφαλάκι του και με κοίταξε, ήταν όλα τα ευχαριστώ του κόσμου. Μετά από δυο μήνες μπάρκαρα .Ξαναήρθα στην Ελλάδα μέτα από τριάντα χρόνια, είχα κάνει μεγάλη προκοπή στην Αμερική και είχα δυο αγόρια .Η γυναίκα μου όταν είδε την Φρεαττύδα και το Πασαλιμάνι μου είπε, <<Μακάρι να μέναμε εδώ>> το είπε και το έκανα. Μετά ένα χρόνο γύρισαμε για τα καλά .Τα παιδιά μου έρχονται κάθε καλοκαίρι. Κάνοντας την καθημερινή μου βόλτα μου στην αγορά, βλέπω τον Παναγιωτάκη. Δεν μπορούσε να κρύψει την χαρά του και εγώ βέβαια χάρηκα ,και καθίσαμε να πιούμε ένα καφέ και να τα πούμε ,είχε κάνει οικογένεια και προσπαθούσε να τα φέρει βόλτα, χωρίς να το σκεφτώ του έδωσα ένα ποσόν που είχα επάνω μου και του είπα ότι κάθε 15 ημέρες να βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο. Αυτό συνεχίστηκε πολύ καιρό και κάθε φορά που του έδινα ένα φάκελο το χαιρόμουν, γιατί γνώριζα την φτώχεια του και την αγωνία του να αναστήσει τα παιδιά του ।Ένα απόγευμα σε ένα κουρείο στο δημοτικό θέατρο ήταν ο Παναγιώτης και ξυριζόταν. Στην επομένη συνάντηση τον έθιξα γι’ αυτό το γεγονός, που χαλούσε χρήματα για ξύρισμα. Η απάντηση του όμως , με άφησε άφωνο και με έναν κόμπο στον λαιμό, για πάρα πολύ καιρό.<< Κύριε Νίκο κανένας άνθρωπος εκτός από την μητέρα μου δεν με έχει χαϊδέψει και όταν μου είπαν ότι το παιδί μου χρειάζεται εγχείριση στο μάτι ήρθα να ξυριστώ . Είχα ανάγκη το χάδι.>>