Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 2014

Ἡ δημοκρατία ἐν κινδύνῳ


Σαράντος Καργάκος
βραάμ Λίνκολν τό εχε πε: «Δίνοντας λευθερία στούς σκλάβους, διασφαλίζουμε τήν λευθερία τν λευθέρων». Σήμερα ο περισσότεροι λαοί χουν κατακτήσει –τυπικά τουλάχιστον– τό προνόμιο τς λευθερίας.
μως κανένας δέν εναι πόλυτα λεύθερος, γιατί πάρχουν καί δολοι τς νεξαρτησίας τους. Τό εχε εστοχα πισημάνει Πλάτων: « γαν λευθερία οκ ες λλο τι ες γαν δουλείαν μεταβάλλει καί διώτην καί πόλιν» (= πέρμετρη λευθερία δηγε σέ πέρμετρη δουλεία καί τόν πολίτη καί τήν πόλη).
 Ο σημερινές κοινωνικές καί πολιτικές συνθκες κάνουν τόν
σκεπτόμενο νθρωπο νά διερωτται: Μήπως ατό πού νομάζουμε λευθερία δέν εναι τίποτε λλο πό μία διευκόλυνση στήν πιλογή νέων μορφν δουλείας; Μήπως νθρωπος εναι λεύθερος μόνο στό νά διαλέξει τόν τύπο τς δουλείας του; , μήπως λευθερία το νός γίνεται προϋπόθεση γιά τή δουλεία το λλου;
Τό ζήτημα δέν εναι φιλοσοφικό, εναι πολύ πρακτικό. Γι’ ατό δέν προτίθεμαι νά σς μεταφέρω στόν «Λεβιάθαν» το Τόμας Χόμπς λλά σ’ να πό τά κεντρικά σημεα τν θηνν καί πιό συγκεκριμένα στήν πλατεα πού φέρει τό νομα το καταστατικο χάρτη τν λευθεριν μας, τήν Πλατεα Συντάγματος. Πόση λευθερία χουμε νά τή διασχίσουμε λοι, νά τήν χαρομε λοι, νά τήν ξιοποιήσουμε παγγελματικά, ν εχαμε πενδύσει κεφάλαια ντός πέριξ ατς; σφαλς, τό Σύνταγμα κατοχυρώνει τό δικαίωμα τς περγίας καί τς διαμαρτυρίας. ταν μως διαμαρτυρία –σο δίκαιη– γίνεται μαρτύριο καταστροφή γιά λλους, τότε πο δηγούμεθα; Μήπως σέ μιά λληλοσύγκρουση πού θά μς δηγήσει στό ρεβος κάποιας λιγαρχικς ξουσίας;

Θά π κάτι πού πιθανς νά φανε τρομακτικό καί ξέρω τι θά μο κοστίσει πολύ, πως πολύ μο χουν κοστίσει καί λλα πού χω πε. στόσο θά τό π: ν σήμερα γινόταν μιά δημοσκόπηση ερείας κτάσεως, μέ τό ρώτημα, ποιόν θεωρετε καλύτερο, τόν Γεώργιο Παπαδόπουλο τούς σημερινούς πολιτικούς, φοβμαι τι σέ συντριπτικό ποσοστό λληνικός λαός –καί περισσότερο νεολαία– θά δινε «ψφο» στόν Παπαδόπουλο. Κι ς μήν σπεύσει κανείς πό τούς «καναλόκυνες» νά μο κολλήσει τήν ταμπέλλα το «νεοχουντικο». δικτατορία μο κλεισε δύο φορές τό φροντιστήριο, μο ρνήθηκε πί 6 χρόνια διαβατήριο (καί ματαιώθηκαν ο βλέψεις μου γιά μεταπτυχιακές σπουδές στό Παρίσι) καί ξ ατίας της ποχρεώθηκα στίς 19 Μαρτίου 1969 νά παραιτηθ πό τήν διωτική κπαίδευση. πό ξιοπρέπεια οτε γώ οτε σύζυγός μου, πού γραψε τήν πρώτη ντιδικτατορική προκήρυξη, διεκδικήσαμε τίτλο σύνταξη «ντιστασιακο». Καί πειδή γόρασα ντίγραφο το «φακέλου» μου, ξέρω πολλούς καταδότες πού μέ διότητα «ντιστασιακο» καναν λαμπρή –γιά τόν αυτό τους– πολιτική καί πανεπιστημιακή καριέρα.

λα ατά γράφονται προειδοποιητικά, πως εχαν γραφε καί το 1965. Καί μέ ατό ννο τι παταγώδης ποτυχία τν νν θά ναδείξει τή φυσιογνωμία τν πρίν. Ετε πραξαν καλά, ετε πραξαν κακά. ραιοποίηση καί ρωοποίηση κάποιων χθεσινν μορφν πού εχαν πιβληθε διά τς λόγχης εναι πακόλουθο τς θικς δυσμορφίας καί τς πλαδαρς νικανότητας τν τωρινν. Μπορε κάποιοι τωρινοί σέ λλοτινούς καιρούς νά ξεκίνησαν μέ τούς γιώτερους σκοπούς, λλά μέ τήν πάροδο το χρόνου μούλιασαν καί μετεξελίχθηκαν σέ δημαγωγικώτερους  το Κλέωνος καί μελέστεροι το περιώνυμου πποκλέιδη. Τό «ο φροντίς πποκλείδ» ταν πολιτικός κανόνας.
Σήμερα τούς πολιτικούς δέν τούς σώζουν ο ταμπέλλες μέ δεολογικούς χρωματισμούς. χρηματισμός τούς κανε φθηνούς. Οτε μπορον νά πικαλονται τό τί καναν παλιά. «Τά στερνά τιμον τά πρτα», λέει λαός, παναλαμβάνοντας ατό πού επε Δημοσθένης: «Πρός γάρ τό τελευταον κβάν καστον τν πρίν παρξάντων κρίνεται». Δηλαδή πό τίς τελευταες πράξεις κρίνονται καί ο πρτες.

Λυπμαι πού εμαι ποχρεωμένος νά νοίγω νοικτές θύρες μέ τό νά γράφω τι τόν φασισμό, τόν ναζισμό, τόν περονισμό, τόν σταλινισμό δέν τούς γενν κάποιος πιδημικός ός· τούς γενν ξαθλίωση καί ξαχρείωση τς δημοκρατίας. σπουδαος Θεόδωρος Μόμσεν εχε πε τι να ξευτελισμένο κοινοβούλιο εναι χειρότερο καί πό τή χειρότερη μορφή τυραννίας. Τήν πόδειξη παρέχει σημερινή κατάσταση το κοινοβουλίου, πού εθύνεται γιά τήν λοσχερ παράλυση τς δημοκρατίας.

δημοκρατία, καλς ξεταζομένη, πρέπει νά εναι πολίτευμα σοβαροκρατίας. λέξη σοβαρός (πό τό ρμα σοβ = κιν ρμητικά) στά ρχαα λληνικά εχε τή σημασία το πομπώδους, το καυχησιάρη, το ρμητικο· μόνον ταν «ταυτοποιήθηκε» πρός τό λατινικό severus (π’ που τό κυριώνυμο Σεβρος) προσέλαβε τή σημασία το αστηρο. πί τς αστηρότητος στήριξε τή νομοθεσία του πρτος νομοθέτης το λληνικο κόσμου, Ζάλευκος πό τούς πιζεφύριους Λοκρούς τς Κάτω ταλίας. Καί τήν αστηρότητα ατή φάρμοσε διος στόν αυτό του γιά νά γίνει παράδειγμα τν συμπολιτν του. Δυστυχς αστηροκρατία καί σοβαροκρατία, πού θά μετέτρεπαν τήν λληνική δημοκρατία σέ ριστοκρατία, πολίτευμα δηλαδή τν ρίστων κατά τό θος πολιτν καί πολιτικν, ξοστρακίσθηκαν καί γι’ ατό φιστάμεθα τή δικτατορία τν νευθύνων. Καί δέν ννο μόνον τήν τυραννία τς πολιτικς ξουσίας, ννο καί τήν αθαιρεσία παντός πολίτη πού πιστεύει στό δόγμα: «Δημοκρατία χουμε· κάνουμε ,τι θέλουμε»!

Δυστυχς, χουμε πάρει στραβή, θεόστραβη πολιτική γωγή. Δημοκρατία σημαίνει χι τό νά κάνεις ,τι θέλεις λλά ,τι πρέπει. δημοκρατία εναι εθύνη. λλ’ πειδή εθύνη εναι φορτίο βαρύ, πολλοί τήν ποποιονται καί μοιραα τό κατάλοιπο εναι μιά χλοκρατία πού δέν παρέχει οτε τίς πλέον στοιχειώδεις γγυήσεις σφαλείας. ταν κόσμος τρέμει, ζητε ς σανίδα σωτηρίας κάποιον Μεσσία.

sarantoskargakos

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ρίξε και εσύ μια αλήθεια ή ένα ψέμα ή κι ακόμα άλλη μιά αοριστία..